Επίθεση, η καλύτερη άμυνα

Ο πιο σύντομος δρόμος είναι αυτός που γνωρίζεις. Ο δρόμος της επίθεσης είναι αυτός που γνωρίζει καλύτερα απ’ όλους ο Ολυμπιακός. Και αυτόν πρέπει να συνεχίσει να ακολουθεί για να φτάσει στον στόχο του, την πρόκριση στους 16 του Γιουρόπα Λιγκ.

Αν επιχειρήσουμε να βάλουμε στο ζύγι τον τρόπο που επιτίθεται και τον τρόπο που αμύνεται η ομάδα του Πειραιά, η ζυγαριά θα γείρει προς την πλευρά της επίθεσης.

Στο πρώτο ημίχρονο της χθεσινής αναμέτρησης με την Ντιναμό Κιέβου, όταν μπήκε αποφασισμένος να πετύχει γκολ, έπιασε τους Ουκρανούς από τον λαιμό αποκαλύπτοντας τα χαρακτηριστικά του DNA του.

Πέντε επιθετικές προσπάθειες, οι τρεις προς την εστία, δύο από τα ωραιότερα γκολ που έχουν σημειώσει οι παίκτες του τη φετινή σεζόν και μια προσπάθεια που σταμάτησε στο δοκάρι. Ο Ολυμπιακός ξέρει να επιτίθεται αλλά όχι να αμύνεται.

Οταν στη μοναδική φάση προς την εστία του Σα οι Ουκρανοί πέτυχαν γκολ, η πρωτοβουλία μετατράπηκε σε μια ανεπιτυχή ανυπακοή.

Η αναμενόμενη αντίδραση της Ντιναμό έβγαλε στον αφρό όλες τις αδυναμίες των Ερυθρολεύκων στον ανασταλτικό τρόπο λειτουργίας όταν δέχονται πίεση. Μια αγωνιστική συστολή που μπορεί να διασταλεί με την εκμετάλλευση της ικανότητάς του να επιτίθεται.

Το ερώτημα «περνά;» που γίνεται χρονικά άστοχα μετά τις κληρώσεις, ήρθε η στιγμή να απαντηθεί: «Ναι, αν παίξει επιθετικά στο Κίεβο». Ο Ολυμπιακός μπορεί να φύγει νικητής από το Ολιμπίνσκι, αρκεί να περιορίσει το street football σε προσπάθειες όπως αυτή του Ποντένσε στο δεύτερο ημίχρονο, που θα μπορούσε να είχε καλύτερη κατάληξη.

Η Ντιναμό απέδειξε για πολλοστή φορά πως είναι μύθος ότι οι ομάδες που δεν έχουν επίσημα παιχνίδια στα πόδια τους για μεγάλο χρονικό διάστημα δεν έχουν ρυθμό και καλή φυσική κατάσταση. Οι Ουκρανοί είναι ένα δυνατό συγκρότημα, αλλά όχι ακατάβλητο, ούτε ανώτερο από τον Ολυμπιακό. Η πρόκριση δεν είναι και δεν μπορεί να είναι χίμαιρα.