Η πρόκριση ήρθε, αλλά τα καμπανάκια ακόμα ακούγονται!

Ο Παναθηναϊκός πήρε αυτό που ήθελε στην Τσεχία. Προκρίθηκε στη League Phase του Conference League, απέφυγε μια ευρωπαϊκή… καταστροφή και μπορεί πλέον να συνεχίσει με μεγαλύτερη ηρεμία.

Όμως όποιος σταθεί μόνο στο αποτέλεσμα και θεωρήσει ότι όλα πήγαν καλά, απλώς κρύβει τα προβλήματα κάτω από το χαλί.

Γιατί η εικόνα του Παναθηναϊκού απέναντι στη Χράντετς Κράλοβε ήταν για μεγάλα διαστήματα απογοητευτική. Και, το κυριότερο, δεν ήταν η πρώτη φορά.

Οι «πράσινοι» μπήκαν ξανά φοβισμένοι σε ένα σημαντικό ευρωπαϊκό παιχνίδι. Χωρίς ένταση, χωρίς καθαρό μυαλό, χωρίς την προσωπικότητα που απαιτεί μια αναμέτρηση στην οποία κρίνεται ολόκληρη η ευρωπαϊκή χρονιά.

Η Χράντετς δεν είναι ομάδα που θα έπρεπε να προκαλεί «τρόμο» στον Παναθηναϊκό. Κι όμως, για μεγάλο διάστημα οι Τσέχοι έμοιαζαν πιο αποφασισμένοι, πιο δυνατοί στις μονομαχίες και περισσότερο συνειδητοποιημένοι.

Εδώ αρχίζει και η ευθύνη του Τζέικομπ Νίστρουπ.

Όταν τα ίδια προβλήματα εμφανίζονται ξανά και ξανά, παύουν να αποτελούν σύμπτωση. Ο Παναθηναϊκός παρουσιάστηκε για ακόμη μία φορά ανέτοιμος πνευματικά, με αμυντικές ανισορροπίες και τεράστια δυσκολία στη διαχείριση του αγώνα. Και για ακόμη μία φορά πλήρωσε στο φινάλε την αδυναμία του να «σκοτώσει» ένα παιχνίδι που είχε φέρει εκεί που ήθελε.

Το γκολ του Ντέσερς έμοιαζε να έχει βάλει τον Παναθηναϊκό σε θέση οδηγού. Εκεί ακριβώς, αποκαλύφθηκε ξανά η μεγαλύτερη αδυναμία αυτής της ομάδας. Δεν ξέρει ακόμη να διαχειρίζεται την πίεση όταν το παιχνίδι καίει.

Στο 92’ η άμυνα «πάγωσε», η Χράντετς βρήκε την ισοφάριση και ένα ματς που έδειχνε να τελειώνει, κρίθηκε στην παράταση.

Δεν ήταν απλώς μια κακή στιγμή. Ήταν ακόμη ένα επεισόδιο σε μια σειρά αγώνων στους οποίους ο Παναθηναϊκός πληρώνει την έλλειψη συγκέντρωσης στα τελευταία λεπτά.

Και αυτό είναι το πιο ανησυχητικό.

Μια ομάδα μπορεί να δεχθεί ένα γκολ στο τέλος. Μπορεί να ατυχήσει. Μπορεί να βρεθεί σε μια κακή στιγμή. Όταν όμως το φαινόμενο επαναλαμβάνεται, τότε υπάρχει πρόβλημα νοοτροπίας και διαχείρισης.

Ακόμη χειρότερη ήταν η εικόνα στην παράταση. Αντί ο Παναθηναϊκός να αντιδράσει ως η πιο ποιοτική και πιο έμπειρη ομάδα, έδωσε χώρο στη Χράντετς, έχασε μέτρα στο γήπεδο και για μεγάλα διαστήματα περιορίστηκε σε παθητικό ρόλο. Και αν δεν ήταν ο Πένια, τότε το σενάριο μάλλον θα ήταν διαφορετικό.

Η πρόκριση τελικά ήρθε επειδή ο Ντέσερς είχε την προσωπικότητα να το πάρει πάνω του. Κέρδισε το πέναλτι, πήρε την μπάλα και τελείωσε τη δουλειά. Ο Νιγηριανός ήταν ο άνθρωπος που έβγαλε τον Παναθηναϊκό από μια εξαιρετικά δύσκολη θέση και του χάρισε μια πρόκριση που, βάσει δυναμικότητας, θα έπρεπε να έχει έρθει πολύ πιο εύκολα.

Ο Παναθηναϊκός δεν μπορεί να πανηγυρίζει επειδή χρειάστηκε το 125ο λεπτό για να αποκλείσει τη Χράντετς. Μπορεί να χαρεί για την πρόκριση, ασφαλώς. Μπορεί να ανασάνει. Δεν μπορεί όμως να αισθανθεί «καλά».

Ο Νίστρουπ έχει χρόνο, μεγαλύτερο ρόστερ και λιγότερη πίεση για να δουλέψει. Αλλά μαζί με αυτά, μεγαλώνουν και οι απαιτήσεις. Η δικαιολογία της νέας ομάδας και των πολλών αλλαγών δεν μπορεί να χρησιμοποιείται επ’ αόριστον.

Η πρόκριση αγοράζει χρόνο. Δεν λύνει τα προβλήματα.