Προβλήματα και «προβλήματα»

Την περασμένη Παρασκευή, πρώτη μέρα μου στο 69ο φεστιβάλ Βερολίνου, καθόμουν και έπινα τον καφέ μου έξω από το πολυσινεμά Cinemaxx όπου επρόκειτο να γίνει η δημοσιογραφική προβολή της τελευταίας ταινίας του Φατίχ Ακίν, «Το χρυσό γάντι». Και ξαφνικά τους είδα να συγκεντρώνονται. Δεν ήταν πολλοί, κάποιοι από αυτούς φορούσαν κίτρινα γιλέκα. Κρατούσαν ένα μεγάλο πανό και σφύριζαν ασταμάτητα με σφυρίχτες. Οταν αργότερα η προβολή είχε τελειώσει, εξακολουθούσαν να βρίσκονται εκεί, στους μείον βαθμούς και να φωνάζουν και να σφυρίζουν.

Το σύνθημά τους στα αγγλικά: «We want more!». Θέλουμε περισσότερα.

Είναι εργαζόμενοι των πολυκινηματογράφων Cinemaxx, όχι μόνον του Βερολίνου μα από όλη την περιφέρεια της Γερμανίας. Διαμαρτύρονται γι’ αυτό που δεν έχουν, αξιοπρεπείς μισθούς στην υποτίθεται εύπορη μαμά της Ευρώπης, τη Γερμανία. «Και ενώ αγωνιζόμαστε και απεργούμε για υψηλότερους μισθούς» μου είπε ένας από αυτούς, «το Φεστιβάλ Βερολίνου βασανίζει στην κυριολεξία τους απεργοσπάστες του Cinemaxx του Βερολίνου» (εκεί όπου θα έβλεπα την ταινία).

Από το 2015 ένας κατώτατος μισθός των 9,19 ευρώ ανά ώρα έχει περάσει σε όλους τους εργαζομένους των κινηματογράφων της Γερμανίας. Στα καθήκοντα αυτών των ανθρώπων είναι το ταμείο, το μπαρ, η ταξιθεσία και το άνοιγμα – κλείσιμο της αίθουσας. Το 90% περίπου των εργαζομένων δουλεύουν με μειωμένο ωράριο και μόλις το 10% είναι full time.

Κοίτα να δεις, λέω μέσα μου, τι μπορεί να συμβαίνει σε μια υγιή επιχείρηση που πολύ σύντομα – μέσα στο 2019 όπως μαθαίνω – σκοπεύει να αγοράσει έναν άλλο multiplex κολοσσό αιθουσών, τη Cine Star. Και βέβαια, όλα τα παραπάνω συμβαίνουν σε μια χώρα που παράγει κινηματογράφο και έχει τεράστια κίνηση στις αίθουσες, πάντα σε σχέση με την οικονομική κρίση της εποχής και σε αναλογία με τις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης.

Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω όλες τις λεπτομέρειες για να πω αν είμαι μαζί με τους διαμαρτυρόμενιους ή όχι. Το θέμα είναι ότι παλεύουν για κάτι. Και ότι είναι απλοί εργαζόμενοι ενός τομέα του κινηματογράφου, την αίθουσα, που σχετίζεται άμεσα με τον αποδέκτη του προϊόντος, τον θεατή.

Χωρίς να θέλω να συγκρίνω ασύγκριτες καταστάσεις, δεν μπορώ συγχρόνως να μην εκφράσω την απογοήτευσή μου για τα όσα συμβαίνουν αυτήν τη στιγμή στα διοικητικά κινηματογραφικά πόστα της Ελλάδας, τα οποία ουδεμία σχέση έχουν με τον θεατή αλλά υποτίθεται ότι ορίζουν το μέλλον της βιοτεχνικής ελληνικής κινηματογραφίας.

Αναφέρομαι στο περίφημο Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου (ναι, υπάρχει ακόμα!) στο οποίο οι αλλαγές εξακολουθούν να συνεχίζονται και μάλιστα με ραγδαίους ρυθμούς. Στα τέσσερα χρόνια που έχουν μεσολαβήσει από την ανάληψη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, έχουμε κάθε χρόνο αλλαγή υπουργού (Ξυδάκης, Μπαλτάς, Κονιόρδου, Ζορμπά), με αποτέλεσμα οι επιλογές σε θέσεις ευθύνης στο ΕΚΚ έπειτα από λίγο χρόνο να προκαλούν απανωτές παραιτήσεις ή αλλαγές από την εκάστοτε ηγεσία. Περισσότερα από 25 πρόσωπα έχουν αλλάξει ή απομακρυνθεί στα τέσσερα αυτά χρόνια, χωρίς να έχει γίνει απολύτως τίποτε σε σχέση με τον ίδιο τον οργανισμό. Τις τελευταίες μέρες είχαμε την παραίτηση της Ελισσάβετ Χρονοπούλου, που διαφώνησε με τον τρόπο που διοικεί ο Βασίλης Κοσμόπουλος. Την περασμένη Παρασκευή, για τον ίδιο λόγο, παραιτήθηκε με επιστολή καταπέλτη κατα Κοσμοπούλου, ένα ακόμα μέλος του Δ.Σ., ο διευθυντής φωτογραφίας Αργύρης Θέος.

Την ίδια ώρα με επιστολή προς την υπουργό (της οποίας επιστολής το περιεχόμενο ήταν περίπου το ίδιο) παραιτήθηκε ένα άλλο μέλος του ΔΣ, ο Κωστής Δήμος… Το Σάββατο με πληροφόρησαν ότι πριν από δύο μέρες είχε παραιτηθεί και η αντιπρόεδρος του ΕΚΚ, Κλειώ Παπαντολέων…

Να με συγχωρείτε πολύ αλλά τι νόηµα έχει η ύπαρξη ενός κινηματογραφικού οργανισμού για την ανάπτυξη και στήριξη του ελληνικού κινηματογράφου αν σε αυτόν τον οργανισμό το μόνο που κάνουν είναι να παραιτούνται; Ε, κοντά στον νου κι η γνώση ρε παιδιά. Ο οργανισμός αυτός δεν είναι υγιής, ούτε πρόκειται να γίνει ποτέ, όχι τουλάχιστον με την ήδη υπάρχουσα μορφή του. Μήπως έφτασε ο καιρός να αναλάβει πραγματικά ευθύνες η υπουργός Πολιτισμού από το ν’ αλλάζει μόνον πρόσωπα; Μήπως είναι αναγκαίο ένα καινούργιο πλαίσιο σχεδιασμού, μήπως και αλλάξει κάτι επί τοις ουσίας και όχι μόνον τα πρόσωπα που μπορεί να αλλάζουν αλλά αλλαγές δεν φέρνουν;

Δείτε τι γίνεται με τους εργαζομένους στις γερμανικές αίθουσες για να δείτε πού βρίσκονται τα πραγματικά προβλήματα στον κινηματογράφο.