Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το να συζητάνε ένας πολιτικός μ’ έναν καλλιτέχνη – ζωγράφο στη συγκεκριμένη περίπτωση -, με τόσο ενδιαφέρον και τόση γνώση του ενός για τον τομέα ειδίκευσης του άλλου, είναι αυτό που τους πλουτίζει με μια διαφορετικού είδους, αλλά σπάνια οπωσδήποτε οξύνoια. Και τον Σταύρο Θεοδωράκη και τον Στέφανο Δασκαλάκη τους αντιλαμβάνεσαι ως ανθρώπους τόσο συναρπαστικούς σε μια δημόσια συζήτηση όσο και σε μια συνομιλία που θα γινόταν με τρεις – τέσσερις ανθρώπους σ’ έναν κλειστό χώρο.
Σχόλια
▶
