Ενας αγώνας δρόμου για μια νέα ζωή

Τον Γιώργο Παλαμίδη τον γνωρίσαμε μέσω Διαδικτύου, όταν πριν από λίγες εβδομάδες ανέβασε το δικό του ανατρεπτικό 10-years-challenge. Την«πρόκληση» που κατέκλυσε τα social media και καλούσε τους χρήστες να ανεβάσουν μια πρόσφατη φωτογραφία τους δίπλα σε μια τραβηγμένη πριν από 10 χρόνια. Των περισσοτέρων οι φωτογραφίες εστίαζαν στις ομοιότητες «μα τόσο ίδιος; Σαν να μην πέρασε μια μέρα»! Ο Γιώργος όμως έδειξε το αντίθετο. Πριν από 10 χρόνια ήταν ένας εντελώς διαφορετικός άνθρωπος! Τον αναζητήσαμε, τον συναντήσαμε και να η πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία του.

Μεγάλωσε σε ένα χωριό έξω από την Κάρυστο. Στην εφηβεία άρχισε να παίρνει βάρος.«Ολο μου το χαρτζιλίκι τότε πήγαινε σε παγωτά, σοκολάτες, αναψυκτικά… Επειδή ο πατέρας μου ήταν παχύσαρκος, το φαγητό στο σπίτι ήταν… απαγορευμένος καρπός, οπότε το αναζητούσα περισσότερο. Σίγουρα υπήρχε κληρονομικότητα παχυσαρκίας αλλά πάλευα να καλύψω και κάποιο κενό κοινωνικοποίησης, αφού στο χωριό δεν είχα φίλους».

Στα 28 του είχε δική του επιχείρηση 5X5 στην Κάρυστο, συμμετείχε ενεργά στη θεατρική ομάδα και την κινηματογραφική λέσχη της πόλης και έκανε εκπομπές στον τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό, όμως είχε φτάσει 160 κιλά.«Αν και ήμουν δραστήριος έξω, γυρίζοντας στο σπίτι τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Επεφτα στον καναπέ και έτρωγα μπροστά στην τηλεόραση. Δεν ήμουν ευχαριστημένος επαγγελματικά και είχα δυσκολίες με το άλλο φύλο. Η εμφάνισή μου με καταπίεζε. Δεν μπορούσα να παίξω ποδόσφαιρο, να ανέβω μια σκάλα, να κάνω μια πεζοπορία. Σκεφτόμουν πως, κάποια στιγμή, με μαγικό τρόπο θα έχανα τα κιλά, όμως η πραγματικότητά μου ήταν αυτή η επαναλαμβανόμενη θλιβερή εικόνα: μετά τη δουλειά αγόραζα τρία πιτόγυρα, πατάτες και ένα λίτρο κόκα-κόλα και τα έτρωγα ολομόναχος μέσα στο αυτοκίνητο. Το 2010 αποφάσισα να κάνω γαστρικό μανίκι (σ.σ. εγχείρηση αφαίρεσης του 90% του στομαχιού). Για να πάρει κανείς μια τέτοια απόφαση χρειάζεται ή κάτι να τον εμπνεύσει ή δυστυχώς κάτι να τον συγκλονίσει. Σε μένα συνέβη το δεύτερο. Λίγους μήνες νωρίτερα, είχα χάσει τον αδελφό μου από επιπλοκές του ιού Η1Ν1 εξαιτίας της παχυσαρκίας του. Το τραγικό συμβάν με ταρακούνησε. «Ως εδώ!». Μετά το χειρουργείο έφτασα 79 κιλά, όμως ανακάλυψα πως είχα δρόμο ακόμη αφού το στοίχημα ήταν να τα διατηρήσω. Πέντε χρόνια αργότερα, κι αφού είχα ξαναπάρει 10 κιλά, μπήκα σε διαδικασία εσωτερικής αναζήτησης: Τι μου συμβαίνει; Γιατί το κάνω αυτό στον εαυτό μου;. Και αποφάσισα να αλλάξω»!

Το πόσο ψηλά θα φθάσεις, εξαρτάται από αυτά που θα αφήσεις πίσω σου… * «Οπως το αερόστατο: για να μπορεί να ανέβει ψηλά, αφήνει τα βαρίδια του. Ετσι κι εγώ, εκτός από τα επιπλέον κιλά άφησα πίσω και ό,τι με βάραινε ψυχολογικά. Την προηγούμενη ζωή μου στην επαρχία, μια ζημιογόνα επιχείρηση και φυσικά τις κακές διατροφικές συνήθειες. Εφυγα από την Κάρυστο, γνώρισα τη γυναίκα μου κι αναζητήσαμε τρόπους να βελτιώσουμε την ποιότητα ζωής μας. Σήμερα συνειδητοποιώ πως τότε ήμουν άνθρωπος με χαμηλή αυτοεκτίμηση και πιθανότατα κατάθλιψη. Γνωρίζω πως παχυσαρκία και καταθλιπτικές συμπεριφορές συνδέονται. Κάποιοι λόγω της κατάθλιψης οδηγούνται στην παχυσαρκία και κάποιοι, όπως εγώ, λόγω της εικόνας τους και των δυσκολιών στην προσωπική ζωή οδηγούνται σε καταθλιπτικές αντιδράσεις. Το ζητούμενο, σε κάθε περίπτωση, είναι να αντιμετωπιστεί η πρωτογενής αιτία. Λύνοντας λοιπόν το θέμα της εμφάνισής μου, απελευθερώθηκα!»

