Λιμπερτά

Αγριεύουν τα πράγματα. Σε χθεσινή του συνέντευξη, ο υπουργός Ψηφιακής Πολιτικής Νίκος Παππάς ξεκαθάρισε ότι το «προοδευτικό μέτωπο» δεν είναι κατ’ ανάγκη αντιδεξιό. Μπορεί να περιλαμβάνει και στελέχη της Κεντροδεξιάς. Αμέσως άρχισαν να πέφτουν τα στοιχήματα. Ποιους εννοεί; Πότε θα πέσουν οι υπογραφές; Τι λέει η Παπακώστα;

Ολη αυτή η συζήτηση έχει έναν κίνδυνο. Οι προβολείς πέφτουν στις μεταγραφές εκ δεξιών και εξ αριστερών, με αποτέλεσμα να μη δίνεται η δέουσα σημασία στον εμπλουτισμό του κυβερνητικού σχήματος με τα δικά του παιδιά, τη σάρκα εκ της σαρκός του. Πάρτε τον γόνιμο προβληματισμό των 53 για τον τελευταίο ανασχηματισμό. Επικρίνουν, και δικαίως, τον Πρωθυπουργό για την αξιοποίηση του Θάνου Μωραΐτη και του Αγγελου Τόλκα. Δεν λένε όμως μια καλή κουβέντα για την προαγωγή της Ελευθερίας Χατζηγεωργίου, γνωστής και ως Λιμπερτά. Πώς εξηγείται αυτή η τσιγκουνιά;

Μια πιθανή εξήγηση είναι πολιτικογεωγραφική: άλλο να τοποθετείσαι υφυπουργός στο νευραλγικό Υποδομών και Μεταφορών κι άλλο στο διακοσμητικό Μακεδονίας – Θράκης. Κι όμως. Τώρα που ο Τζιτζικώστας απειλεί ότι οι πινακίδες στους δρόμους δικής του ευθύνης θα συνεχίσουν να γράφουν «Σκόπια», η Χατζηγεωργίου μπορεί να βρει ένα νέο μετερίζι, έναν νέο κινηματικό σταθμό. Η υφυπουργός θα φυτεύει πινακίδες που θα γράφουν «Βόρεια Μακεδονία» και ο περιφερειάρχης θα τις ξεριζώνει. Γλέντια.

Η υποτίμηση της Λιμπερτά μπορεί να έχει επίσης σεξιστικό χαρακτήρα. Αν και κάτι τέτοιο θα ήταν καταδικαστέο, η αλήθεια είναι πως η Χατζηγεωργίου έχει αυτοϋπονομευτεί στο παρελθόν, τόσο με εκείνο το tweet για μια ερώτηση της Μάρας Ζαχαρέα («Ο Θόδωρας στην έγραψε;») όσο και με την όχι και τόσο φεμινιστική κίνηση να κρατάει την ομπρέλα στον Πρωθυπουργό.

Κάποιοι σύντροφοι μπορεί να μην της συγχωρούν επίσης τα ορθογραφικά της λάθη: εκείνο το «πόνεσαι η κοιλιά μου» ή το άλλο με τη «γεννιά» της. Είναι άδικο όμως. Πρώτον, γιατί τέτοια λάθη και χειρότερα κάνει κι ο λεβέντης ο Πολάκης, χωρίς να του κοστίζει αυτό σε δημοτικότητα. Δεύτερον, γιατί οι ουσιαστικές της δηλώσεις, εκείνες που πραγματικά θα μείνουν στην Ιστορία, μπορεί να είναι ασύντακτες, αλλά ορθογραφικά λάθη δεν έχουν. Θαυμάστε τι έλεγε τις ένδοξες ημέρες του Ιανουαρίου του 2015: «Το πρόγραμμά μας είναι ένα πρόγραμμα απολύτως κοστολογημένο, ένα πρόγραμμα απολύτως υλοποιήσιμο, το οποίο έχουμε δεσμευτεί και θεωρούμε ότι πρέπει να το υλοποιήσουμε για να μπορέσουμε να βγάλουμε τη χώρα από αυτή την ανθρωπιστική κρίση, στην οποία έχει πέσει τα τελευταία χρόνια εξαιτίας των Μνημονίων».

Από τότε άλλαξαν βέβαια πολλά. Αλλά για τους πραγματικούς αριστερούς, ελάχιστη σημασία έχει. Κλαίνε μόνο στην επέτειο του δημοψηφίσματος. Τον υπόλοιπο χρόνο είναι υπερήφανοι επειδή – για να παραφράσουμε ένα tweet της Λιμπερτά – η χώρα ανέπνευσε, «έστω και για λίγο, τον αέρα της αντίστασης, της αλληλεγγύης και της αξιοπρέπειας».