Είναι να απορεί κανείς με το σθένος και την επιμονή γραφιάδων όπως οι Κώστας Μαυρουδής και Τάσος Γουδέλης που συνεχίζουν επί τέσσερις συναπτές δεκαετίες τη μακρά παράδοση των καλών φιλολογικών περιοδικών, εμπλουτίζοντάς τη με νέα ευφάνταστα στοιχεία, εν μέσω της καταιγιστικής ροής ασυνάρτητου ενίοτε λόγου στην μπλογκόσφαιρα. Το «Δέντρο» χάραξε τη μεταπολιτευτική περίοδο με πρωτότυπες συμβολές χιλιάδων πεζογράφων, ποιητών, στοχαστών, πανεπιστημιακών, κριτικών και δοκιμιογράφων, ενώ μετέφερε στα ελληνικά πρωτότυπα κείμενα γνωστών και αγνώστων ξένων ομοτέχνων. Συνεχίζοντας τον εμπλουτισμό της βιβλιογραφίας μας με ογκώδη αφιερώματα, το τελευταίο τεύχος (222-3, χειμώνας 2018) ασχολείται με την εμφύτευση των μαρξιστικών ιδεών στη νεοελληνική λογοτεχνία, ερευνώντας ποικίλες όψεις αυτής της σχέσης. Οπως π.χ. τη σχέση του Μαρξ και του έργου του με τη λογοτεχνία (το ίδιο το «Κεφάλαιο» βρίθει λογοτεχνικών αναφορών όπως επισημαίνει μεταξύ άλλων ο Χ. Μαραβέγιας), τη μεταποίηση αυτών των ιδεών στην πεζογραφία μας, τις στοχεύσεις και παρεκτροπές του σοσιαλιστικού ρεαλισμού και της λεγόμενης προλεταριακής ή ευρύτερα στρατευμένης τέχνης. Ο Δημήτρης Ραυτόπουλος και ο Γιάννης Παπαθεοδώρου ειδικότερα ασχολούνται με τον Στρατή Τσίρκα, ο Λεωνίδας Εμπειρίκος με τον πατέρα του, η Μαρία Νικολοπούλου με τη Διδώ Σωτηρίου, ο Γιάννης Η. Παππάς με την επίδραση των μαρξιστικών ιδεών στον Αντρέα Φραγκιά, ο Τίτος Πατρίκιος με τη «διδακτική» λειτουργία του μαρξισμού στην λογοτεχνία κ.ο.κ. Το υλικό δεν είναι οργανωμένο εννοιολογικά ή θεματικά, ενώ μάλλον απουσιάζει η μυθιστορηματοποίηση του ίδιου του Μαρξ σε ποικίλα έργα. Ωστόσο διανοίγει πεδία προβληματισμού και μας διδάσκει πολλά και ποικίλα. Μαθαίνουμε μάλιστα ότι οι εμπνευστές ετοιμάζουν και συνέχεια.
Σχόλια
