Η γέφυρα του ποταμού βάι βάι

Θεωρούν πως το γεφύρι της Αρτας μπορεί να στηθεί διότι έχτισαν στα θεμέλια τη Μεγαλοοικονόμου. Βάζουν βέβαια κι άλλα δομικά υλικά και λίθους ούς απέρριψαν μέχρι τώρα. Ορφανοί, πλανώμενοι παλαιο-παπανδρεϊκοί, εθνομηδενιστές, Πρεσπατζήδες, παράκτιοι αλιείς, και κάποιοι πανεπιστημιακοί επιστρατεύτηκαν, αλλά επί ματαίω. Δοκιμάστηκαν, όμως η ψευδο-γέφυρα σείεται, τρέμει ετοιμόρροπη και κανείς δεν θέλει να τη διαβεί. Το είπαμε:

– Τι έχουν και ψοφούν τα έρ’μα;

– Δεν έχουν έρμα, δεν έχουν έρμα.

Περίεργο. Δεν τους ελκύει, εκεί στο ΚΙΝΑΛ, το γεγονός ότι κ. Τσίπρας, έγραφε προ διετίας, τριετίας, κείμενα  σε ξένες εφημερίδες κατά της σοσιαλδημοκρατίας, για τα δήθεν αδιέξοδά της, τις αντιφάσεις και τα λοιπά κλισέ; Είχαν μεγάλη κι αβάσταχτη θεωρητική βαρύτητα εκείνα τα κείμενα όπως και οι διαβεβαιώσεις περί σκισίματος των Μνημονίων διαμιάς και περιείχαν τόση αλήθεια όση και το μνημείο πεσόντων της ΕΡΤ.

(Τώρα δύσκολα θυμάται κανείς αν οι πεσόντες πήγαν από πέσιμο, ή από τίποτε άλλο).

Επιμένουν να θυμούνται εκεί στο ΚΙΝΑΛ το πάθος και το μίσος με το οποίο οι νυν πολέμησαν το ΠΑΣΟΚ της εποχής. Και συνολικά το κόμμα και ειδικά ορισμένα στελέχη του, τα λαμπρότερα και τα πλέον ισχυρά, όπως τον κ. Ευάγγελο Βενιζέλο, τον κ. Λοβέρδο και άλλους. Με αδιανόητη λύσσα και επιμονή. Με προκάτ κατηγορίες, λασπόλουτρα, ψεύδη και με άλλα τερτίπια – φτάσανε στο σημείο να αποκαλέσουν Πινοτσέτ, εκείνο το ήσυχο παιδί, τον ΓΑΠ. Βέβαια τον Πινοτσέτ τον θυμούνται, αλλά για τον Μαδούρο, λέξη. Ισα ίσα τον θαυμάζουν και στο όνομά του θέλουνε και γεφύρια με την Κεντροαριστερά, τώρα που έπαψαν να έχουν τον Καμμένο στον ρόλο του χρήσιμου δουλοπάροικου. Ψάχνουνε για νέες ορντινάτσες.

(Μάγκες ρίξτε τα γιοφύρια, κι άστε τους να σπαν καρύδια).

Το νοστιμότερο σε όλη αυτή την τεχνική του μηχανιστικού πλιάτσικου βρίσκεται στο ότι πιστεύουν πως ρίχνοντας νοητές και προκάτ γέφυρες σε κόμματα ή σε στελέχη, και εάν κάποια απ’ αυτά τα στελέχη καταπιούν το σκουμπρί και συνεργαστούν, θα τους ακολουθήσουν κατά τρόπο υποτακτικό και οι ψηφοφόροι ως τυφλά ζαγάρια. Εχουνε τόσο μεγάλο σεβασμό στον έλληνα πολίτη που θεωρούν πως του λείπει πλήρως η κρίση, ο συλλογισμός, ο πατριωτισμός, ή αίσθηση εθνικού συμφέροντος και πως όλα είναι αποφάσεις που παίρνονται επί χάρτου. Ετσι τα κατάφεραν και στο Μακεδονικό: κατόρθωσαν, κατά λάθος, να κάνουν τον πατριωτισμό να ξυπνήσει και να θεριέψει σε όλη τη χώρα – τώρα, δε, συσπειρώνονται προτροπάδην και οι ψηφοφόροι του ΚΙΝΑΛ.

Φαίνεται πιστεύουν (έτσι έμαθαν στις κόβες;) πως εμείς οι ψηφοφόροι είμαστε μικρά κοπάδια που τα χειραγωγεί ο βοσκός-βουλευτής. Ή, ο τσομπάνης-κόμμα. Πως υπακούμε ως λόχος επιδείξεων σε ασκήσεις ακριβείας. Ισως και να κρίνουνε εξ ιδίων, εφόσον, επί τριάμισι χρόνια που κυβερνούν, ένας βουλευτής τους δεν έχει διαφοροποιηθεί, παρά όλοι υπακούουν υποκλινώς, ομοιόμορφα, υποτακτικά, στρατιωτικά, σαν τα πήλινα ανθρωπάκια-στρατηγούς που βλέπουμε στη Βόρειο Κορέα του Κιμ.

