Τι είναι αυτό που τους ενώνει

Η σέλφι είχε αναρτηθεί τον Νοέμβριο του 2017 με την ακατανόητη λεζάντα «Στα γενέθλια του Πάνου (έχουμε δυο μέρες διαφορά) …Κι άπου θέλει το κακό μας να καβαλικεύει το μελίτακα και να μην ακουμπούν τα πόδια του χάμω..».
Ο «Πάνος» της λεζάντας πάντως ήταν ο Πάνος Καμμένος και ο συντάκτης ο Παύλος Πολάκης.
Ηταν οι δυο τους που εικονίζονταν στη σέλφι από αυτό που, όπως αποδείχθηκε στη συνέχεια, ήταν ένα κοινό πάρτι γενεθλίων.

Η λεζάντα έχει αλλάξει από τότε. Θα μπορούσε να είναι «περασμένα μεγαλεία» αν αληθεύει η πληροφορία πως τα κοινά γενέθλια γιορτάστηκαν υπό τους ήχους στρατιωτικής μπάντας που είχε επιστρατεύσει ο Καμμένος ως υπουργός Αμυνας.
Αλλά το πάρτι, η μπάντα και τα περασμένα μεγαλεία δεν είναι παρά ένα κομμάτι των όσων συνδέουν τον πρώην υπουργό Αμυνας με τον αναπληρωτή υπουργό Υγείας.
Η λεζάντα έχει αλλάξει, αλλά δεν έχει αλλάξει η ουσία.
Και αν από τη μία πλευρά η ουσία βρίσκεται στις φιλοφρονήσεις που ανταλλάσσουν οι Πολάκης και Καμμένος ακόμη και μετά την αποχώρηση του Καμμένου από την κυβέρνηση, η άλλη βρίσκεται σε μια τουλάχιστον περίεργη αντίληψη που έχουν για το δίκαιο και τη δικαιοσύνη.

Ασυλία

Είναι κάτι που μαρτυρά το γεγονός ότι ο δικομανής Καμμένος ζήτησε και πέτυχε να μην αρθεί η ασυλία του για τη μήνυση που έχει υποβάλει σε βάρος του ο δημοσιογράφος Γιάννης Κουρτάκης. Το ένα σε αυτήν την ιστορία είναι πως ο Καμμένος ζήτησε να μην αρθεί η ασυλία του με ένα νόμο για τον οποίο σχεδόν όλα τα κόμματα συμφωνούν πως δεν τιμά το κράτος δικαίου. Το δεύτερο είναι ότι πέτυχε τον στόχο του με τις ψήφους των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ. Και ένα τρίτο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το κόμμα που έχει υποδείξει ξανά και ξανά τον νόμο ως τεκμήριο της φαυλότητας του «παλιού» πολιτικού συστήματος.

Ισχυρός δεσμός

Πολιτικά, η σούμα των τριών αυτών στοιχείων βγάζει πως ο δεσμός των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ παραμένει ισχυρός. Με άλλα λόγια, δεν είναι απλώς ο Καμμένος που κύλησε και βρήκε τον Πολάκη. Ο δεσμός είναι προϊόν αμοιβαίας έλξης, κοινής αντίληψης και κοινής αισθητικής.
Η σούμα εδώ βγάζει έναν κοινό τρόπο συμπεριφοράς: Βλέποντας, ας πούμε, κανείς τον Καμμένο να εκτοξεύει κατηγορίες που αποδεικνύονται ανυπόστατες και για τις οποίες αποφεύγει στη συνέχεια να λογοδοτήσει, μπορεί να δει τον Πολάκη να κατηγορεί έναν άλλον δημοσιογράφο, τον Βασίλη Μπεσκένη, ότι είχε διοριστεί στο ΚΕΕΛΠΝΟ από τον Αδωνι Γεωργιάδη.

Το αστικό δικαστήριο στο οποίο προσέφυγε η οικογένεια του δημοσιογράφου που δεν βρίσκεται πια στη ζωή, αποφάσισε ότι ο Πολάκης εξαπέλυσε μια κατηγορία χωρίς αποδείξεις μολονότι ως αναπληρωτής υπουργός Υγείας είχε την εξουσία να διαπιστώσει εάν ίσχυε ο ισχυρισμός του. Είναι κι αυτό μια αντίληψη περί δικαίου: ανάμεσα στην έρευνα και τη λάσπη, να προτιμά κανείς τη λάσπη…

Η ΦΥΛΑΚΗ

Μια αντίληψη περί δικαίου είναι και να λέει κάποιος πως «για να ξανακερδίσουμε τις εκλογές, κάποιοι πρέπει να πάνε στη φυλακή». Το είχε πει ο Πολάκης στη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, το είπε και ο Καμμένος στο Twitter: «Θα πάνε όλοι μέσα». Είναι τελικά και η επιθυμία που ενώνει τον Καμμένο και τον Πολάκη. Η επιθυμία να δουν τους πολιτικούς τους αντιπάλους πίσω από τα σίδερα, με τους ίδιους στον ρόλο του κατηγόρου που δεν θα χρειάζεται ποτέ να αποδείξει τις κατηγορίες του. Και όταν χρειαστεί, να κρύβεται πίσω από την ασυλία.