Δύο ζήτω για τη μείωση του πληθυσμού

Η μεγαλύτερη δημογραφική πρόκληση για την ανθρώπινη ευημερία δεν είναι η χαμηλή γονιμότητα και η γήρανση του πληθυσμού, αλλά τα υψηλά ποσοστά γονιμότητας και η ταχεία αύξηση του πληθυσμού που παρατηρείται ακόμα σε περιοχές όπως το Πακιστάν, σε μεγάλο μέρος της Μέσης Ανατολής και στην Αφρική. Εκεί, σύμφωνα με τον ΟΗΕ, ο πληθυσμός μπορεί να αυξηθεί από 1,3 δισεκατομμύρια σήμερα σε 4,5 δισεκατομμύρια μέχρι το 2100, ακόμη και αν το μέσο ποσοστό αφρικανικής γονιμότητας πέσει στην πορεία.

Μια σταδιακή μείωση του πληθυσμού, υπό την προϋπόθεση ότι θα είναι αποτέλεσμα ελεύθερης επιλογής, πρέπει να καλωσοριστεί. Σοβινιστές ηγέτες όπως ο ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν, ο τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ή ο πρόεδρος της Βραζιλίας Jair Bolsonaro θεωρούν την αύξηση του πληθυσμού εθνική επιταγή και την υψηλή γονιμότητα καθήκον των γυναικών. Αλλά οι προτροπές αυτές θα είναι αναποτελεσματικές όσο οι γυναίκες είναι ελεύθερες να επιλέξουν.

Μια παγκόσμια μείωση του πληθυσμού θα πρέπει να απέχει ακόμη περίπου εκατό χρόνια.

Οι προβλέψεις για τον παγκόσμιο πληθυσμό του 2050 έχουν αυξηθεί, από 9,2 δισεκατομμύρια όπως υπολογιζόταν το 2008, σε 9,8 δισεκατομμύρια σύμφωνα με εκτιμήσεις του 2017.

Η αύξηση του πληθυσμού στη Βόρεια και στην Υποσαχάρια Αφρική θα δυσχεράνει την επίτευξη των κατά κεφαλήν επενδύσεων που απαιτούνται για τη διατήρηση της ταχείας οικονομικής ανάπτυξης ή για τη δημιουργία θέσεων εργασίας ώστε να μπορούν να απορροφούνται στην αγορά οι νέοι. Ενας υποαπασχολούμενος νεαρός πληθυσμός, με τη σειρά του, ενδέχεται να απειλήσει την πολιτική αστάθεια για πολλές δεκαετίες.

Η ταχύτερη μείωση της γονιμότητας θα αποφέρει τεράστια οφέλη σε αυτές τις χώρες, καθώς θα καταστήσει ευκολότερη την επίτευξη της παγκόσμιας βιωσιμότητας. Ευτυχώς, μια τέτοια εξέλιξη δεν απαιτεί τον απαράδεκτο εξαναγκασμό της πολιτικής του ενός παιδιού της Κίνας. Η εκπαίδευση των κοριτσιών, η παροχή πρόσβασης στην αντισύλληψη και η απελευθέρωσή τους από τα σοβινιστικά αιτήματα των συντηρητικών θρησκευτικών ή πολιτικών ηγετών θα αρκούσαν. Αυτό θα πρέπει να βρίσκεται σε υψηλή προτεραιότητα.

Ο Αντερ Τέρνερ είναι πρώην πρόεδρος της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς της Βρετανίας (FSA) και πρόεδρος του Institute for New Economic Thinking