Δείτε ιδιοφυή συλλογισμό: αν πάρουμε ένα στέλεχος, ιδιοποιούμαστε το κόμμα, άρα τους ψηφοφόρους. Πατάς το κουμπί και βγαίνει η χοντρή. Δηλαδή ένας βουλευτής δεν υπηρετεί τον κομματικό του χώρο, παρά ο ίδιος είναι ο χώρος, και περιέχει εν ταυτώ, στην κοιλιά του,  και τους ψηφοφόρους του και τους πάει βόλτα όπου θέλει – όλη αυτή η μεταφυσική α λα Χάρε Κρίσνα, είναι η συγκολλητική ουσία της γέφυρας. (Συν τη Μεγαλοιοκονόμου στα θεμέλια).

Είναι κι αυτή μια δημοκρατική αντίληψη, όσο δημοκρατικές ήταν οι Σοβιετικές Δημοκρατίες.

Ψάχνουνε με τον φανό του Διογένη για νέες «προοδευτικές» υπηρέτριες, αφού εξαντλήθηκε η μπαταρία του Καμμένου. Να προσλάβουν νέους αναλώσιμους – ρε μανία με τις προσλήψεις αυτοί οι άνθρωποι. Διότι αυτό εννοούν κατά βάθος: αμειβόμενες «αντιδεξιές» προσλήψεις.

Βέβαια ανάλογες περιπτώσεις «δωσιλόγων» προς χρήση πάντα υπάρχουν – σε μία συνεδρίαση, λίγο πριν ξεκινήσει ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, κάποιο μεγαλοστέλεχος των Ναζί ρώτησε τον Χίτλερ πώς θα μπορέσουν να διοικήσουν τόσες χώρες που θα κατακτήσουν. Και ο Χίτλερ απάντησε πως «είναι πολύ εύκολο, διότι σε κάθε χώρα υπάρχουν αρκετά καθάρματα που θα συνεργαστούν ευχαρίστως μαζί μας. Ετσι γίνεται πάντα στην Ιστορία». Μήπως ο Στάλιν δεν βρήκε ένα σωρό πρόθυμους επιτόπιους υποτακτικούς για να κυβερνήσει την Ανατολική Ευρώπη του Μπλοκ; Γενίτσαροι φύονται σε κάθε εποχή και παντού – αλλά ακόμα κι αυτοί χρειάζονται κάποια προσχήματα, δεν μπορεί σήμερα να τους βρίζεις και αύριο να απαιτείς να σε λατρέψουν. Χρειάζεται λεπτότητα – τουλάχιστον σαν αυτή του κ. Πολάκη.

Παράλληλα υπάρχει και η αυταπάτη, πάντα, λίγο πριν από την ήττα. Οτι θα νικήσουμε. Μια από τις πιο τραγικές και φαιδρές εκδοχές αυτής της μεγάλης ψευδαίσθησης πριν από την κατάρρευση είναι εκείνη, η σχεδόν άγνωστη, της κυβέρνησης Τσιρονίκου. Με τη φυγή των Γερμανών απ’ την Ελλάδα (Οκτ. ’44) κάποιοι διακεκριμένοι δωσίλογοι πήγαν στη Βιέννη, όπου ορκίστηκαν ως εξόριστη ελληνική κυβέρνηση από τους Γερμανούς. Ηταν ο Τσιρονίκος, ο Παπαστρατηγάκης, ο γνωστός Γιοσμάς και άλλοι «υπουργοί».  Αυτοί πίστευαν, ακόμα, πως οι Ναζί θα νικήσουν, θα βρούνε κάποιον νέο, τρομερό πύραυλο, θα θριαμβεύσουν τελικά, και οι ίδιοι θα επιστρέψουν  να κυβερνήσουν την Ελλάδα – μήπως ο Ζαχαριάδης μετά την ήττα στον Γράμμο – Βίτσι δεν ζήτησε το όπλο παρά πόδα, μέχρι που πήρε πόδα; (Τασκένδη, 1955).

Πρόκειται για σύνδρομα που επαναλαμβάνονται αενάως και σχεδόν πανομοιότυπα στην Ιστορία. Με ανιαρό και αναξιοπρεπή τρόπο. Δεν θέλησαν και δεν μπόρεσαν να κερδίσουν τον κόσμο της σοσιαλδημοκρατίας με την πολιτική τους, στην πραγματική καθημερινότητα, ίσα ίσα πολέμησαν προγραμματικά τη μεσαία τάξη, προσπάθησαν να την εξοντώσουν, και τώρα που βλέπουνε να έρχεται ο νταμπλάς, πάνε πάλι να την υποκλέψουν, δηλαδή να υφαρπάξουν την ψήφο της εκ των άνω. Με ριφιφί.

Αυτά απλώς δεν γίνονται, παίδες. Τίποτε δεν πετυχαίνει, αν δεν έχει μια ηθική βάση. Κάποιο προϋπάρχον ηθικό έρμα.