ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΦΙΝΑΣ
Ιβάν ο τρομερός
Το ‘94 τη Χρυσή Μπάλα κατέκτησε ο Χρίστο Στόιτσκοφ. Πολλά κοινά έχει με τον εκλεκτό μου, τον Ράκιτιτς. Αμφότεροι Βαλκάνιοι. Με σπουδαία καριέρα και τίτλους στην Μπαρτσελόνα. Δεν κατέκτησαν το Μουντιάλ, απλά έφτασαν εκεί που δεν το περίμενε ούτε το φαν κλαμπ τους!
Γιατί ο Ράκιτιτς; Πολύ απλά διότι κάνει τόσο πολλά και λαμβάνει σαφώς μικρότερη εκτίμηση. Υπασπιστής του Μόντριτς (ναι, αυτός είναι το αδιαφιλονίκητο φαβορί και ήδη χαϊδεύει το τρόπαιο) στη μεσαία γραμμή, άνθρωπος που με στυλ αλέγκρο παραπέμπει σε άλλες εποχές, χαφ οξυδερκής που βάζει την προσωπική του διάκριση σε δεύτερη μοίρα σε σχέση με το καλό του συνόλου.
Η Κροατία τού οφείλει πολλά: ουσιαστικά με τα δικά του τελευταία χτυπημένα εύστοχα πέναλτι (κόντρα σε Δανία και Ρωσία) την οδήγησε στον τελικό. Κρύο αίμα από τα λίγα! Αφήστε που αν δινόταν η Χρυσή Μπάλα στον σπουδαίο Ιβάν, ασφαλώς θα είχαμε ένα καίριο πλήγμα στο σταρ σύστεμ, κάτι που τόσο έχει ανάγκη η συναισθηματική πλευρά του ποδοσφαίρου.
ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΙΣΑΡΗΣ
Κανένας άλλος
Ποια είναι τα κριτήρια για τη Χρυσή Μπάλα; Τα τρία – τέσσερα παιχνίδια του Τσάμπιονς Λιγκ; ΟΚ και ο Ρονάλντο και ο Μόντριτς, ξεχώρισαν. Τα τέσσερα – πέντε παιχνίδια του Μουντιάλ; ΟΚ. Ο Μόντριτς τα έδωσε όλα και ο Εμπαπέ έβγαλε μάτια. Το ουσιαστικό κριτήριο ωστόσο για τη Χρυσή Μπάλα είναι ο μαραθώνιος του πρωταθλήματος. ΟΚ στη Γαλλία, ο Εμπαπέ δεν τους βλέπει. Ο βαθμός δυσκολίας όμως της Πριμέρα Ντιβισιόν με το Σαμπιονά είναι η μέρα με τη νύχτα. Αν μιλάγαμε για ολυμπιακά μετάλλια, ο Εμπαπέ δικαιούται το αργυρό κι ο Μόντριτς το χάλκινο. Επειδή η Χρυσή Μπάλα είναι μία, την παίρνει ο Μέσι σπίτι του. Νταμπλ με αήττητο πρωτάθλημα. Γιατί; Γιατί αυτά που κάνει αυτός σε δημιουργία και εκτέλεση δεν τα κάνει κανένας άλλος.
ΝΙΚΟΣ ΒΕΛΟΝΑΚΗΣ
Ενας άσος «δύο σε ένα»
Αποτελεί δυσεύρετο κράμα ποιότητας και τσαγανού. Αρτίστας, αλλά και χαμάλης πολυτελείας ταυτόχρονα. Με τους ρόλους να εναλλάσσονται στα ίδια παιχνίδια. Τη μία στιγμή είναι ο άοκνος εργάτης του συνόλου και την άλλη σηκώνει την παντιέρα της αγωνιστικής επανάστασης. Η στατιστική δεν μπορεί να αποτυπώσει όλη τη συνεισφορά του Λούκα Μόντριτς σε Ρεάλ Μαδρίτης και Εθνική Κροατίας το 2018. Το βασικό του στοιχείο άλλωστε δεν καταγράφεται με αριθμούς. Γιατί απλούστατα δεν είναι μετρήσιμη έννοια η προσωπικότητα. Και ο Μόντριτς αποτελεί μία εξέχουσα ποδοσφαιρική προσωπικότητα, που κατέκτησε ξανά το Τσάμπιονς Λιγκ με τη Βασίλισσα και αποτέλεσε σημείο αναφοράς στην πορεία της Κροατίας μέχρι τον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018. Μοιάζει με υπολογιστή που αναβαθμίζει διαρκώς τον επεξεργαστή, τη μνήμη RAM και την κάρτα γραφικών του και σπανίως χρειάζεται φορτιστή. Η… έκδοση Μόντριτς αξίζει να βραβευτεί με τη Χρυσή Μπάλα.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΟΥΠΗΣ
Γαλλική επανάσταση
Οταν μια χρονιά έχει στο καλαντάρι της το Μουντιάλ, ο νικητής της Χρυσής Μπάλας δεν μπορεί παρά να είναι ένας από τους πρωταγωνιστές αυτής της διοργάνωσης. Το Παγκόσμιο Κύπελλο στα γήπεδα της Ρωσίας είχε γαλλικό χρώμα και κατά συνέπεια ο νικητής θα πρέπει να τραγουδάει τη Μασσαλιώτιδα. Επειτα από την κυριαρχία των Μέσι και Ρονάλντο για μία δεκαετία, είναι η ώρα για αλλαγή.
