Ο Τσίπρας στο ασανσέρ με τους αγρότες

Την πρώτη ημέρα στη ζυθοποιία Carlsberg ο Cees’t Hart έλαβε από τη βοηθό του μια κάρτα πρόσβασης. Η κάρτα κλείδωνε όλους τους ορόφους στο ασανσέρ ώστε να πηγαίνει κατευθείαν στον εικοστό. Το γωνιακό γραφείο με τα τεράστια παράθυρα προσέφερε εκθαμβωτική θέα της Κοπεγχάγης. Αυτά ήταν τα τυχερά της καινούργιας του θέσης, που συμβόλιζαν την ισχύ του μέσα στην εταιρεία.

Ο Cees διαπίστωσε ότι κατά τη διάρκεια της ημέρας ερχόταν σε επαφή με ελάχιστους ανθρώπους, καθώς ο ανελκυστήρας δεν σταματούσε σε άλλους ορόφους και στον εικοστό εργαζόταν μόνο ένα κλιμάκιο στελεχών. Εγκαταστάθηκε σε χαμηλότερο όροφο με ανοιχτά γραφεία. Ερωτηθείς περί αλλαγής, ο Cees απήντησε ότι εάν δεν συναντά ανθρώπους, δεν θα γνωρίζει τι σκέφτονται. Αν δεν μπορεί να αφουγκραστεί τον παλμό της εταιρείας, δεν θα μπορεί να τη διευθύνει αποτελεσματικά.

Την ιστορία δημοσίευσε το «Harvard Business Review» και αποτελεί ένα καλό παράδειγμα για το πώς ένας επικεφαλής απέφυγε την απομόνωση που επιφέρει κάθε ανώτερη θέση. Οσο κανείς ανέρχεται στην ιεραρχία, τόσο μεγαλώνει ο κίνδυνος ενός παραφουσκωμένου «εγώ». Οσο μεγαλώνει το «εγώ», εντείνεται ο κίνδυνος απώλειας επαφής με συνεργάτες, περιβάλλον, πελάτες.

Ο David Owen, πρώην υπουργός Εξωτερικών της Βρετανίας, και ο Jonathan Davidson, καθηγητής Ψυχιατρικής, ονομάζουν το φαινόμενο «σύνδρομο ύβρεως» και το ορίζουν ως «διαταραχή κατοχής δύναμης, που έχει να κάνει με σαρωτική πολυετή επιτυχία».

Χρησιμοποιώντας τα λόγια της Jennifer Woo, επικεφαλής ασιατικής αλυσίδας ειδών πολυτελείας, «πρωταρχικό καθήκον ενός ηγέτη είναι το να διαχειρίζεται την επιθυμία του για πλούτο, δόξα και επιρροή». Οταν γινόμαστε θύματα της επιθυμίας να φανούμε σημαντικοί, καταλήγουμε σε αποφάσεις καταστροφικές για τον εαυτό μας, τον κόσμο και την εταιρεία. Η ηγετική ικανότητα έχει να κάνει με τους ανθρώπους και οι άνθρωποι αλλάζουν κάθε ημέρα. Τη στιγμή που θα πιστέψει κανείς ότι κατέχει το κλειδί της ηγεσίας, είναι η στιγμή που το έχει απολέσει.

Αν επιχειρούσε κανείς να διασχίσει αυτές τις ημέρες τη χώρα, το πιθανότερο ήταν να πέσει σε μπλόκα αγροτών. Η κυκλοφορία γινόταν από τοπικές οδούς, με αποτέλεσμα να σχηματίζονται ουρές χιλιομέτρων με ακινητοποιημένα φορτηγά, και απεγνωσμένους αξιωματικούς της Τροχαίας που δεν ήξεραν σε ποιον οδηγό να πρωτοδώσουν κατευθύνσεις.

Η κατάσταση αυτή καταμεσής χωριών και χωραφιών αντικατοπτρίζει τη γενικότερη κατάσταση που επικρατεί στη χώρα. Οι πολίτες είναι οργισμένοι όταν δεν είναι αποκαμωμένοι: Για τη δημοσιοοικονομική πολιτική, την εξωτερική πολιτική, την ευτέλεια των κοινοβουλευτικών διαδικασιών. Ο Αλέξης Τσίπρας μπορεί να επέδειξε χαρισματική παρουσία κατά τις δύο εκλογικές νίκες το 2015, μπορεί να διαθέτει προσωπική γοητεία, μπορεί να έχει εξασφαλίσει να αποτελεί τον άλλο πόλο, παρά ταύτα, είναι η ώρα να παραδώσει την κάρτα αποκλεισμού άλλων ορόφων και τάξεων από το πολιτικό ασανσέρ που τον οδήγησε στην κορυφή και να αφουγκραστεί τις ανάγκες των πολιτών. Οι κοινωνικές ομάδες που φαντάζουν άλυτο πρόβλημα στο κυβερνητικό επιτελείο αποτελούν στην πραγματικότητα τον πλούτο αυτού του τόπου. Οταν συνομιλεί κανείς με τους ευρωπαίους ηγέτες, οφείλει το άλλο αφτί να το έχει στραμμένο στην περιφέρεια. Η χθεσινή συνάντηση ανάμεσα στην Επιτροπή Μπλόκων των αγροτών και στην κυβέρνηση ίσως να αποτελεί μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να βρεθεί ο Τσίπρας στο ίδιο ασανσέρ με τους αγρότες.

Η Μυρένα Σερβιτζόγλου είναι σύμβουλος Επικοινωνίας