«Στίχοι ξεσπαθώνουνε»

Από τις αφίξεις της τελευταίας στιγμής στο γραφείο, δύο ποιητικές συλλογές.

1. Χρήστου Πυθαρά, «Η παρουσία µου κάτω από τα πόδια σου» (εκδ. Αστάρτη): «Νοµίζω κανείς τους δεν είχε όρεξη να πει την αλήθεια/ Ετσι αποφασίσαµε να κοιταζόµαστε στα µάτια/ χαρωπά/ Με την ασφάλεια και τη σιγουριά/ Για το άλλοθί µας/ Μόνο η µυρωδιά από τα τασάκια χαλούσε κάπως την ατµόσφαιρα/ µια µικρή παραφωνία/ Μα πού και πού/ Είναι προτιµότερο ορισµένες αισθήσεις µας/ να παραβλέπονται/ Εξάλλου, περάσαµε τόσα για να φτάσουµε εδώ».

2. Νίκου Α. Πουλινάκη, «Η εθελούσια ερυθρότητα των λέξεων – Χαϊκού» (εκδ. ΑΩ, εικονογράφηση Βαγγέλης Τζερµιάς): «34. Πολυτονικές πρωινές δυσκαµψίες σηµείων στίξης/ 35. Τα συν και τα πλην προβάρουν τους ρόλους τους µετά θάνατον/ 36. Παντέρµοι στίχοι κατακρεουργηµένοι ξεσπαθώνουνε/ 49. Σε παρασύρουν βροχοπτώσεις τύψεων απεγνωσµένα/ 50. Χειροποίητο εξορισµένο δείλι πεινά και διψά».