Πολάκης revisited

Το τελευταίο trend στην ενημέρωση είναι η τάση ορισμένων συναδέλφων να βαφτίζουν «ισαποστακισμό» την αντικειμενικότητα. «Ισαποστάκιας» θεωρείσαι όταν εξετάζεις τις δυο όψεις του ίδιου νομίσματος. Οταν ερευνάς και την αντίθετη άποψη – ανεξαρτήτως αν τη γουστάρεις ή όχι. Οταν δεν οπαδοποιείσαι. Δεν βρίζεις. Δεν διασύρεις. Πολλοί από μας έχουν κάνει οπαδικά ολισθήματα, αλλά το άλλο άκρο το αποφύγαμε στο τσακ.

Πάμε στον Πολάκη τώρα. Λένε οι υπερασπιστές του:

«Μα τι θέλετε τέλος πάντων, έναν κυριλέ που κλέβει;».

Προσωπικά, θέλω έναν κυριλέ που δεν κλέβει. Κι ο Πολάκης με κάνει έξαλλη, πρώτον με το κωλοτσίγαρο. Δεν είναι δυνατόν να απαντάς στον ξένο τον άνθρωπο «θα το κόψω όποτε θέλω». Δεν νοιάζεται για την υγεία σου, δεν σου είπε «να το κόψεις Παυλάκη μου, γιατί θα μου πάθεις τίποτα».

Είσαι αναπληρωτής υπουργός Υγείας. Κι ο αναπληρωτής υπουργός Υγείας δεν καπνίζει δημόσια, τέρμα. Δεν είναι δικό σου θέμα, είναι δικό μας. Εμείς είμαστε οι παθητικοί καπνιστές, εμείς εισπνέουμε τα φαρμάκια σας. Θες να δηλητηριαστείς, τράβα σπίτι σου και καν’ το ντουμάνι. Αλλά δεν έχεις κανένα δικαίωμα να μας στείλεις εμάς μια ώρα αρχύτερα επειδή δεν το σβήνεις.

Κι αυτά με τις ζεϊμπεκιές, τις τσιγαρούκλες και τις «λούγκρες» δεν τα μπορώ, μου κάνουν passés. Οπως δεν μπορώ τις φωνές, τα βρισίδια και τους τσαμπουκάδες.

Ομως. Η υπόθεση με το δάνειο διαφέρει. Κι είναι τουλάχιστον υποκριτικό να διυλίζουμε τον κώνωπα και να καταπίνουμε την κάμηλο. Είναι αδιανόητο να περνάμε ντούκου τα κολοσσιαία δάνεια κομμάτων και πολιτικών και να εστιάζουμε στου Πολάκη. Που στην τελική το αποπληρώνει κιόλας κανονικά.

Αναρωτιούνται μερικοί αν θα του έδινε η τράπεζα τα 100 χιλιάρικα, αν δεν ήταν υπουργός αλλά π.χ. καθαρίστρια. Οχι δεν θα το έδινε, στο λέω εγώ. Ομως γιατρός είναι, υπουργός είναι, μισθάρα έχει, σπίτι διαθέτει (έστω και δις υποθηκευμένο) κι απ’ ό,τι προκύπτει, ανταποκρίνεται κανονικά στις μηνιαίες δόσεις του δανείου του. Οσο για το τι το θέλει το καταναλωτικό, δική του υπόθεση. Δική μας θα ήταν αν μας πρότεινε και πάμε Μαλδίβες και μας το ακύρωνε.

Σαφώς, σαφέστατα ο Γιάννης Στουρνάρας ως γενικός τραπεζίτης δεν μπορεί να ελέγξει τις συστημικές τράπεζες, έχει δίκιο σ’ αυτό. Ομως κι εμείς συχνά πυκνά κάνουμε γαργάρα τα ιλιγγιώδη ποσά που επί της ουσίας «δώρισαν» οι συστημικές στη ΝΔ και στο ΠΑΣΟΚ. Αλήθεια, αυτά τα δάνεια εξυπηρετούνται ή όχι; Γνωρίζουμε πόσα χρήματα πήραν, πόσα χρωστάνε, πόσα πληρώνουν και, κυρίως, κάθε πότε τα πληρώνουν;

Για να μη μιλήσουμε για τα δάνεια που έχουν πάρει και πολιτικά πρόσωπα. Τρία ονόματα που ευρέως κυκλοφορούν είναι του Γεωργιάδη, της Μαρίας Σπυράκη και της Ελενας Κουντουρά. Τα οποία ονόματα, συνάδελφοι, ή που θα τα λέμε και τα τρία ή που δεν θα λέμε κανένα. Δεν θα αφήνουμε απ’ έξω την κ. Κουντουρά επειδή έγινε συριζαία μη χάσει την καρέκλα. Ή κοτζάμ αντιπρόεδρο, ή την κ. Σπυράκη, επειδή στηρίζουμε ΝΔ – σόρι Μαρία αλλά δεν φταίω εγώ, αυτή η ρουφιάνα η γυναίκα του Καίσαρος, φταίει για όλα.

Κλείνοντας. Ο Πολάκης κλέφτης δεν είναι. Προσπαθεί να κάνει έργο, να διορθώσει τα κακώς κείμενα. Κι επιτέλους παλεύει να βρει μια άκρη με τις μίζες και τις ρεμούλες ενός ΚΕΕΛΠΝΟ που μερικοί από μας εξακολουθούν να θυμούνται. Το σκάνδαλο είναι τεράστιο και κάποιος κάποτε πρέπει να φτάσει την έρευνα ώς το τέλος. Μέχρι να μάθουμε κι εμείς ποιοι έκλεψαν, πώς έκλεψαν και κυρίως πόσα έκλεψαν.

Γιατί ως ιδιώτης έχω δικαίωμα να μην κάνω παρέα τον Παύλο Πολάκη. Ως πολίτης, όμως, έχω δικαίωμα να μάθω την αλήθεια. Εστω κι από τον Παύλο Πολάκη.