Η ενοποιητική διχοτόμηση της ΝΔ

Στη συζήτηση της προηγούμενης εβδομάδας για τις «Πρέσπες» στη Βουλή, εκφράστηκε η σοβαρή διχοτόμηση της Νέας Δημοκρατίας. «Η Μακεδονία είναι μία και είναι ελληνική» για τον κύριο Σαμαρά, με τους βουλευτές του κόμματος να χειροκροτούν όρθιοι. Η Μακεδονία είναι ευρύτερη γεωγραφική περιοχή με διακριτή την ελληνική Μακεδονία, θέση του κ. Μητσοτάκη, που χειροκροτήθηκε εξίσου θερμά από τους όρθιους συναδέλφους. Οι δύο θέσεις κινούνται ασύμπτωτα, ανάμεσα στο φάντασμα της Σύσκεψης των Πολιτικών Αρχηγών του 1992 «… στο όνομα του κράτους αυτού δεν υπάρχει η λέξη Μακεδονία» που προσπαθεί να αναβιώσει ο κ. Σαμαράς και στη λεγόμενη εθνική θέση για σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό που διαμορφώθηκε σταδιακά από το 1993 αλλά διατυπώθηκε ευκρινέστατα το 2008 και στην ελληνική Βουλή και που μεταχειρίστηκε στον λόγο του ο κ. Μητσοτάκης αλλά και η κυρία Μπακογιάννη στην παρέμβασή της.

Κατά τη γνώμη μου δεν διαφαίνεται μια απλή διαφορά μεθοδολογίας ή ερμηνείας ή ιδεολογίας. Διαφαίνεται μια αμφισβήτηση ζωτικού χώρου. Ο κ. Σαμαράς αξιώνει επικράτεια σαφή, περιγεγραμμένη και ηγεμονική. Είναι σίγουρο ότι ιδεολογικά εκφράζεται αλλά και σχηματοποιεί αυτή τη διεκδίκηση με τους κ. Γεωργιάδη και Βορίδη, προικισμένους, επιθετικούς και συμπληρωματικούς επικοινωνιακά (θυμικός ο πρώτος, δικανικός ο δεύτερος), εν τούτοις στη παρουσία του ενυπάρχει μια βασική αντίρρηση: Οι ήττες του 2015 υπήρξαν άδικες κατά τον ίδιο. Οι ήττες μόνο; Ή και τα προκύπτοντα αποτελέσματα; Οπως π.χ. η διαδοχή του; Δεν είμαι στο μυαλό του τ. αρχηγού, αλλά έχω την εντύπωση ότι με την προσπάθεια ουσιαστικά «μανιπουλάτσιας» επαναφέρει ή αναζωογονεί μια ευκαιρία που θα τον δικαιώσει. Σε ένα κόμμα δε, με πατερναλιστική ψυχή, μια προσωπικότητα με ισχυρά πατερναλιστικά χαρακτηριστικά όπως αυτή του κ. Σαμαρά, επιδρά και επηρεάζει. Ετσι πέρα απ’ την πρόθεση επιβολής πολιτικών επιλογών, υπάρχει και μια φύση, ένα κομματικό DNA, που ευνοεί το καπέλωμα.

Επιπλέον αναφύεται και το εξής, ενδιαφέρον και σχιζοειδές, στο κόμμα της Νέας Δημοκρατίας αλλά και στην «πιάτσα» γύρω της. Υπάρχουν αυτοί που ενοχλούνται από τις συνεχείς υπερ-παρεμβάσεις του κ. Σαμαρά και αυτοί που ενοχλούνται από τη διακριτικότητα (ή αναχωρητισμό) του κ. Καραμανλή. Δεν λέω, άβυσσος η ψυχή , αλλά όλα αυτά τα αντιφατικά και πολλά άλλα, δηλώνουν έναν χώρο πολυχασμένο. Εξηγεί όμως επαρκώς και το γιατί οι υψηλοί αντιπολιτευτικοί τόνοι είναι μονόδρομος. Δεν ενοποιούνται αλλιώς οι ασύμπτωτες ιδεολογικές και συμπεριφορικές πορείες.

Η καλή στιγμή του διημέρου, η θεσμικά και πολιτικά ποιοτική παρέμβαση του κ. Δένδια – που ενισχύθηκε από τον κ. Κοντονή – με την οποία αιτιολόγησε το γιατί δεν δέχεται την αίτηση αντισυνταγματικότητας από την πλευρά της ΧΑ, παρέμβαση κοινοβουλευτικής εμβάθυνσης, η οποία χειροκροτήθηκε θερμά κι απ’ τον ΣΥΡΙΖΑ (και λίγο αμήχανα απ’ τους δικούς του), ουσιαστικά συστήνει ένα μοναχικό και έγκαιρο «εκτός γραμμής».

«Τη νύχτα εκείνη του Αϊ-Γιάννη

Οταν έσβησαν όλες οι φωτιές

Και μελέτησες τη στάχτη κάτω από τ’ αστέρια»

μας λέει ο Σεφέρης το 1932, προλέγοντας την τεράστια αντιστροφή που ζούμε.

Ο Δημήτρης Σεβαστάκης είναι βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Σάμου και πρόεδρος της Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής