Ξεκόλλα από την άσφαλτο!

Μέσα σε μια τυπική προπονητική εβδομάδα οι κορυφαίοι αφρικανοί μαραθωνοδρόμοι μπορούν να «γράψουν» περισσότερα από 200 χιλιόμετρα στο… κοντέρ τους. Από όλα αυτά τα χιλιόμετρα, μπορείτε να μαντέψετε πόσα γίνονται σε ασφάλτινες και τσιμεντένιες επιφάνειες; Ελάχιστες. Οι Κενυάτες, μάλιστα, συχνά απορούν βλέποντας άλλους δρομείς να προπονούνται σε άσφαλτο και πεζοδρόμια, το θεωρούν απερισκεψία. Υπό αυτή την οπτική, η συντριπτική πλειονότητα όσων τρέχουμε και προετοιμαζόμαστε για κάποιον ανοιξιάτικο αγώνα είμαστε απερίσκεπτοι· εγώ πρώτος από όλους, μιας και οι περισσότερες προπονήσεις μου γίνονται ελεύθερα στον δρόμο, σε άσφαλτο, πεζοδρόμιο και τσιμέντο.

Ποια είναι
η καλύτερη επιφάνεια;

Μιλώντας πρόσφατα στο περιοδικό «Runner’s World», ένας από τους πιο δημοφιλείς προπονητές της Βρετανίας, ο Τομ Κρεγκς, έλεγε ότι σε έναν… ιδανικό κόσμο θα έβαζε τους δρομείς του να τρέχουν το 60%-70% των χιλιομέτρων που κάνουν προετοιμαζόμενοι για έναν Μαραθώνιο, εκτός δρόμου. Δεν είναι ότι ο Κρεγκς είναι εναντίον της ασφάλτου και των πεζοδρομίων. «Το σώμα πρέπει να συνηθίζει την προσγείωση των ποδιών στην άσφαλτο και στο τσιμέντο», λέει. «Μπορεί επίσης η άσφαλτος να είναι πολύ καλή για το νευρομυϊκό σύστημα και ίσως “ξυπνά” γρηγορότερα τα πόδια σας». Ωστόσο, πιστεύει επίσης ότι το off road τρέξιμο και ο τρόπος με τον οποίο μας αναγκάζει να κάνουμε μικρορρυθμίσεις με κάθε βήμα μπορεί να είναι ευεργετικός για το σώμα και το μυαλό.

Είναι σαφές ότι υπάρχουν πρακτικά εμπόδια στο να κάνουμε τα περισσότερα χιλιόμετρά μας εκτός δρόμου. Σε αντίθεση με τους πρωταθλητές των δρόμων αντοχής, πιθανότατα δεν είστε αθλητές πλήρους απασχόλησης – εγώ δεν είμαι σίγουρα. Και σε αντίθεση με τους Κενυάτες, μάλλον δεν έχετε εύκολη πρόσβαση σε μεγάλες χωμάτινες διαδρομές όπως έχουν εκείνοι στη χώρα τους. Ισως όμως δεν είναι τόσο η έλλειψη χρόνου, όσο η έλλειψη φαντασίας που μας κρατά προσκολλημένους στην άσφαλτο. Δεν σας λέμε να πάρετε τα βουνά. Κάντε μια βόλτα στα πάρκα της περιοχής σας: τα περισσότερα είναι στρωμένα με πατημένο χώμα: από τον Εθνικό Κήπο και το Αλσος Συγγρού έως το Μπαρουτάδικο στο Αιγάλεω και το Αλσος Νέας Σμύρνης. Δεν χρειάζεται απαραίτητα να κολλάμε στις ασφάλτινες και τσιμεντένιες διαδρομές.

^{Τραυματισμοί
και ποικιλία}

Αυξάνει το τρέξιμο στην άσφαλτο και σε πεζοδρόμια τους κινδύνους τραυματισμού; Χμμμ, ίσως όχι. Σύμφωνα με το «Runner’s World» δεν υπάρχουν πολλές «συμπαγείς» αποδείξεις ότι όποιοι τρέχουν σε σκληρές επιφάνειες αυξάνουν τον κίνδυνο τραυματισμού τους. Ομως οι πιο έμπειροι αναρωτηθείτε: πότε αισθάνεστε περισσότερο «τσακισμένοι»: έπειτα από έναν ασφάλτινο αγώνα δρόμου ή έπειτα από έναν τρέιλ; Και η αλήθεια είναι ότι, όπως προτείνει και ο Κρίστοφερ ΜακΝτούγκαλ στο βιβλίο του «Born to Run» (εκδ. Key Books, 2015) είναι σίγουρα πιο μαλακές οι επιφάνειες στις οποίες έχουμε εξελιχθεί για να τρέχουμε, αντί για την πιο πρόσφατη εφεύρεση του σκυροδέματος και της ασφάλτου.

Μα δεν χρειάζεται να επιλέξουμε. Ενα πράγμα στο οποίο συμφωνούν οι ειδικοί είναι τα οφέλη του τρεξίματος σε μια ποικιλία επιφανειών: τσιμέντο, άσφαλτος, χώμα, μονοπάτια, χόρτο, άμμος, ακόμη και λάσπη. Eτσι, καθώς οι προπονήσεις για τους μεγάλους ανοιξιάτικους αγώνες τρέχουν, αναρωτηθείτε: τι ποσοστό των χιλιομέτρων σας γίνεται σε άσφαλτο και τσιμέντο και πώς αισθάνεται το σώμα σας ως αποτέλεσμα; Μπορεί, όπως οι πρωταθλητές των αποστάσεων, να ανακαλύψετε ότι είναι για σας περισσότερο διασκεδαστικό και περισσότερο υγιεινό να τρέχετε περισσότερα από τα χιλιόμετρά σας εκτός ασφάλτου.