Εφη Σταμούλη
Δεν ονειρεύομαι συχνά, ή πιο σωστά δεν τα θυμάμαι τα όνειρά μου. Πολύ θα ‘θελα όμως να τα θυμάμαι. Πάντα τους ζήλευα όσους είχαν όνειρα να διηγηθούν. Αλλοτε τρυφερά, άλλοτε ακατανόητα, που μάταια προσπαθούν να εξηγήσουν, άλλοτε νοσταλγικά κι αγαπησιάρικα, άλλοτε όνειρα εφιαλτικά, με απώλειες και στιγμές γεμάτες αγωνία. Ωσπου, πρόσφατα σχετικά, άρχισε ένα όνειρο […]































