Ο μάγκας…

Μαχαλόμαγκας, ο (αρσενικό), κατά το Βικιλεξικό, είναι ο μάγκας κάποιου δρόμου ή συνοικίας. Οπως σημειώνει (το λεξικό), οι μαχαλόμαγκες «είχαν περιορισμένο τόπο δράσης, εκεί που τους έπαιρνε, και δεν ήταν ευρύτερα αναγνωρισμένοι ως μάγκες».

Το είδος το οποίο «άνθισε» στη χώρα μας τον περασμένο αιώνα και μέχρι λίγο μετά τον μεγάλο πόλεμο, αποσύρθηκε από το προσκήνιο, σχεδόν ταυτόχρονα με την πρόοδο της ελληνικής κοινωνίας, την εξάπλωση του πολιτισμού και τον εκσυγχρονισμό του ελληνικού κράτους.

Τύποι περιθωριακοί εξ αντικειμένου, χάθηκαν μαζί με ό,τι αντιπροσώπευαν, από τη στιγμή που οι άνθρωποι άφησαν πίσω τους την οπισθοδρόμηση και ξεκίνησαν να συντονίζουν το βήμα τους με προοδευτικές, δημοκρατικές, αντιλήψεις. Φυσικά, όπως συμβαίνει και με πολλά πράγματα, μερικοί διέφυγαν τον κοινωνικό αφανισμό και επιβίωσαν – ίσως γιατί επέδειξαν την αναγκαία προσαρμοστικότητα στο περιβάλλον. Περίπτωση Πολάκη. Ποιος τον ήξερε τον Πολάκη; Μόνο οι πατριώτες του στα Σφακιά. Εμείς απλώς είχαμε ακούσει για έναν δήμαρχο ο οποίος τηρούσε διπλά βιβλία, ένα κανονικό και ένα για την πάρτη του. Δεν ξέρω τι έκανε στα Σφακιά ή ευρύτερα στα Χανιά. Πώς συμπεριφερόταν δηλαδή. Αν έκανε τον νταή σε γυναίκες ή σε άνδρες με λιγότερα «κυβικά» από τα δικά του. Είδαμε όμως τι έκανε από τη στιγμή που ο Τσίπρας, καθ’ ολοκληρίαν υπεύθυνος για το «φαινόμενο» αυτό, τον έχρισε υπουργό Υγείας. Υφος και γλώσσα νταή, μονίμως με «λυμένο το ζωνάρι» για καβγά (τόσο, που έχω την υποψία ότι μάλλον ανήκει στην κατηγορία… Ζήκου μπακαλόγατου «βαστάτε με, βαστάτε με, ρε, μη σας ξεφύγω και με ρημάξει στο ξύλο ο άλλος» – στον καβγά με τον ισοϋψή του Νίκο Ρίζο…) και ορολογία που παραπέμπει σε τραμπούκο, ο οποίος έχει αναλάβει εργολαβικά να «καθαρίσει». Ποιον; Δεν έχει σημασία. Τον όποιο θεωρεί αντίπαλο ο αρχηγός του…

…και ο αρχηγός του

Πάνω στη σπουδή του όμως να «καθαρίσει», όπως συχνά συμβαίνει με αυτά τα άτομα, εκστομίζει διάφορες ανοησίες μνημειακού χαρακτήρα, οι οποίες κάποια στιγμή, δεν μπορεί, θα αποτελέσουν… «ανθολόγιο βλακείας». Παράδειγμα, προχθές, στη συνέντευξη που έδωσε στο δελτίο του Κόντρα Τσάνελ. Απαντώντας σε σχετική ερώτηση, είπε το αδιανόητο για τη γρίπη που σαρώνει τη χώρα: «Είναι λίγο πιο ισχυρό το στέλεχος (της γρίπης), αλλά δεν είναι και καμιά καταστροφή, για να μην τρελαθούμε τώρα»! Πότε τα λέει αυτά ο αρμόδιος για τη δημόσια υγεία μαγκίτης υπουργός; Οταν έχουν χάσει τη ζωή τους 39 άτομα και πάνω από 170 έχουν νοσήσει σοβαρά. Σε μια ευνομούμενη χώρα, ο πρωθυπουργός θα τον καλούσε αυτόν τον υπουργό και θα τον ρωτούσε: «Με συγχωρείτε, κύριε, στους πόσους νεκρούς δείχνει καταστροφή το… νεκρόμετρο που διαθέτετε;».

Εδώ ο Πρωθυπουργός όχι μόνο απολαμβάνει τον ανοηταίνοντα υπουργό του, αλλά επιπλέον τον στηρίζει, τον ενθαρρύνει, τον επικροτεί και τον συγχαίρει. Γιατί στην πραγματικότητα δεν υπάρχει κανείς Πολάκης. Είναι το άλλο πρόσωπο του Τσίπρα!..

Το σωστό ζεϊμπέκικο

Ευκαιρίας δοθείσης, να αναφέρω ότι ο τεράστιος Βασίλης Τσιτσάνης έγραψε στίχους και μουσική άσματος υπό τον τίτλο «Μαχαλόμαγκας», τους απολαυστικούς και τόσο ταιριαστούς στον Πολάκη στίχους, τους οποίους μεταφέρω κατωτέρω ως έχουν:

«Τον ξέρετε μωρέ παιδιά

της γειτονιάς το βλάμη

τον λένε μαχαλόμαγκα

μυαλό δεν έχει δράμι

Να τος κι έρχεται με φούρια

και με κουστουμιά καινούργια

Τον άντρα κάνει το σκληρό

και τη δουλειά βαριέται

και για του ψύλλου πήδημα

ευθύς παρεξηγιέται

Μαχαλόμαγκας με κέφι

με λατέρνα και με ντέφι

Στις ξένες έγνοιες πάντοτε

μεγάλο δείχνει ζήλο

κι όπου καβγάς στο μαχαλά

μαζεύει πρώτος ξύλο

Μαχαλόμαγκα να ζήσεις

άσε τις παραξηγήσεις».