Κατά τη γνώμη μου, γάλλοι είναι οι δύο ποδοσφαιριστές που πρέπει να διεκδικήσουν το έπαθλο του «France Football». Ο Κιλιάν Εμπαπέ δεν έχει κλείσει ακόμα τα 20 του χρόνια, έκλεψε την παράσταση στα γήπεδα της Ρωσίας και θεωρείται το επόμενο διαμάντι του παγκόσμιου ποδοσφαίρου.
Ο δεύτερος είναι ο Αντουάν Γκριεζμάν. Το τρόπαιο του Μουντιάλ είναι σίγουρα η πιο μεγάλη στιγμή για τον γάλλο επιθετικό, ωστόσο θυμίζουμε ότι κατέκτησε με την Ατλέτικο Μαδρίτης και το Γιουρόπα Λιγκ.
ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΟΙΡΩΤΣΟΣ
Αψεγάδιαστο φαινόμενο
Αν ο Κιλιάν Εμπαπέ συνεχίσει έτσι, θα τους ξεπεράσει όλους. Και το εννοώ όταν λέω όλους. Και τον Μέσι και τον Κριστιάνο και άλλους αθλητές του παρελθόντος που άφησαν εποχή και χαρακτηρίστηκαν, άλλος λιγότερο, άλλος περισσότερο, ως οι καλύτεροι της εποχής τους. Ο Γάλλος έλαβε μέρος το καλοκαίρι σε ένα Μουντιάλ που ήταν όλοι οι παγκόσμιοι αστέρες τού σήμερα εκεί. Αυτός, όμως, ξεχώρισε. Θα μπορούσε να πάρει τη Χρυσή Μπάλα μόνο από την παρουσία του στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Ομως αυτή η παρουσία συνοδεύτηκε και από την εξαιρετική παρουσία του με τη φανέλα της Παρί Σεν Ζερμέν. Και συνεχίζεται μέχρι και σήμερα. Ο Γάλλος χρειάζεται ελάχιστα δευτερόλεπτα για να πετάξει την μπάλα μπροστά, να περάσει τον αντίπαλο σαν να μην υπάρχει, να κοιτάξει την εστία, να σκοράρει. Το κορμί του είναι τόσο αθλητικό όσο κανενός άλλου. Το ξεπέταγμά του, η ταχύτητά του, το σκοράρισμα… Ολα τέλεια. Την αξίζει…
ΓΙΑΝΝΗΣ ΛΑΜΠΙΡΗΣ
Το «παιδί» του Σούκερ
Από τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης (1992), θυμάμαι, συζητούσαμε για το ατόφιο (μπασκετικό τότε) αθλητικό ταλέντο αυτής της χώρας (Κροατίας), μόλις έναν χρόνο μετά τη ανεξαρτησία της.
Ο τεράστιος Ντράζεν Πέτροβιτς αλλά και μια πλειάδα άλλων αστέρων την είχαν οδηγήσει μέχρι τον τελικό κόντρα στη μία και μοναδική Ντριμ Τιμ στην ιστορία.
Εξι χρόνια αργότερα θαυμάσαμε τον Σούκερ και την παρέα του στο Μουντιάλ της Γαλλίας.
