Θοδωρής Νικολάου

Πώς μπορεί να είναι το Σαββατοκύριακο ενός ανθρώπου που προσπαθεί να συνδυάσει τις πολλές ώρες δουλειάς με την αγάπη του για τη μουσική; Ετσι είναι το Σαββατοκύριακό μου! Το πρωί του Σαββάτου σηκώνομαι γύρω στις οκτώ, ανοίγω το ραδιόφωνο – το Δεύτερο Πρόγραμμα είναι το αγαπημένο μου – και ετοιμάζω το πρωινό, κάτι σαν ιεροτελεστία. Επειτα ξεκινά η δουλειά: περίπου στις 10 βρίσκομαι στις «Λεύκες», ένα πολύ ωραίο εστιατόριο στο Γαλάτσι, κοντά στο σπίτι μου, στο οποίο εργάζομαι ως υπεύθυνος.

Ξεκίνησα να εργάζομαι εκεί αφότου ήρθα στην Αθήνα για να σπουδάσω κλασικό τραγούδι. Πέρασαν οκτώ χρόνια από τότε. Δεν είμαι και πολύ των αλλαγών… Ακολουθεί οργάνωση του μαγαζιού, καθαριότητα, κρατήσεις, παραλαβές – όλα αυτά μέχρι τις δύο το μεσημέρι που είμαστε έτοιμοι να υποδεχτούμε τον κόσμο. Παραμένω στο εστιατόριο περίπου μέχρι τις πέντε το απόγευμα. Μ’ αρέσει η επαφή με τον κόσμο, να υποδέχομαι με χαμόγελο και σεβασμό κάποιον που θα έρθει για δύο ώρες και θα δώσει το υστέρημά του για να φάει.

Οταν τελειώσω, πάω σφαίρα στο σπίτι, για μπάνιο, φαγητό και χαλάρωση. Δεν βγαίνω το Σάββατο, είναι η μέρα που βγαίνουν όλοι. Το βράδυ του Σαββάτου μ’ αρέσει να έρχονται φίλοι στο σπίτι, για να μαγειρέψω, να καθήσουμε μέσα – ειδικά τον χειμώνα μπροστά στο τζάκι -, να μιλήσουμε, να γελάσουμε, να πιούμε ένα ποτήρι καλό κρασί, κι έπειτα να παίξουμε: μουσική, χαρτιά, οτιδήποτε. Κάποιες φορές μπορεί να πάω και σινεμά.

Οταν φύγουν οι φιλοξενούμενοί μου, αργά το βράδυ του Σαββάτου, είναι πιθανό να πάρω ένα τετράδιο και να ασχοληθώ με τη μουσική φτιάχνοντας προγράμματα. Αλλωστε η μουσική βρίσκεται στο μυαλό μου κάθε στιγμή της ημέρας, ό,τι κι αν κάνω.

Αν βγω, συνήθως θα πάω για φαγητό. Εκτός από τις «Λεύκες» που έχουν εξαιρετικό φαγητό, μ’ αρέσει να πηγαίνω μέχρι τον Κορυδαλλό, σε ένα ωραίο εστιατόριο το «Σούζι Τρως» ή να ψάχνω διαφορετικές γεύσεις σε ένα ινδικό, κινέζικο ή ιαπωνικό. Επίσης δεν θα πω όχι σε μια καλή παράσταση – είτε θεατρική είτε μουσική.

Την Κυριακή θα κοιμηθώ λίγο παραπάνω γιατί πηγαίνω το απόγευμα για δουλειά. Θα ξυπνήσω, θα ακούσω πάλι λίγη μουσική και αυτή τη φορά θα πάω έξω για πρωινό ή για καφέ. Μου αρέσει το κέντρο τις Κυριακές το πρωί. Πλάκα, Μοναστηράκι, Πλατεία Αγίας Ειρήνης, Σύνταγμα είναι αγαπημένα μέρη. Δεν έχουν τόσο κόσμο όσο τις καθημερινές κι έτσι βλέπεις ομορφιές της παλιάς Αθήνας, παρατηρείς πράγματα που μέσα στην οχλαγωγία ίσως να μην τα προσέξεις. Το βράδυ που θα επιστρέψω από τη δουλειά μπορεί να δω μια ταινία στο σπίτι – είμαι από τους ανθρώπους που ακόμη νοικιάζουν DVD!

Κι αν κάτι μου λείπει τα Σαββατοκύριακα είναι τα ταξίδια, ένας από τους δύο λόγους της ύπαρξής μας όπως πιστεύω. Να πάρω το αυτοκίνητο με μια φίλη ή έναν φίλο και να φύγω για όπου με βγάλει…

Ολόκληρη την εβδομάδα, ακόμη και τα Σαββατοκύριακα, είμαι πολύ στρεσαρισμένος. Μαθήματα στο ωδείο, δουλειά, πρόβες, συνεντεύξεις, εμφανίσεις. Γι’ αυτό και κάποιες φορές αναπολώ την ηρεμία και την ανεμελιά των χρόνων που ζούσα στην Πάτρα, ήταν τα χρόνια του σχολείου, αλλά και των χρόνων που έζησα ως φοιτητής στην Κόρινθο, τότε που ξεκίνησα να παίζω σε μουσικές σκηνές.

Οταν έχω εμφάνιση σε κάποιο μαγαζί προσπαθώ να παίρνω ρεπό. Αυτό, όμως, συνήθως δεν αγγίζει τα Σαββατοκύριακά μου – για παράδειγμα το επόμενο διάστημα θα τραγουδάω Πέμπτες – κάθε πρώτη Πέμπτη του μήνα στη Σφίγγα.

Οταν έρχεται το βράδυ της Κυριακής από τη μια σκέφτομαι: «Αλλη μια εβδομάδα έφυγε, πόσο γρήγορα περνάει ο χρόνος…» και από την άλλη περιμένω πώς και πώς τη Δευτέρα, μια μέρα γεμάτη με μουσική. Μπορώ να πω ότι η Δευτέρα είναι η δική μου «Κυριακή», η μέρα που έχω ρεπό από τη δουλειά και η οποία γεμίζει με χίλια δυο άλλα όμορφα πράγματα.