«Η Γέφυρα του πόλου»

Είδα τη φωτογραφία από τη συνάθροιση ορισμένων προοδευτικών ενηλίκων στον Τύπο και πίσω τους να δεσπόζει με κεφαλαία γράμματα η λέξη ΓΕΦΥΡΑ. Ο συνειρμός άμεσος. Αααα βρικόλακες (βουρδούλακες επί το λαϊκότερον). Γύρισε ο Αβέρωφ από τα θυμαράκια και έκανε κόμμα.

Οσοι ζήσαμε τα τελειώματα της χούντας (της αυθεντικής, όχι αηδίες και ξεράσματα) θυμόμαστε πολύ καλά τον Ευάγγελο Αβέρωφ να προσπαθεί να γεφυρώσει το χάσμα που χώριζε τον πολιτικό τότε κόσμο από τους καραβανάδες. Το επίθετο δε, που τον στόλιζαν ο Τύπος και ο λαός ήταν «Αβέρωφ ο γεφυροποιός». Οχι και πολύ κολακευτικό για τον άνδρα.

Κοίταξα, ξανακοίταξα τη φωτογραφία, πουθενά το πρόσωπο του νεκραναστημένου. Κάτι μου θύμιζαν τα πρόσωπα ίσως λόγω ηλικίας αλλά τίποτα το Αβερωφίσιον. Ηταν και μια κυρία στη μέση που με μεγάλη δυσκολία αναγνώρισα σ’ αυτήν το πρόσωπο της Μαρίας Ρεπούση, η οποία τελευταίως ευρέθη ρέπουσα προς τον ΣΥΡΙΖΑ. Δεν είναι κακό. Ολους μας αλλάζει ο καιρός. Αλλους προς το καλύτερο, άλλους προς το Τσιπρότερο.

Αλίμονο να μέναμε όλοι κολλημένοι. Δεν θα υπήρχε ουδεμία πρόοδος.

Ακούστε τώρα τι πρεσβεύει η Γέφυρά της και οι συν αυτής.

«Εμείς σε αυτό που στοχεύουμε είναι στη διαμόρφωση ενός νέου προοδευτικού πόλου, μίας προοδευτικής συμμαχίας… που θα ενώνει δυνάμεις της πληθυντικής Αριστεράς αλλά και της σοσιαλδημοκρατίας. Της πληθυντικής Αριστεράς δηλαδή στις διαφορετικές εκδοχές της, ανανεωτική Αριστερά, Κεντροαριστερά, οικολογική Αριστερά, Πράσινους, ριζοσπαστική Αριστερά. Η Αριστερά στην πληθυντική εκδοχή της. Η Αριστερά αυτή τη στιγμή κύριο κορμό έχει τον ΣΥΡΙΖΑ».

Μάλιστα. Η αλήθεια είναι ότι τελευταία η Αριστερά τον θέλει τον πληθυντικό της. Μαράζωσε μόνη της τέσσερα χρόνια σ αυτόν τον έρημο τον ενικό, την έφαγε η μοναξιά. Και μη νομίζεις ο ακροδεξιός συγκάτοικός της, ο κύριος καταΚαμμένος δεν της έδινε σημασία. Ολο μόνη της την άφηνε στο σπίτι, αυτός ντυνόταν πότε πιλότος πότε βατραχάνθρωπος κι έπαιρνε δρόμο. Κι αυτή να μην έχει με ποιον να μιλήσει, να πει μια κουβέντα, να πάει σ’ ένα σινεμά, ένα θέατρο, να βγει καμιά βόλτα να πάρει τον αέρα της. Τίποτα. Εκεί μόνη στον ενικό της.

Μας καλεί λοιπόν η κυρία Γέφυρα να συσπειρωθούμε γύρω από τον κορμό του ΣΥΡΙΖΑ μια παρέα όλοι.

Να συγχρωτιστούμε με την κυρία Παπακώστα, τον κύριο Κουίκ (άλλο γερό μπουντέλι της Αριστεράς), με τον κύριο Πολάκη (πρώτη φορά, να ‘ναι καλά ο άνθρωπος απήλαυσα ζεϊμπέκικο με άφθονα πους-απς να μάθουμε κι εμείς όπως τραγούδαγε η Πωλίνα).

«Να κάνουμε πους-απς / Να κάνουμε πους-απς») αλλά και με την αξεπέραστη, τη μία, τη μοναδική, την άπιαστη, την παντάνασσα της αρλούμπας, την κυρία Μεγαλοοικονόμου.

Η τελευταία δε, μπούκαρε σε μια εκπομπή με μια σακούλα ζαρζαβατικά, και απευθυνόμενη σε έναν καλεσμένο του είπε: «Ευτυχώς που δεν είστε ομοφυλόφιλος γιατί αλλιώς θα έφερνα αγγουράκια».

Μ’ αυτούς θέλει η κυρία Ρεπούση να γίνουμε πόλος και βρακί.

Δεν είχε δίκιο ο Ψαριανός που ακούγοντάς την να μιλάει του ξέφυγε ένας εκ βαθέων αναστεναγμός λέγοντας.

«Οχι ρεπούση μου. Οχι ρεπούση μου».