Και κράτος και παρακράτος

Αλήτη μαζέψου γιατί θα σε τελειώσω, ο ένας. Θα έρθω από εκεί και δεν θα φύγω, ο άλλος. Απειλές, εκβιασμοί, ηχογραφημένες συνομιλίες. Εκατό χιλιάδες ευρώ, 24 εκατομμύρια ευρώ. Λεφτά και πάλι λεφτά και ξανά απειλές και εκβιασμοί. Αλλά ό,τι μοιάζει με πούρο υπόκοσμο, δεν είναι πάντα πούρος υπόκοσμος. Μπορεί καμιά φορά οι μέθοδοι του υποκόσμου και ο λούμπεν λόγος, ή ό,τι άλλο τέλος πάντων θυμίζει ταινία του Οικονομίδη, να είναι εξουσία. Μπορεί να είναι μια κυβέρνηση που ήρθε να κυβερνήσει ως κάθε λέξη του Συντάγματος και κυβερνά τελικά ως συνεχής και μόνιμη παραβίασή του. Ως κράτος και μαζί ως παρακράτος.

Οφείλει να το επαναλάβει κανείς για να μην το συνηθίσει, για να μην πέσει στην παγίδα ότι όλα αυτά είναι μέρος μιας κανονικότητας: Ενας υπουργός στέλνει απειλητικά μηνύματα σε έναν άλλον υπουργό και όταν πια γίνονται και οι δύο πρώην υπουργοί ο δεύτερος καταφεύγει στη Δικαιοσύνη για να προστατευτεί από τις απειλές. Κι ένας άλλος υπουργός διανοείται να τηλεφωνήσει στον κεντρικό τραπεζίτη της χώρας για ένα αμφιλεγόμενο δάνειο που πήρε από Τράπεζα στην οποία δεν τηρεί λογαριασμούς και η υποκλαπείσα συνομιλία τους εμφανίζεται σε φιλοκυβερνητικό μέσο με τον ίδιο στον ρόλο του θριαμβευτή – αν όχι του εκτελεστή.

Θεσμική εκτροπή

Είναι αναγκαία αυτή η ανακεφαλαίωση. Οχι επειδή πρέπει να μοιράσει κανείς τους ρόλους ανάμεσα στον Πολάκη και τον Καμμένο. Δεν έχει σημασία ποιος είναι ποιος στις απειλές, τους εκβιασμούς και τις υποκλοπές, δεν είναι ζήτημα προσώπων. Είναι ζήτημα μιας συνολικής θεσμικής εκτροπής. Και είναι και ζήτημα μιας κυβέρνησης που σιωπά ή σύρεται από πίσω, στηρίζει ή αδειάζει, νίπτει τας χείρας της ή βάζει το κόμμα να καθαρίσει, ανέχεται ή κρατά αποστάσεις, αλλά δεν τραβά καμία κόκκινη γραμμή ούτε θεσμικά, ούτε πολιτικά, αλλά ούτε και αισθητικά. Δεν αποπέμπτει, δεν δείχνει την έξοδο. Παραφράζοντας εκείνη τη φράση του συμβούλου του Κλίντον, δεν είναι ο Πολάκης ή ο Καμμένος. Είναι το Μαξίμου, ανόητε. Είναι ό,τι έθρεψε τον Καμμένο και ό,τι επιτρέπει στον Πολάκη να θάλλει.

Μπορεί να αντιληφθεί κανείς τη δυσκολία: ακόμη και αυτό το Μαξίμου, το Μαξίμου των κουτσαβάκικων non paper και των ανακοινώσεων, είναι σχεδόν αδύνατο να υπερασπιστεί το μη υπερασπίσιμο. Δεν μπορεί να σωθεί αυτό που δεν σώζεται. Μπορεί όμως να γίνει χειρότερο; Μπορεί η αποφορά να γίνει ακόμη πιο έντονη, ο βούρκος ακόμη πιο δυσώδης; Τίποτε δεν αποκλείεται πια. Η πρώτη φορά Αριστερά σήπεται και η σήψη έχει την ιδιότητα να εξαπλώνεται με τρομακτική ταχύτητα. Ως φαινόμενα, ο Πολάκης και ο Καμμένος έχουν πολλαπλασιαστική δύναμη. Ο υπόκοσμος θρέφεται με υπόκοσμο και το παρακράτος με παρακράτος. Κι άλλοι εκβιασμοί κι άλλες απειλές. Κι άλλα λεφτά, λεφτά, λεφτά.

Ο ΤΡΟΜΟΣ

Δεν υπάρχει πρόβλημα εξουσίας που να μην είναι συγχρόνως κοινωνικό, πολιτικό και εθνικό πρόβλημα. Το εθνικό πρόβλημα εδώ είναι στα χαρτοφυλάκια. Είναι στα πρόσωπα που ανέλαβαν την ασφάλεια της χώρας στη μία περίπτωση ή τη δημόσια Υγεία της στην άλλη. Και είναι ασφαλώς και στο πρόσωπο που πήρε τα πρόσωπα αυτά από το λυκόφως, αν όχι από τα σκοτάδια της πολιτικής, για να τους αναθέσει κεντρικό ρόλο. Εγινε κι αυτή η ανάθεση μέρος μιας κανονικότητας. Μιας κανονικότητας που, από την πρώτη έως την τελευταία στιγμή, θα έπρεπε κανονικά να φέρνει τρόμο.