Εάν θέλουμε να αρχίσουμε να δημιουργούμε μια συνήθεια, τότε καλό θα ήταν αυτή να συνδεθεί με ένα συναίσθημα. * «Αν κάποιος θέλει να χάσει πολλά κιλά, πρέπει να αλλάξει συνήθειες. Διατροφικές και της καθημερινότητάς του όπως π.χ. το να μην περνά από τον αγαπημένο του φούρνο. Σε βιολογικό επίπεδο, για να γίνει μόνιμη μια αλλαγή στους νευροδιαβιβαστές του εγκεφάλου θα πρέπει η νέα συνήθεια να συνδεθεί με ευχάριστα μηνύματα ώστε να δημιουργηθούν νέες συνάψεις. Μια αγγαρεία δύσκολα γίνεται συνήθεια. Γι’ αυτό είμαι αντίθετος στις περιοριστικές ή χημικές δίαιτες που έχουν χρονικό πλαίσιο. Ακόμη κι αν κάποιος χάσει βάρος, αν δεν διατηρήσει τις νέες συνήθειες, πιθανότατα θα ξαναπάρει κιλά. Υποστηρίζω την ισορροπημένη, ποιοτική διατροφή σε καθημερινή βάση. Οπως λέω «δεν έχει σημασία τι τρώμε μεταξύ Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς αλλά τι τρώμε μεταξύ Πρωτοχρονιάς και επόμενων Χριστουγέννων!». Η διαχείριση του βάρους είναι απλά μαθηματικά: οποιοσδήποτε τρόπος βοηθά να αυξήσουμε τις θερμίδες που καίμε και να ελαχιστοποιούμε τις θερμίδες που παίρνουμε είναι θεμιτός.

Ετσι έκανα συνήθεια και το τρέξιμο! Ισως ακουστεί αστείο, αλλά το τρέξιμο αυτό καθεαυτό δεν μου πολυαρέσει. Μου αρέσουν όμως πάρα πολύ οι αγώνες! Για να αντεπεξέλθω ξεκίνησα προπονήσεις. Αρχικά με βοήθησε η πρωταθλήτριά μας, Ελευθερία Πετρουλάκη, κι από τα 5.000 μ. έφτασα στα 10.000 μ. και τελικά το 2017 έτρεξα τον Ημιμαραθώνιο της Αθήνας! Τώρα, επιδιώκω να συμμετέχω σε αγώνες συνδυάζοντάς τους με ταξίδια! Εχω ήδη πάει στη Βαρσοβία, στην Κρήτη, στη Ρόδο… Δεν έχω τον εγωισμό του χρόνου ή των πολλών χιλιομέτρων. Ακούω το σώμα μου. Για μένα το τρέξιμο είναι το αντίβαρο στην απώλεια του φαγητού. Η χαρά της συμμετοχής σε αγώνες υποκαθιστά τη χαρά του φαγητού. Τρέχω για την υγεία μου, τη συγκίνηση, την ευεξία. Καμία καταπίεση!».

Ο Γιώργος χαμογελά πλατιά, μιλά με ενθουσιασμό και η επιθυμία του είναι να εμπνεύσει κι άλλους. «Το θέμα της παχυσαρκίας απασχολεί πολλούς. Στο μπλογκ μου «Αγώνας Δρόμου» προβάλλω την ιστορία μου θέλοντας να βοηθήσω κι άλλους ανθρώπους να διώξουν τους δαίμονές τους όπως έκανα κι εγώ. Επίσης είμαι μέλος των betterpeople.gr., μιας ομάδας που μας δένει η κοινή φιλοσοφία του να γίνουμε η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας. Ουτοπία ίσως, αλλά καλύτεροι άνθρωποι σημαίνει καλύτερη κοινωνία. Ναι, είμαι ευτυχισμένος! Με τη βοήθεια της μητέρας μου αρχικά και τώρα της γυναίκας μου αισθάνομαι διαφορετικός άνθρωπος. Από όλα αυτά έμαθα πως δεν έχουμε όρια. Πάντα θα υπάρχει κάτι που μπορούμε να καταφέρουμε αρκεί να βρούμε κίνητρα. Για μένα ήταν η υγεία και η ανάγκη για αλλαγή ζωής. Και ποιος ξέρει; Tο επόμενο 10-years-challenge μου μπορεί να είναι στον τερματισμό ενός Μαραθωνίου!».

* Φράσεις του Γιώργου Παλαμήδι από το μπλογκ του.