Τα όρια του προοδευτισμού

Η χθεσινή κοινοβουλευτική συνεδρίαση για την αναθεώρηση του Συντάγματος είναι ένα μικρό κρας τεστ για όσους, από τον χώρο της Κεντροαριστεράς και του προοδευτισμού, συντάχθηκαν με τον ΣΥΡΙΖΑ «που άλλαξε» μετά την «αντεθνικιστική» επιλογή της Συμφωνίας των Πρεσπών. Υποτίθεται ότι με άξονα αυτήν τη συμφωνία, που έφερε την παράταξη του εθνολαϊκισμού με τον διχαστικό λόγο και τα πολλά ψέματα στην εξουσία, ο ΣΥΡΙΖΑ άφησε πίσω τον παλιό καλό εαυτό του και, πλέον, πολιτεύεται ως ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατική δύναμη, στον δρόμο των ευρωπαϊκών πεπρωμένων του λαού. Γι’ αυτό, άλλωστε, έκαναν την καρδιά τους πέτρα προσωπικότητες όπως ο Σπύρος Δανέλλης, ο Γιάννης Ραγκούσης ή ο Νίκος Μπίστης, αποδεχόμενες να συστρατευτούν με Παπακώστα, Παπαχριστόπουλο, Κουίκ, Κουντουρά, αλλά και με τον Κωτσακά ή τη Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου: για να ξαναδούν να ξαναστήνονται προοδευτικά μέτωπα που θα οδηγήσουν τη χώρα στην ευρωπαϊκή πρωτοπορία με μπροστάρα τη συριζαϊκή Αριστερά.

Ηρθε όμως το πέρασμα του χρόνου για τη συριζαϊκή Αριστερά να απαντήσει και σε άλλα, πέραν του αγαπημένου στον προοδευτισμό, ερωτήματα. Καταρχήν, στο ερώτημα της ανάπτυξης, στο ερώτημα της οικονομίας. Και σε αυτά τα ερωτήματα, η συριζαϊκή απάντηση μοιάζει παλαιοκομματική, πελατειακή και χρεοκοπική: όλα για το εκλογικό ποσοστό.

Δύο ακόμα κρίσιμα ερωτήματα έθεσε στον ΣΥΡΙΖΑ η ευρωπαϊστική αντιπολίτευση, ΝΔ και ΚΙΝΑΛ: τι θα κάνει το κυβερνών κόμμα με τη συνταγματική αναθεώρηση. Δεν έχει έρθει η ώρα να αναθεωρηθεί το άρθρο 16, προκειμένου να λειτουργήσουν και στην Ελλάδα ιδιωτικά πανεπιστήμια; Επίσης, έπειτα από όσα ζήσαμε στον χώρο της δικαιοσύνης, δεν είναι ώρα για τον ΣΥΡΙΖΑ να ενισχύσει την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης, και ως πρώτο βήμα δεν είναι ώρα να αφαιρεθεί το δικαίωμα της πολιτικής εξουσίας (δηλαδή της κάθε κυβέρνησης) να διορίζει την ηγεσία της δικαιοσύνης;

Ο,τι είναι δημοκρατικό και ευρωπαϊκό για πραγματικούς δημοκράτες Ευρωπαίους, για τον ΣΥΡΙΖΑ παραμένει ταμπού, δεσμευμένο είτε στις ιδεοληψίες του είτε στις δοσοληψίες του. Με άλλα λόγια, στη μεν παιδεία το μέτρο των πραγμάτων το δίνει το συνεχιζόμενο ξεχαρβάλωμα εμπνεύσεως Γαβρόγλου, στη δε δικαιοσύνη υπερτερούν οι μεθοδεύσεις τύπου Ρασπούτιν. Τ’ είχες Γιάννη, τ’ είχα πάντα.

Και κάπου εδώ, επιστρέφει η πραγματικότητα και ζητάει εκδίκηση από όσους επιχείρησαν να τη διαστρέψουν στο όνομα της καλής ιδεολογίας τους – στο μέτρο της οποίας προσάρμοσαν προσωπικές ιδιοτέλειες. Και ο προοδευτισμός συναντά τα όριά του.