Το επιχείρημα του Αλαφούζου

Ο ρουμπινές αυτήν τη φορά ήταν γυρισμένος στο ζεστό. Το σκωτσέζικο ντους του Παναθηναϊκού δεν άφησε παγωμένους τους οπαδούς του ούτε τον «πράσινο» Τύπο.

Το Τριφύλλι νίκησε και ο Γιώργος Δώνης έγινε ξανά δάσκαλος, ο Κουρμπέλης έπρεπε, κατά τους δοκησίσοφους να παίζει στην ομάδα των τίτλων, οι νεαροί απέδωσαν εξαιρετικά και όλα τα υπόλοιπα της ποδοσφαιρικής ζαχαροπλαστικής που απλώνονται στο πράσινο τραπέζι ύστερα από κάθε επιτυχία.

Ο Γιάννης Αλαφούζος έμεινε στο περιθώριο μέχρι την επόμενη ήττα της ομάδας. Γιατί έτσι είναι γραμμένο στην πέτρα. Οι νίκες ανήκουν στους ήρωες παίκτες και προπονητές και οι ήττες στον διοικητικό ηγέτη κι ας είναι ο μόνος που βάζει χρήματα στον Παναθηναϊκό.

Βεβαίως η κριτική προς τον Γιάννη Αλαφούζο ασκείται πάντοτε εξ αποστάσεως. Οπως το Σάββατο που οι ρομφαίες έμειναν σπίτι και στο Ολυμπιακό Στάδιο που έμοιαζε ξεδοντιασμένο κόπηκαν μόλις 2.058 εισιτήρια. Θα δικαιολογηθούν πως είχε παγωνιά.

Στο παιχνίδι με τη Λάρισα στις 27 Ιανουαρίου δηλώθηκαν 2.974 εισιτήρια. Και στις δύο περιπτώσεις υπάρχει η κοινή συνισταμένη πως τα εντός έδρας παιχνίδια του Παναθηναϊκού έπονταν ύστερα από αποτυχημένα αποτελέσματα.

Θα μπορούσε λοιπόν και ο Γιάννης Αλαφούζος να τους ασκήσει κριτική. Να τους πει πως δεν αγαπούν την ομάδα γιατί δεν τη στηρίζουν στα δύσκολα. Πως είναι κακομαθημένοι. Να αναρωτηθεί που είναι ο δικός τους οβολός. Και να τους πει πως το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι οι νίκες και οι τίτλοι.

Να τους δείξει τη Λίβερπουλ, τον σπουδαιότερο αγγλικό σύλλογο που δεν έχει κατακτήσει τίτλο πρωταθλητή από το 1990 αλλά το Ανφιλντ είναι κατάμεστο.

Να τους δείξει την Ιντερ. Που έχει ξοδέψει ένα τσουβάλι χρήματα αλλά συνεχίζει να συρρικνώνεται αγωνιστικά από το 2010. Τη  Μαρσέιγ και τη Σεντ Ετιέν, τους δύο δημοφιλέστερους γαλλικούς συλλόγους που κρύβονται στη σκιά της Παρί αλλά οι οπαδοί τους παραμένουν κοντά τους.

Για να μπορείς  να ασκείς κριτική πρέπει πρώτα ο ίδιος να είσαι συνεπής στις υποχρεώσεις σου. Και οι οπαδοί του Τριφυλλιού δεν είναι.