H τελευταία μπλόφα

Στις διάφορες απολογιστικού (αλλά διόλου απολογητικού) χαρακτήρα συνεντεύξεις που δίνει ο Αλέξης Τσίπρας, ερωτάται συχνά αν έχει μετανιώσει για κάτι. Η απάντηση που δίνει συνήθως αφορά τις επιλογές μερικών προσώπων. Δεν μπαίνει σε λεπτομέρειες, είναι βέβαιο όμως ότι εννοεί πολιτικούς που παραλίγο να αποβούν μοιραίοι (Γιάνης Βαρουφάκης), που επέδειξαν εξημμένη φαντασία σε κρίσιμες στιγμές (Παναγιώτης Λαφαζάνης) ή που έπαιξαν για μεγάλο διάστημα με τα νεύρα τόσο του Κοινοβουλίου όσο και του ελληνικού λαού (Ζωή Κωνσταντοπούλου).

Οταν κατακαθίσει λίγο η σκόνη, ίσως ο πρωθυπουργός αρχίσει να προσθέτει (υπαινικτικά πάντα) και την περίπτωση του Πάνου Καμμένου – αλλά αυτό χρειάζεται περίσσιο θράσος από την πλευρά του και βραχεία μνήμη από τη δική μας. Αν πάντως για κάτι δεν θα μετανιώσει ποτέ είναι η τοποθέτηση του Αλέκου Φλαμπουράρη στη θέση του αρμόδιου για τον χρηματοπιστωτικό τομέα, άρα και του συνομιλητή με τις τράπεζες για το καυτό θέμα των κόκκινων δανείων.

Ο υπουργός Επικρατείας δεν υπερηφανευόταν ποτέ ούτε για τις οικονομικές ούτε για τις τραπεζικές του γνώσεις. Ηταν, ας πούμε, από τους τελευταίους Ελληνες που έμαθαν τι είναι το πρωτογενές πλεόνασμα. Αλλά αυτό ουδόλως ενδιέφερε τον άλλοτε μαθητή του, και νυν πολιτικό του προϊστάμενο. Η τοποθέτησή του είχε πολιτικό, όχι οικονομικό χαρακτήρα. Τον ίδιο χαρακτήρα έχει και η σημερινή σύγκρουση του Φλαμπουράρη με τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Γιάννη Δραγασάκη.

Κανείς δεν πιστεύει φυσικά ότι η πρόταση να μειωθεί το όριο προστασίας της πρώτης κατοικίας μόλις στα 250.000 ευρώ (από τα 280.000) έχει οποιαδήποτε πιθανότητα να γίνει δεκτή από τις τράπεζες ή τους θεσμούς. Ο λόγος που διατυπώθηκε είναι για να ισχυριστεί η κυβέρνηση πως έκανε ό,τι μπορούσε – αλλά αναγκάστηκε να υποκύψει στους ψυχρούς τεχνοκράτες και τους ανάλγητους ξένους που απειλούσαν να αρπάξουν ακόμη και τις καταθέσεις του τίμιου λαού.

Με άλλα λόγια, η κοροϊδία συνεχίζεται. Σε πολιτικό, σε οικονομικό, αλλά ακόμη και σε ιδεολογικό επίπεδο: η πρόταση του Φλαμπουράρη παρουσιάζεται ως αριστερή, τη στιγμή που με την παράλειψη των εισοδηματικών κριτηρίων καλύπτει όχι μόνο τα θύματα της κρίσης, αλλά και τους συστηματικούς κακοπληρωτές. Αυτό που προέχει όμως για τον ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι η θωράκιση της οικονομίας, αλλά η προσέλκυση όσο το δυνατόν περισσότερων ψήφων.

Μοιάζει λίγο με τη λογική του παιχνιδιού όπου οι επιδόσεις του Φλαμπουράρη είναι διάσημες: της πόκας. Οσο το χαρτί είναι καλό, είσαι άνετος. Οταν αρχίσουν να σου έρχονται όμως εξάρια και εφτάρια, έχεις δύο επιλογές: ή να πας πάσο ή να μπλοφάρεις. Ο υπουργός δεν είχε δίλημμα. Εδώ έφαγε, ως άλλος Στάλιν, κοτζάμ Καμμένο, και θα υποχωρήσει μπροστά στους τραπεζίτες;

Παίζει λοιπόν τα ρέστα του. Μόνο που, αντίθετα με αυτό που συμβαίνει στην πόκα, τα λεφτά εδώ δεν είναι δικά του.