Σύρμω Κεκέ

9/02/17. Χθες είδα ένα πολύ στενάχωρο και συνάμα γελοίο όνειρο. Ημουνα λέει μπροστά σε έναν καθρέφτη και χτενιζόμουν – υποθέτω ετοιμαζόμουν να πάω στην πρόβα – όταν ξαφνικά συνειδητοποιώ πως μου έχουν μείνει ελάχιστα μαλλιά, είμαι πια σχεδόν καραφλή. Αρχίζω να ψαύω το κεφάλι μου με αγωνία. Και σαν να μην έφτανε που είχα μείνει με πέντε τρίχες όλο κι όλο βλέπω στον καθρέφτη πως αντί για κρανίο είχα λέει ένα κόντρα πλακέ. Το οποίο, μάλιστα, είχε και μια τρύπα κάπου δεξιά. Εχωσα το χέρι μου μέσα στην τρύπα και το κεφάλι μου ήταν γεμάτο σκόνες, σκουπίδια και κάτι καλώδια. Βρήκα κι έναν ξεχασμένο αναπτήρα μπικ ο οποίος άναβε, πράγμα που θεώρησα ως πολύ καλό οιωνό μέσα στην ατυχία μου. Είχα αρχίσει στο μεταξύ να κλαίω από ώρα και έτσι όπως ήμουν απελπισμένη αποφάσισα να τηλεφωνήσω στους γονείς μου και να τους ρωτήσω αν γνώριζαν κάτι για όλη αυτήν την τραγωδία μου… Προς μεγάλη μου απογοήτευση ενημερώθηκα πως όντως είχα αντί για κρανίο ένα κόντρα πλακέ, πως πάντα είχα αντί για κρανίο ένα κόντρα πλακέ, πως έτσι είχα λέει μάλιστα γεννηθεί, το γνώριζαν όλοι, ακόμα και οι συμμαθητές μου στο δημοτικό, αλλά κανείς δεν αναφερόταν σε αυτό για να μην ντρέπομαι όταν βγαίναμε στα διαλείμματα. Τους είπα πως αυτό δεν έβγαζε κανένα μα κανένα νόημα, έκλεισα το τηλέφωνο και συνέχισα να κλάιω. Ξύπνησα.

Σημ: Αφηγήθηκα το όνειρο στο καμαρίνι και πολύ γελάσαμε. Ο Δημήτρης μου θύμισε πως η κυρία Τσίτελ κάπου στο έργο λέει στη Χέρτα ότι οι Εβραίοι θάβονται σε φέρετρα από κόντρα πλακέ. Τρέχα γύρευε…

9/2/18. Είδα ότι ήρθες λέει και μου έκοψες τον δείχτη. Ημουν έξαλλη. Φώναζα διαρκώς: Οχι τον δείχτη! Οχι τον δείχτη! Αυτό είναι το δάχτυλο που χρησιμοποιώ για να δείχνω!

Σημ: Νομίζω πως τα όνειρά μου έχουν γίνει σε βαρετό βαθμό συμβολικά και ευανάγνωστα. Κάθε φορά που στα αφηγούμε νιώθω πως πάλι μαρτύρησα κάτι πολύ προσωπικό μου και μετανιώνω.

9/2/19. Η μέρα ήταν καθαρή και είχε έναν φοβερό ήλιο.  Ανέβηκα σε έναν λόφο, κάθησα σε ένα παγκάκι κι κοίταζα από κει ψηλά την πόλη. Πολύ καλή διάθεση. Πίσω μου μια εκκλησία, ένα μπακάλικο, ένα περίπτερο… Σαν μια πλατεία ορεινού χωριού. Κι εκεί που λιαζόμουν ευτυχισμένη ήρθε λέει κι έκατσε πάνω στο κεφάλι μου μια χοντρή, μαλακή κουκουβάγια. Ζεστή και χυμένη σα λουκουμάς – σα στειρωμένη γάτα που ζει σε διαμέρισμα – άραξε στην κεφάλα μου και δεν έφευγε. Αναγκάστηκα να πάω στο περίπτερο για τσιγάρα με την κουκουβάγια στο κεφάλι.

Σημ: Πήγαμε εκδρομή στην ορεινή Αρκαδία και χάσαμε την Καίτη. Τη στειρωμένη, κακότροπη, αγαπημένη μας Καίτη. Βγήκε από το δωμάτιο και δεν ξαναγύρισε. Είμαι απαρηγόρητη.