Οι μικροί των μικρών

Δεν είναι το φυσικό πρόσωπο που μένει. Είναι όμως το ήθος που διαμορφώνεται και έρχεται για να μείνει. Είναι η υποψία, για παράδειγμα, ότι ακόμη και αν χάσει τις εκλογές ο Ντόναλντ Τραμπ το 2020, ο τραμπισμός ως πολιτική κουλτούρα θα συνεχίσει να δηλητηριάζει τη δημόσια ζωή στις Ηνωμένες Πολιτείες για τις δεκαετίες που έρχονται. Κι ότι ακόμη και αν αποχωρήσει ο ίδιος από τον Λευκό Οίκο, το ίχνος του δεν θα εξαφανιστεί: θα υπάρχουν πάντα οι επιλογές του όχι απλώς για να θυμίζουν ότι ο ίδιος υπήρξε πρόεδρος, αλλά και πως πριν φύγει έσπειρε εδώ κι εκεί μικρούς Τραμπ.

Ενας τέτοιος μικρός Τραμπ είναι ο άνθρωπος που προαλείφεται για τη θέση του επικεφαλής της Παγκόσμιας Τράπεζας. Ο άνθρωπος αυτός λέγεται Ντέιβιντ Μάλπας και, σύμφωνα με τη «Μοντ», είναι ο χειρότερος δυνατός υποψήφιος. Δεν είναι μόνο το παρελθόν του που εγείρει αμφιβολίες, λέει η εφημερίδα. Είναι και το παρόν του και είναι το μέλλον του. Ο Μάλπας έλεγε το 2007 ότι δεν συντρέχει λόγος ανησυχίας για τη στεγαστική φούσκα που τελικά έσκασε και παρέσυρε τα πάντα. Σήμερα είναι ένθερμος υποστηρικτής του συνθήματος «Πρώτα η Αμερική». Και φαντάζεται μια οικονομία με λιγότερη φορολογία και λιγότερους κανόνες.

Είναι ένα ερώτημα εάν ο μικρός Τραμπ που είναι ο Ντέιβιντ Μάλπας θα δημιουργήσει μια μέρα τον δικό του αυτόνομο -ισμό. Εάν κάποιος από τους μικρούς Σαλβίνι που σπέρνει ο κανονικός Σαλβίνι στην Ιταλία θα αυτονομηθεί από τον πολιτικό γενάρχη του ή κάποιος από τους μικρούς Ορμπαν στην Ουγγαρία ή κάποιος από τους μικρούς λαϊκιστές που έσπειρε ο λαϊκισμός εδώ. Θα μπορούσε και να συμβεί. Γιατί ο λαϊκισμός δεν είναι μόνο οι μικροί Τραμπ, οι μικροί Σαλβίνι ή οι μικροί Τσίπρες. Είναι και οι μικροί των μικρών. Είναι, ας πούμε, οι μικροί Πολάκηδες, οι μικροί Γαβρόγλου και οι μικροί Βερναρδάκηδες.