«Μια εικόνα, χίλιες λέξεις», λέει το γνωστό ρητό και στην περίπτωση της ΑΕΚ ταιριάζει γάντι. Εστω κι αν δεν πρόκειται για μία μόνο εικόνα, αλλά για μικρά πράγματα που φανερώνουν το κλίμα που υπάρχει εντός ομάδας. Πολλές φορές ακούμε ότι μία ομάδα είναι οικογένεια και διάφορα τέτοια, αλλά στην πράξη και μέσα από συμπεριφορές αποδεικνύεται πως δεν ισχύει.
Στην Ενωση, όχι μόνο τώρα που όλα πηγαίνουν καλά, αλλά και κατά τη διάρκεια της σεζόν, σε ωραίες και άσχημες στιγμές, αποδείχθηκε πως πράγματι οι σχέσεις των ανθρώπων είναι εξαιρετικές. Και αυτό είναι ένα από τα «όπλα» στη μέχρι τώρα πορεία των Κιτρινόμαυρων.
Απέναντι στον ΠΑΟΚ υπήρξαν λοιπόν κάποιες εικόνες που αξίζει να καταγραφούν. Μία από τις πιο ενδεικτικές είναι αυτή με τους Πήλιο και Πενράις μετά τη λήξη του ματς. Πλέον στα social media της ΠΑΕ γίνεται εξαιρετική δουλειά και όχι αγγαρεία όπως τα προηγούμενα χρόνια, κάτι που δίνει τη δυνατότητα στους απέξω να βλέπουν, να αντιλαμβάνονται και να έχουν μία καλύτερη ιδέα για όσα συμβαίνουν στην ομάδα.
Είναι πιο εξωστρεφής με λίγα λόγια πλέον η ΑΕΚ σε όλα τα επίπεδα, όπως συμβαίνει άλλωστε και στις μεγάλες ομάδες στο εξωτερικό. Βλέποντας λοιπόν το πώς πανηγύρισαν οι δυο τους τη νίκη, καταλαβαίνεις πολλά.
Μιλάμε για δύο παίκτες που αγωνίζονται στην ίδια θέση και που είναι λογικό να έχουν ανταγωνισμό μεταξύ τους. Ή καλύτερα, συναγωνισμό. Αντίθετα, κάτι τέτοιο δεν φάνηκε σε καμία περίπτωση και αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά. Απλά ήταν τέτοιο το στιγμιότυπο μετά τον ΠΑΟΚ, με τους δύο να είναι αγκαλιά για αρκετά δευτερόλεπτα, που προκάλεσε ευχάριστη εντύπωση.
Για δύο ποδοσφαιριστές που άκουσαν πολλά κατά τη διάρκεια της σεζόν, δέχθηκαν κριτική και σίγουρα σηκώνει πολλή συζήτηση το αν είναι το επίπεδό τους για βασικοί στην ΑΕΚ. Αλλο κομμάτι βέβαια αυτό και σίγουρα δεν είναι η ώρα του για να αναλυθεί.
Η άλλη εικόνα, έχει να κάνει με τον Βίντα. Και στο ματς με τη Ράγιο αλλά και σε αυτό με τον ΠΑΟΚ, ο Κροάτης έμοιαζε με βοηθό προπονητή. Κάποιος δηλαδή που δεν είχε ιδέα από ΑΕΚ και θα παρατηρούσε τον πάγκο της για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια αγώνα, θα πίστευε ότι ο έμπειρος στόπερ είναι το δεξί χέρι του Νίκολιτς.
Εικόνα από τα προσεχώς; Μπορεί, μιας και ακόμα το μέλλον του Βίντα στην ΑΕΚ είναι ανοιχτό. Δεν αποκλείεται να παραμείνει για ακόμη έναν χρόνο ως ποδοσφαιριστής. Αλλά αν συμβεί αυτό, ο ρόλος του θα είναι περισσότερο συμπληρωματικός και όχι στο βασικό ροτέισον της ομάδας.
Ο Βίντα είναι τεράστια προσωπικότητα, παράδειγμα για όλους στα αποδυτήρια της Ενωσης και αυτό μετράει πολύ. Ο τρόπος που μιλούσε στους συμπαίκτες του, που αγκάλιαζε αυτούς που έβγαιναν, που εμψύχωνε εκείνους που ετοιμάζονταν να περάσουν στο γήπεδο, που έτρεχε να πανηγυρίσει στα γκολ.
Δεν βρίσκεις εύκολα Βίντα και όταν τον βρεις, δεν τον αφήνεις. Αρκεί βέβαια να αξιοποιηθεί ανάλογα με αυτά που μπορεί να προσφέρει πλέον. Και αυτό εξαρτάται και από το πόσο συνειδητοποιημένος είναι και ο ίδιος για το από εδώ και πέρα.
Τέλος, αξίζει μία αναφορά και στον Μπρινιόλι. Οχι για το παιχνίδι της Κυριακής, αλλά για τη συμπεριφορά του σε όλη τη σεζόν. Είναι στη σκιά του Στρακόσα, αν δεν συμβεί κάποιο απρόοπτο θα ξαναπαίξει την επόμενη σεζόν κι όμως δεν δείχνει σε καμία περίπτωση ενοχλημένος. Σε κάθε ματς σχεδόν είναι ο πρώτος που τρέχει να συγχαρεί τον Στρακόσα ενώ και από την προθέρμανση αν τους παρατηρήσει κανείς, καταλαβαίνει πως οι σχέσεις τους είναι εξαιρετικές.
Δεν είναι αυτονόητο αυτό. Δεν είναι κανένα παιδάκι ο Μπρινιόλι που είναι εύκολο να συμβιβαστεί ότι θα είναι μονίμως ο δεύτερος. Κι όμως, το έχει αποδεχτεί και προσπαθεί να βοηθά με τον τρόπο του την κατάσταση για το καλό του συνόλου. Ολα αυτά μετράνε και είναι μικρά συστατικά της επιτυχίας.
