Μάκης Παπαδημητρίου

Ανεβαίνω στο σπίτι με το ασανσέρ. Φτάνω στην εξώπορτα. Παίρνω μια ανάσα και κλείνω τα μάτια.
Σκοτάδι. Βγάζω το σακίδιο από την πλάτη μου και ψηλαφώντας τις τσέπες της, βρίσκω τα κλειδιά. Καταλαβαίνω ποιο κλείδι ανοίγει την πόρτα και καταφέρνω να ανοίξω. Μπαίνω διστακτικά και κλείνω την πόρτα πίσω μου. Κρατάω κλειστά αλλά χαλαρά τα μάτια μου και προσπαθώ να θυμηθώ αν φτάνω να αφήσω τα κλειδιά στο τραπεζάκι χωρίς να κάνω βήμα. Δεν φτάνω. Τεντώνω λίγο τα χέρια και αρχίζω να περπατώ προσεκτικά ελαφρώς δεξιά. Βρίσκω το τραπεζάκι και αφήνω τα κλειδιά. Δεν ξέρω τι να κάνω. Δεν θέλω ακόμα να ανοίξω τα μάτια. Θα πάω μέχρι την κουζίνα να βάλω να πιω νερό. Πρέπει να περάσω από το χολ και να στρίψω δεξιά στον διάδρομο. Θέλει πολλή προσοχή και αρκετό ρίσκο. Δεν το έχω ξανακάνει ποτέ με κλειστά μάτια. Υστερα από μερικά βήματα χάνομαι. Δεν ξέρω πού είναι το αριστερά και το δεξιά. Δεν ξέρω αν πηγαίνω σωστά. Προσπαθώ να καταλάβω, ακουμπώντας τους τοίχους, σε ποιο σημείο βρίσκομαι. Νομίζω ότι κατάλαβα, αλλά στιγμιαία ένιωσα πανικό. Σκέφτηκα πώς θα ήταν τα πράγματα αν αυτή ήταν η καθημερινότητά μου. Κι αν είναι τόσο δύκολο στο σπίτι μου, το έξω μοιάζει τόσο μα τόσο δυσκολότερο. Είμαι σχεδόν στη μέση. Μερικά βήματα ακόμη. Νομίζω πως έφτασα στην κουζίνα. Απλώνω το χέρι μου ψηλά προς το ντουλάπι για να πάρω ένα ποτήρι. Ανοίγω το ντουλάπι και ακουμπώ ένα ποτήρι που πέφτει, ευτυχώς μέσα στο ντουλάπι. Βγάζω ένα άλλο και πηγαίνω προσεκτικά προς τη βρύση. Ανοίγω και βάζω νερό. Πίνω. Εχουν περάσει περίπου τρία λεπτά για κάτι που θα έκανα σε δευτερόλεπτα. Δύσκολο πράγμα. Ανοίγω τα μάτια.

Το πώς αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο γύρω μας περιορίζεται από την ικανότητα των αισθήσεών μας. Ολα δημιουργούνται μέσα στον εγκέφαλό μας. Εκεί έξω δεν υπάρχουν χρώματα και μουσικές, χρυσά ηλιοβασιλέματα και «λα τα μινόρια», ο εγκέφαλος μέσω των αισθήσεων συνθέτει τα πάντα μέσα στο κεφάλι μας. Τα χρώματα που βλέπουμε εμείς για κάποια άλλα μάτια είναι αόρατα και οι μουσικές μας είναι απλά θόρυβος για κάποια άλλα αφτιά. Είμαστε δέσμιοι της ικανότητας των αισθητηρίων οργάνων μας να αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο με συγκεκριμένο τρόπο. Ευτυχώς υπάρχει και η φαντασία, και το όνειρο.
Το χειρότερο κομμάτι όμως είναι να έχεις την όρασή σου, ή γενικά τις αισθήσεις σου και να είσαι τυφλός. Ή κουφός. Να μη βλέπεις ή να κάνεις ότι βλέπεις και στην ουσία να μη βλέπεις. Να το παίζεις κουφός και να ακούς μόνο ό,τι σε βολεύει. Να είσαι γενικά αναίσθητος. Μάτια κλειστά δεν σημαίνει μόνο ονειρεύομαι. Σημαίνει και σκέφτομαι, φαντάζομαι, αναπολώ, νοσταλγώ, ελπίζω, εύχομαι αλλά και αδιαφορώ, σιωπώ, υπεκφεύγω, χέστηκα. Πάω να κλείσω το ντουλάπι.