Η είδηση της απώλειας του Χοσέ Πικουλίν Ορτίθ ήρθε για να σκορπίσει τη θλίψη σε όλο το μπάσκετ. Ένα δυσάρεστο γεγονός το οποίο ξέφυγε γρήγορα από τα σύνορα του Πουέρτο Ρίκο και ταξίδεψε σε ολόκληρο τον μπασκετικό κόσμο.
Άλλωστε, ο Ορτίθ είχε μπει στις καρδιές αρκετών. Προφανώς και οι συμπατριώτες του είναι πρώτοι σε αυτή τη μακρά λίστα. Ήταν ένα σύμβολο του μπάσκετ και του αθλητισμού στο Πουέρτο Ρίκο, το οποίο εκπροσώπησε σε μεγάλες διοργανώσεις ως ο φυσικός ηγέτης μίας ολόκληρης «φουρνιάς». Από τη Σεούλ το 1988 μέχρι την Αθήνα το 2004 και τη μεγάλη νίκη της χώρας του επί των ΗΠΑ.
Ένας παίκτης που από νωρίς… έραψε το παράσημο του NBA, έχοντας προηγηθεί η παρουσία του στο κολεγιακό μπάσκετ των ΗΠΑ και η θητεία του στο Oregon State Beavers. Αφού στάθηκε στον προθάλαμο του NBA, ήταν μοιραίο να περάσει και το κατώφλι του κορυφαίου πρωταθλήματος στον κόσμο.
Πρώτα, βέβαια, πήρε μία γεύση από την Ευρώπη με τη φανέλα της Σαραγόσα. Με τους Utah Jazz απέκτησε πολύτιμες εμπειρίες σε ένα περιβάλλον υψηλών απαιτήσεων. Μπορεί να μην έγινε ποτέ «σταρ» με την έννοια των αριθμών. Γεύτηκε όπως το υψηλότερο επίπεδο και με αυτό ως «όπλο» μετακόμισε ξανά στην Ισπανία. Ρεάλ Μαδρίτης… Μπαρτσελόνα, όπου σχημάτισε ένα φημισμένο δίδυμο με τον Οντι Νόρις.
Επίσης η Ανδόρα… Και φτάνουμε στο 1995 όταν η μοίρα τον έφερε στην Ελλάδα για τη Λάρισα. Τότε που σίγουρα δεν φανταζόταν τί θα ζούσε με τον Άρη 1,5 χρόνο αργότερα και συγκεκριμένα τη σεζόν 1996-97.
Στη Θεσσαλονίκη δεν ήρθε για να αποδείξει κάτι. Ήρθε ολοκληρωμένος. Είχε, όμως, τη δίψα της διάκρισης να… καίει σαν φωτιά μέσα του.
Μαζί με τον Τσαρλς Σάκλφορντ σχηματίζεται ένα… δυνατό δίδυμο, το οποίο οδήγησε τον Άρη στην κατάκτηση του Κυπέλλου Κόρατς με αντίπαλο την Τόφας Μπούρσα. Μαζί με Αγγελίδη, με Λιαδέλη και τον Λευτέρη Σούμποτιτς στην άκρα του πάγκου.
Στο Κόρατς ο Ορτίθ έκανε αδιανόητα πράγματα όλη τη σεζόν, με αποκορύφωμα τους τελικούς. Ηταν ο 1ος σκόρερ και στα δύο ματς κόντρα στην Τόφας, με 19 πόντους στην ήττα στο Παλέ (66-77) και με 25 πόντους στην ιστορική νίκη στην Προύσα με με 88-70.
Σήμερα, το μπάσκετ αποχαιρετά έναν σπουδαίο παίκτη. Ο Άρης, όμως, αποχαιρετά κάτι βαθύτερο. Έναν άνθρωπο που τίμησε τη φανέλα και η είδηση του θανάτου του γύρισε πολλά μυαλά στην Προύσα. Ένας παίκτης που έκανε τον κόσμο του Άρη να νιώσει πράγματα. Ένας παίκτης που πάντα έφερνε αυτό το… αεράκι νοσταλγίας για τους παλιούς και το ερέθισμα στους νεότερους ώστε να μάθουν για αυτόν.
Και τώρα, Άρης και Ορτίθ αποχαιρετήθηκαν... Όπως ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ με την Ινγκριντ Μπέργκμαν στην «Καζαμπλάνκα». Και όπως αυτοί είχαν το Πάρισι, έτσι ο Άρης και ο Ορτίθ θα έχουν την Προύσα.
