Ωχ, μια κάλπη!

«Εκλογές; Ποιος ασχολείται με τις εκλογές; Ασχολείται κανείς;». Αρκεί και μόνο η αθωότητα του ύφους που υποκρύπτει το σχόλιο Χαρίτση για να βρει κανείς την απάντηση: Μα ο ίδιος ο Χαρίτσης (φωτογραφία). Ασχολείται ο ίδιος ο υπουργός Εσωτερικών ως εκτελεστικός βραχιόνας του Πρωθυπουργού. Η δουλειά δεν είναι ακριβώς εύκολη. Ο Χαρίτσης κάνει τον ανήξερο, σαν τον παράνομο κυνηγό που τον πιάνουν με το ελάφι στον ώμο, αλλά είναι πραγματικά ανήξερος. Δεν ξέρει τι να απαντήσει σε μια σειρά από ερωτήματα που απασχολούν τον αρχηγό του. Και δεν έχει άδικο. Ποτέ οι εκλογές δεν ήταν φορτωμένες με τόσα σαιξπηρικά διλήμματα: Να γίνουν τον Μάιο ή μπορούμε να τις τραβήξουμε έως τον Οκτώβριο και ό,τι γίνει; Να στηθούν τρεις, τέσσερις ή δεκατέσσερις κάλπες; Να είναι έγχρωμα τα ψηφοδέλτια για να ξεχωρίζουν ή ασπρόμαυρα και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε; Να γίνουν με λίστα οι ευρωεκλογές ή με σταυρό; Θα κρασάρει το σύστημα ή δεν θα κρασάρει;

Αν κρασάρει, κανένας δεν θα θυμάται το αθώο ύφος του υπουργού. Η απάντηση που έδωσε με ερώτηση, «εκλογές, ποιος ασχολείται με τις εκλογές;», θα καταγραφεί ως ένα δείγμα ανεύθυνης υπεροψίας. Αυτός που έπρεπε να ασχοληθεί, δεν ασχολήθηκε, ήταν κι αυτός ένας «κανένας». Και από τις εκλογές, τουλάχιστον από αυτές που δεν γίνεται να μετατραπούν σε έναν ατέρμονο ημερολογιακό γρίφο, μας χωρίζουν μόνο ενενήντα μέρες. Είναι και αυτή η σύντομη χρονική απόσταση που κάνει να ακούγονται κάπως υπαρξιακά και τα ερωτήματα που έθεσε η ΝΔ. Σκέφτεται ή όχι, ρώτησε η εκπρόσωπος Σπυράκη, να αλλάξει η κυβέρνηση τον τρόπο διεξαγωγής των ευρωεκλογών για να γίνουν με λίστα αντί με σταυρό; Μήπως σκέφτεται να αλλάξει και την ημερομηνία των αυτοδιοικητικών εκλογών για να τις φέρει μια εβδομάδα πριν από τις ευρωεκλογές, δηλαδή στις 19 Μαΐου; Και ποιος θα είναι τελικά ο υποχρεωτικός αριθμός των υποψήφιων περιφερειακών και δημοτικών συμβούλων κάθε συνδυασμού; Μα υπάρχει περίπτωση να αυξηθεί η ποσόστωση των γυναικών;

Παιχνίδι

Ακόμη και αυτό ρώτησε η Σπυράκη. Ακόμη κι αυτό δεν φαίνεται να ξέρει ο Χαρίτσης. Είτε επειδή δεν ξέρει εκείνος που θα έπρεπε να ξέρει. Είτε επειδή ξέρει, αλλά πιστεύει πως όσα λιγότερα ξέρουν οι άλλοι, τόσο καλύτερα θα είναι για τον ίδιο. Οι εκλογές ως παιχνίδι θολών κανόνων. Οχι όμως ακριβώς το παιχνίδι που χρειάζεται μια δημοκρατία στα ώριμα μεταπολιτευτικά της χρόνια, δηλαδή αυτό που, από τις εκλογές στην πολιτική έως την μπάλα στα γήπεδα, ορίζεται ως fair play. Γίνονται έτσι εκλογές; Τηρουμένων των αναλογιών, είναι σαν να πιάνουν τον Χαρίτση με την κάλπη στον ώμο. Κι εκείνος, σαν τον παράνομο κυνηγό του ανεκδότου με το ελάφι, να στρέφει δήθεν έκπληκτος το βλέμμα του στον ώμο του και να λέει: «Ωχ, μια κάλπη!».

ΧΩΡΙΣΜΟΙ

Να γίνουν οι τέσσερις δήμοι δέκα πριν ή μετά τις εκλογές; Είναι κι αυτό ένα σαιξπηρικό δίλημμα για την Κέρκυρα, τη Λέσβο, την Κεφαλονιά και τον Βελβενδό. Οι τοπικές κοινωνίες δεν φαίνεται να πολυθέλουν, αλλά θέλουν διάφοροι βουλευτές και πολιτευτές του ΣΥΡΙΖΑ. Κάτι που σημαίνει ότι ενενήντα ημέρες πριν από τις εκλογές σε αυτούς τους τέσσερις δήμους δεν ξέρει ποιος θα ψηφίσει πού και για ποιον. Σημαίνει ακόμη ότι κάποτε ο Καποδίστριας και ο Καλλικράτης μας ένωσαν. Και τώρα κάποιος ετοιμάζεται να μας ξαναχωρίσει.