Η καθημερινότητα

Κατεβαίνω στο μετρό, στάση Εθνική Αμυνα, χθες το πρωί, περασμένες 8.30. Ο συρμός έχει περάσει άγνωστο πόση ώρα πριν, ο επόμενος όπως λέει ο ενημερωτικός πίνακας θα φτάσει σε έξι λεπτά κι ο μεθεπόμενος σε είκοσι! Οταν ο συρμός φτάσει, οι επιβάτες παστώνονται σαν σαρδέλες.

Είναι η ώρα που ο κόσμος πάει στη δουλειά του. Ουδείς, όμως, σκοτίστηκε. Δεν σκοτίζεται καθημερινά. Ούτε για τις καθυστερήσεις. Ούτε για τον συνωστισμό. Ούτε για τους κλέφτες. Ούτε για την επαιτεία. Ούτε για την ταλαιπωρία με τα εισιτήρια. Ούτε με τους τζαμπατζήδες, που συνεχίζουν την παράδοση των «δεν πληρώνω», παρασιτούν δηλαδή σε βάρος του Δημοσίου και των συνεπών επιβατών.

Οπως δεν σκοτίστηκε κανείς για την ασφάλεια του μετρό. Κάθε τρένο πρέπει να έχει πυροσβεστήρες και σφυράκια πλάι στα παράθυρα κινδύνου για να μπορεί κάποιος να τα σπάσει την κακιά την ώρα. Εδώ και πολύ καιρό, όλα τα σωστικά μέσα έχουν εξαφανιστεί. Τα κλέβουν; Πιθανόν, τα σφυράκια θεωρούνται χρήσιμα εργαλεία για την κατασκευή πολεμοφοδίων από σπασμένες πλάκες πεζοδρομίου στους «κοινωνικούς αγώνες». Ετσι κι αλλιώς, κάμερες στα βαγόνια δεν υπάρχουν (λόγω της ερμηνείας του νόμου για τα προσωπικά δεδομένα) για να υπάρχει εποπτεία ασφάλειας και προφανώς η αντικατάσταση φθαρμένου ή κλεμμένου υλικού δεν θεωρείται πρώτης προτεραιότητας. Με άλλα λόγια, αν συμβεί κάτι, καλή τύχη.

Χρησιμοποιώ το παράδειγμα του μετρό ως τη βιτρίνα μιας καθημερινότητας που βυθίζεται. Πολλές ακόμα δημόσιες υπηρεσίες έχουν χειροτερέψει. Τα ΕΛΤΑ τελούν υπό διάλυση. Τα νοσοκομεία λειτουργούν χάρη στην υπερπροσπάθεια του προσωπικού τους. Η αστυνομία δεν προλαβαίνει να ασχοληθεί με τη χαμηλή εγκληματικότητα. Οι συναλλαγές με το Δημόσιο συνεχίζουν να πνίγονται στη χαρτούρα. Το παράδειγμα του Ματιού, το περασμένο καλοκαίρι, ανεξάρτητα από την κυβερνητική γαϊδουριά, μαρτυρεί τη διάλυση του κράτους. Η καθημερινότητα των πολιτών χειροτερεύει, οι υποδομές διαλύονται και δεν φταίει το Μνημόνιο: απλώς, οι δυνάμεις που κατέστρεφαν στο όνομα του αντιμνημονιακού αγώνα, συνεχίζουν να τροφοδοτούν ως κυβέρνηση την αδράνεια του Δημοσίου.

Παλαιά, οι εκλογές συμπεριελάμβαναν τη μάχη της καθημερινότητας. Την προεκλογική περίοδο που ατύπως έχει αρχίσει, είναι ώρα να αρχίσουμε να μιλάμε γι’ αυτή. Τα κόμματα ας μην είναι τόσο αφ’ υψηλού, ας κοιτάξουν λίγο περισσότερο τις κατεστραμμένες ζωές των καθημερινών ανθρώπων, λόγω της κρατικής ανικανότητας ή, έστω, λόγω της κρατικής αμεριμνησίας. Κι ας καταθέσουν τις προτάσεις τους.