Πάντα όμως αυτή η χώρα (πλην του πόλο ίσως) σπαταλούσε το ταλέντο της και δεν το εξαργύρωνε όσο άξιζε σε διακρίσεις.
Ο Λούκα Μόντριτς είναι ο άνθρωπος που την τράβηξε και πάλι στην ποδοσφαιρική δόξα, ένα βήμα πιο μακριά από τον Σούκερ.
Παίζοντας συνεχόμενες παρατάσεις (έχοντας κατακτήσει νωρίτερα και το Τσάμπιονς Λιγκ με τη Ρεάλ) και στο πρόσωπό του να απεικονίζεται τόσο έντονα αυτό το πάθος για την πατρίδα του.
Η Χρυσή Μπάλα, του ανήκει δικαιωματικά.
ΓΙΩΡΓΟΣ ΝΑΣΜΗΣ
Εκπληξη ο Βαράν;
Αν και υπάρχουν κατευθυντήριες γραμμές για τους εκλέκτορες για τον τρόπο που πρέπει να επιλέγουν τους παίκτες που θα διεκδικήσουν τη Χρυσή Μπάλα, είναι τόσο γενικόλογες ώστε περισσότερο μπερδεύουν παρά οριοθετούν την ψηφοφορία. Η περίπτωση των Τσάβι και Ινιέστα είναι η πλέον χαρακτηριστική. Παρά τους θριάμβους που κατήγαγαν με Εθνική Ισπανίας και Μπαρτσελόνα, τη Χρυσή Μπάλα την κατακτούσε ο Μέσι. Το 2013 ο Φρανκ Ριμπερί ηγήθηκε της Μπάγερν στο Τσάμπιονς Λιγκ αλλά καλύτερος παίκτης αναδείχθηκε ο Ρονάλντο, όπως και την επόμενη χρονιά που το Παγκόσμιο Κύπελλο το κατέκτησε η Γερμανία.
Οι κεντρομόλες τάσεις που δημιουργούν ο Τύπος, τα social media και η ποδοσφαιρική οικογένεια είναι αυτές που ουσιαστικά επιλέγει. Και φέτος η Χρυσή Μπάλα θα καταλήξει σε γαλλικά χέρια, πιθανόν του Βαράν. Ναι, ένας κεντρικός αμυντικός είναι φαβορί για να διαδεχθεί τους μεγαλύτερους γκολτζήδες της σύγχρονης ποδοσφαιρικής ιστορίας. Αυτό θα πει αλλαγή.
ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΑΡΠΕΤΟΠΟΥΛΟΣ
Ο Γάλλος που θα είναι έκπληξη
Η είδηση είναι ότι τη Χρυσή Μπάλα δεν θα την κερδίσει φέτος ούτε ο Μέσι, ούτε ο Ρονάλντο: και οι δυο πληρώνουν το μέτριο Μουντιάλ. Θα την κερδίσει ο Λούκα Μόντριτς – λογικά, εκτός αν πληρώσει σε προσωπικό επίπεδο το πολύ κακό φινάλε της χρονιάς που κάνει η Ρεάλ Μαδρίτης. Σε ποιον θα την έδινα εγώ; Σε έναν ποδοσφαιριστή που έκανε πολλά και σπουδαία την τελευταία χρονιά: τον Αντουάν Γκριεζμάν. Είναι παγκόσμιος πρωταθλητής με τη Γαλλία. Κέρδισε το Γιουρόπα Λιγκ με την Ατλέτικο. Είναι ηγέτης της ομάδας του Σιμεόνε που κυνηγάει φέτος και το πρωτάθλημα Ισπανίας και το Τσάμπιονς Λιγκ. Και είναι ένα σπάνιο παράδειγμα αλτρουιστή ποδοσφαιριστή σε μια εποχή που όλοι οι μεγάλοι παίκτες είναι μεγάλες επιχειρήσεις με προσωπικές ατζέντες. Στο Μουντιάλ σκίστηκε παίζοντας ως «δεκάρι» για να χωρέσει στην ενδεκάδα του Ντεσάν ο Εμπαπέ κι ένας κανονικός φορ. Το καλοκαίρι αρνήθηκε την τεράστια πρόταση της Μπάρτσα. Αν κέρδιζε έπειτα από χρόνια πολλά παιδιά θα ρωτούσαν το γιατί. Και θα άκουγαν μόνο ωραίες ιστορίες.
ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΣ
Το Μουντιάλ «μίλησε»
Οταν υπάρχει τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου είσαι υποχρεωμένος να δεις τι πέτυχαν οι υποψήφιοι στην κορυφαία διοργάνωση προτού πάρεις την απόφαση να ψηφίσεις. Κι εδώ τα πράγματα είναι απλά. Ξεκάθαρα, θα μπορούσαμε να πούμε. Κιλιάν Εμπαπέ. Ο νεαρός γάλλος σουπερστάρ ήταν ο μεγάλος πρωταγωνιστής των τρικολόρ στην πορεία μέχρι την κατάκτηση του βαρύτιμου τροπαίου. Η Γαλλία στέφθηκε για δεύτερη φορά παγκόσμια πρωταθλήτρια και είναι δεδομένο πως ο επιθετικός τής Παρί Σεν Ζερμέν είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στην επιτυχία της εθνικής ομάδας της Γαλλίας. Τα όσα πέτυχε ο Εμπαπέ παίζοντας σε τόσο νεαρή ηλικία σε Μουντιάλ αποτελούν την καλύτερη απόδειξη του ταλέντου και της ηγετικής φυσιογνωμίας του νεαρού άσου της Παρί. Το βραβείο «πρέπει» να πάει στον Εμπαπέ γιατί πολύ απλά δεν υπάρχει αυτή τη φορά το «δίπολο» που είχαμε συνηθίσει τα προηγούμενα χρόνια. Ούτε Μέσι ούτε Ρονάλντο. Θα μπορούσε να είναι ο Μόντριτς; Ναι, θα μπορούσε. Αλλά η επιλογή μας είναι ο Εμπαπέ. Σήκωσε μεγάλο «φορτίο» στις πλάτες του στην κορυφαία ποδοσφαιρική διοργάνωση και έκανε τη διαφορά για το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα της χώρας του. Τώρα καλείται να κάνει κάτι ανάλογο και με τη φανέλα της Παρί.
ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΔΕΛΛΗΣ
Πέρασμα σε νέα εποχή
Στην πραγματικότητα και μόνο το γεγονός ότι ο φετινός θεσμός δεν θα ολοκληρωθεί με τον Λιονέλ Μέσι ή τον Κριστιάνο Ρονάλντο να προσφέρει άλλη μια… φωτογραφία με παπιγιόν, αποτελεί από μόνο του μια ιδιαίτερη ιστορία. Εχει να συμβεί από το μακρινό 2007, από την εποχή δηλαδή που ο Τάκης Λεμονής μιλώντας με τον άλλοτε συμπαίκτη του στον Ολυμπιακό, Μάρτιν Νοβοσέλατς, προσπαθούσε να δημιουργήσει προϋποθέσεις ώστε οι Ερυθρόλευκοι να διεκδικήσουν στη μεταγραφική αγορά εκείνον τον σχεδόν «αναιμικό» μέσο της Ντιναμό Ζάγκρεμπ που έκανε το παιχνίδι να… μοιάζει διαφορετικό. Ναι, τον Λούκα Μόντριτς. Εκείνον που φέτος αξίζει τη Χρυσή Μπάλα περισσότερο από τον καθέναν (αλλά που δύσκολα θα την κατακτήσει έχοντας να ανταγωνιστεί την… Εθνική Γαλλίας). Ο «γιος του πολέμου» είναι ο ορισμός του αντιστάρ. Εξαίρεση στον κανόνα της Ρέαλ Μαδρίτης, με την οποία έχει βαρεθεί να σηκώνει Τσάμπιονς Λιγκ. Είναι όμως και ηγέτης. Μια σπουδαία προσωπικότητα, που γύρω του χτίστηκε η πιο όμορφη καλοκαιρινή ιστορία του Μουντιάλ. Είχαν μπόλικο ταλέντο οι Κροάτες στο ρόστερ τους και πήραν λύσεις από πολλούς στο ταξίδι τους ως τον τελικό. Κανένας άλλος ποδοσφαιριστής όμως στα γήπεδα της Ρωσίας δεν έδωσε σε αντίστοιχο βαθμό με τον Μόντριτς την εντύπωση πως δίχως εκείνον δεν θα μπορούσε να συμβεί τίποτα. Ψήφος στον Λούκα λοιπόν.
BΑΣΙΛΗΣ ΣΚΟΥΝΤΗΣ
Δαγκωτό… Μόντριτς
Θέλει και ρώτημα; Δαγκωτό στον Λούκα Μόντριτς για ένα σωρό λόγους!