Το τραγούδι το πρωτοτραγούδησε η μεγάλη Σωτηρία Μπέλλου και συστήνω στον φίλο μου Σταμάτη Κραουνάκη να το εντάξει στο ρεπερτόριό του ώστε την επόμενη φορά που θα τον επισκεφθεί στις Γραμμές ο αγαπημένος του υπουργός Πολάκης να του το τραγουδήσει. Από την πλευρά μου, και πάλι με τη σχετική ευκαιρία, να συστήσω στον Πολάκη να αποφεύγει δημοσίως να χορεύει ζεϊμπέκικο. Δεν είναι χορός το «πάτημα των σταφυλιών». Ούτε το γύρω γύρω όλοι. Το ζεϊμπέκικο είναι χορός της καρδιάς. Θέλει σεμνότητα, σκυφτό κεφάλι, σοβαρότητα. Θέλει ψυχή και όχι γελοιότητες τύπου γυμναστικές ασκήσεις επί του εδάφους…

Φιλοσοφίες

Η συνέντευξη ήταν ολοσέλιδη στο «Εθνος» της Κυριακής, αλλά χθες λόγω «επίκαιρης» ύλης (ασχολήθηκα διεξοδικά με τα πούρα του προέδρου Αλέξη, με αφορμή τα τροχιοδεικτικά Καμμένου) δεν είχα την ευχέρεια να ασχοληθώ μαζί της. Το κάνω σήμερα, μιας και ο μεν συνεντευξιαζόμενος είναι ο υπουργός ΨΗΤΠΕ ή ΨΗΠΤΕ, αδιάφορο, ο υπουργός του «τίποτα», όπως έχω πολλές φορές κατά καιρούς εξηγήσει, ο Νίκος Παππάς. Αφού το παλικάρι εξηγούσε ότι η κυβέρνηση θα κερδίσει τις εκλογές (κανένας, ως γνωστόν, δεν πέθανε από ελπίδα…), ερωτάται για τα περί «εκβιαζόμενου» Πρωθυπουργού και το πώς θα αντιμετωπίσει η κυβέρνηση τις «απειλές» του Καμμένου. Και τι απαντάει το άτομο; Τα ακόλουθα επί λέξει:

«Ο μόνος “εκβιαζόμενος” στην πολιτική σκηνή είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Η Νέα Δεξιο-ακροδεξιά διαφεντεύεται από τύπους που θέλουν τη λήψη μέτρων για τον αποκλεισμό της Αριστεράς από την εξουσία»!!!

Βαθυστόχαστο; Μόνο; Εδώ μιλάμε για κανονικό φιλόσοφο, ρε παιδιά…

(Ας το ξαναδιαβάσει με την ευκαιρία αυτή, να μας πει τι κατάλαβε αυτός…)

Αλλες εποχές

Κάποιου είδους ιός φαίνεται πως έχει προσβάλει τη δημοκρατική ευαισθησία της κυβέρνησης. Αλλιώς δεν μπορώ να εξηγήσω το γεγονός ότι το Τμήμα Προστασίας του Κράτους και του Δημοκρατικού Πολιτεύματος της ΕΛ.ΑΣ. κάλεσε τη διοίκηση της ΠΟΕΔΗΝ σε εξηγήσεις, διότι, λέει, στις 2 Απριλίου του 2018 είχαν επιχειρήσει να διαδηλώσουν στο Μέγαρο Μαξίμου. Εχουν απαγορευθεί οι διαδηλώσεις στο κέντρο της Αθήνας; Εχει επιβληθεί μήπως απαγόρευση στο να πλησιάζουν οι διαδηλωτές το Μέγαρο Μαξίμου; Εχει ίσως χαρακτηριστεί ως «άβατον» ο χώρος αυτός και μας έχει διαφύγει; Τι πράγματα είναι αυτά;

Επειδή δε το ίδιο έγινε και με τον επικεφαλής της Λαϊκής Ενότητας Παναγιώτη Λαφαζάνη με το αιτιολογικό ότι διαδήλωνε στα ειρηνοδικεία κατά των πλειστηριασμών, έχουν κάτι στο μυαλό τους σχετικά με το δικαίωμα των πολιτών στη διαμαρτυρία;

Ο,τι και να έχουν, πάντως, να το ξεχάσουν. Δημοκρατικές δεν τις λες αυτές τις πρωτοβουλίες. Και μην το προχωρήσουν περαιτέρω, διότι θυμίζει άλλες εποχές όλο αυτό…

Παραίτηση

Την αξιοσημείωτη στάση ενός παλιού πολιτικού έναντι της Συμφωνίας των Πρεσπών επιθυμώ να εξάρω: πρόκειται για τον επί μία 15ετία πρόεδρο της Ενωσης των τέως βουλευτών και ευρωβουλευτών, τον ευπρεπή Κωνσταντίνο Πυλαρινό. Ο κ. Πυλαρινός υπέβαλε την παραίτησή του από τη θέση του προέδρου της Ενωσης διότι, όπως αναφέρεται σε ανακοίνωση που μου εστάλη, αυτή «οφείλεται στην αντίθεσή του ως προς την εκχώρηση του ονόματος της “Μακεδονίας” στα Σκόπια από την ελληνική κυβέρνηση».

Πρόεδρος της Ενωσης ανέλαβε ένας παλιός μου φίλος, ο Κώστας Παπαναγιώτου, στον οποίο φυσικά εύχομαι τα καλύτερα…