Αποτίμηση στο μέλλον

Η Ιστορία γράφεται την ώρα που συμβαίνουν τα γεγονότα, αλλά η αποτίμησή της – συνήθως – γίνεται αρκετό χρόνο μετά. Οταν έχουν κρυώσει όλα και γίνονται ψύχραιμες προσεγγίσεις. Υπό αυτή την έννοια, τότε θα φανεί το σωστό ή το λάθος της χθεσινής αποχώρησης του Ολυμπιακού από το παρκέ του ΟΑΚΑ.

Ωστόσο, πριν από όλα αυτά που θα γίνουν πιθανότατα στο μέλλον, ας δούμε κάποια αδιαμφισβήτητα γεγονότα. Ο αγώνας κατά μεγάλα διαστήματα του πρώτου (και μοναδικού!) ημιχρόνου, ήταν από τα χειρότερα παιχνίδια που έχουμε δει. Ναι, κάποιες φορές υπήρχε πάθος, αλλά η κλάση των παικτών απουσίαζε. Με τέτοια εικόνα, οι δύο ομάδες είναι φανερό το γιατί δυσκολεύονται τόσο πολύ στους αγώνες που δίνουν στο υψηλότερο επίπεδο, αυτό της Ευρωλίγκας. Ο Παναθηναϊκός είχε τον Καλάθη να μοιράζει ασίστ και τους παίκτες του να τρέχουν, ήταν όμως άστοχοι ώρες ώρες σε εκνευριστικό βαθμό. Στον αντίποδα, ο Ολυμπιακός αγωνίστηκε με βασικό τον νέο του ξένο, τον Γουέμπερ, έναν γκαρντ που εμπιστεύθηκε πολύ ο Μπλατ κι ας είχε κάνει ο άσος ελάχιστες προπονήσεις με τους νέους συμπαίκτες του. Παραδέχθηκε, δηλαδή, ο κόουτς την αγωνιστική ένδεια στις συγκεκριμένες θέσεις. Παράλληλα, ο Πρίντεζης είχε απόδοση κατώτερη της αξίας του, ενώ μόνο σε λίγες φάσεις φάνηκε ο Σπανούλης και δη στο τελευταίο τρίποντο του ημιχρόνου όταν και κατέβασε τη διαφορά στους 15 πόντους.

Οσον αφορά στη διαιτησία, άθλια. Ο Ολυμπιακός δικαίως διαμαρτύρεται. Τα φάουλ ήταν συντριπτικά εναντίον του στο 20λεπτο, οι επαφές σε βάρος του σφυρίζονταν με απίστευτη συχνότητα, παραβάσεις υπέρ του εξόφθαλμες, αγνοούνταν από τους διαιτητές. Συνιστά όλο αυτό, ένα σκηνικό για να αποχωρήσει μια ομάδα μεσούντος ενός αγώνα; Ηταν επαρκής ο λόγος; Η διοίκηση του Ολυμπιακού έκρινε πως ναι, έχοντας παράλληλα μαζεμένα αρκετά, όπως τονίστηκε αρμοδίως. Σε ευρωπαϊκές διοργανώσεις, όμως, πολύ δύσκολα θα ελάμβανε κάποιος μια τέτοια απόφαση. Και δεν θα υπήρχε τέτοια διαιτησία, ίσως είναι ο αντίλογος. Ο Ολυμπιακός πλέον κινδυνεύει με τιμωρία. Ενδέχεται πάλι να κουβαλά για χρόνια αυτό το περιστατικό που σίγουρα δεν συναντάται συχνά στην Ιστορία του. Το αίσθημα του αδικημένου πνίγει τον κόσμο, μαζί με τους διοικητικούς. Το αν αλλάξει η δεδομένη κατάσταση, αν καταφέρει κάτι σημαντικό στην πορεία η διοίκηση με την κίνησή της και αν μπορέσει να ανατρέψει τα δεδομένα, ασφαλώς και θα είναι στοιχεία που θα μετρήσουν για να πάρει αρνητικό ή θετικό πρόσημο μια ενέργεια που από χθες συζητείται παραπάνω κι από το ίδιο το άθλημα του μπάσκετ.