Πρώτα απ’ όλα βαρέθηκα και απηύδησα κιόλας με τη μονοτονία της διάζευξης «Μέσι ή Ρονάλντο», που μου θυμίζει κιόλας το παλιό ελληνικό εφηβικό δίλημμα του επαγγελματικού προσανατολισμού…
Γιατρός ή δικηγόρος;
Ή, όπως λέει και το τραγούδι του Γιάννη Γιοκαρίνη, κιθαρίστας ή ντράμερ;
Δεύτερον, δεν θα χάριζα ποτέ την ψήφο μου σε ένα μειράκιον, που όντως φαίνεται να αποτελεί το next big thing του παγκοσμίου ποδοσφαίρου, αλλά, διάβολε, την υγειά του να ‘χει ο Κιλιάν Εμπαπέ, θα τον τρώμε στη μάπα για χρόνια!
Αντιθέτως του Μόντριτς τελειώνουν τα ψωμιά του. Περπατώντας προς τα 34 του, ο γεννημένος στο Ζαντάρ ιδιοφυής χαφ δεν βρίσκεται στο άνθος της ηλικίας του, αλλά απέδειξε το ασύμβατο με το μικρό μπόι ποδοσφαιρικό μέγεθός του τόσο στο Champions League, όσο και στο Μουντιάλ!
Στα γήπεδα της Ρωσίας πήρε μια (χαμένη εδώ και είκοσι χρόνια) ομάδα που προκρίθηκε από τα μπαράζ κόντρα στη δική μας, την οδήγησε στον τελικό και θα μπορούσε κιόλας να γευθεί το νέκταρ του θριάμβου. Οπως τους έγραψε ο συμπατριώτης τους, Ντίνο Ράτζα, «εκτός του ότι ήσασταν καλύτεροι, να ξέρετε ότι είναι προτιμότερο να γεννηθείτε χωρίς… πέος παρά χωρίς τύχη»!
ΝΙΚΟΣ ΚΙΤΣΙΓΙΑΝΝΗΣ
Εχει όλο το πακέτο»
Ο νικητής της Χρυσής Μπάλας ήταν πάντα ένα θέμα που σήκωνε κουβέντα. Σχετικά με τα κριτήρια που θα ορίζουν τον παίκτη που θα παραλάβει αυτό το ξεχωριστό βραβείο, τα ονόματα όσων είναι υποψήφιοι και πολλά άλλα. Είμαι της άποψης πως ο νικητής πρέπει να προκύπτει από έναν συνδυασμό ταλέντου, αγωνιστικής διάρκειας στη χρονιά και τίτλων.
Το παραπάνω δεν αποτελεί τον μπούσουλα για το πού πηγαίνει το βραβείο τα τελευταία χρόνια, αφού έχουμε δει ποδοσφαιριστές να κατακτούν τη Χρυσή Μπάλα χωρίς να πληρούν όλες τις προϋποθέσεις που αναφέρθηκαν πιο πάνω. Ωστόσο στη φετινή ψηφοφορία υπάρχει μια περίπτωση που στα δικά μου μάτια δικαιούται απόλυτα τη διάκριση.
Ο Λούκα Μόντριτς βρέθηκε στην κορυφή της Ευρώπης με τη Ρεάλ Μαδρίτης και στον τελικό του Μουντιάλ με την Κροατία. Ναι, το τρόπαιο πήγε τελικά στα χέρια του Εμπαπέ, του Γκριεζμάν, του Βαράν και των υπολοίπων, όμως για την Κροατία ήταν τεράστια υπέρβαση η πορεία μέχρι τον τελικό. Μια πορεία που κέρδισε τον θαυμασμό όλων των φιλάθλων και είχε τον Μόντριτς σε ρόλο στρατηγού. Ο έμπειρος μέσος ήταν ο εγκέφαλος όλου του παιχνιδιού της φιναλίστ του Μουντιάλ, ενώ τον ίδιο ρόλο έχει και στη Ρεάλ.
Ενας μέσος με χαρακτηριστικά μιας… άλλης εποχής, που αξίζει να επιβραβευθεί για το ταλέντο, τον επαγγελματισμό και τη συνεισφορά του στο ποδόσφαιρο με τον τίτλο του κορυφαίου ποδοσφαιριστή.
