Σκόπευα να σταθώ στο ντέρμπι. Στη σπίθα που άναψε μέσα στους παίκτες του Παναθηναϊκού όταν έμειναν με δέκα, στη μαχητικότητα που είχαν μετά την αποβολή του Ερνάντεθ. Στην ενέργεια που κράτησε μέχρι το τελευταίο σφύριγμα απέναντι στην ΑΕΚ. Ίσως να άξιζε και μια μικρή στάση στον Ισπανό αμυντικό, τον αδύναμο κρίκο μιας αλυσίδας που τρίζει επικίνδυνα. Ακόμα και στην οριστικοποίηση της τέταρτης θέσης, μια σφραγίδα της θλιβερής εφετινής σεζόν.
Κι όμως, όλα αυτά μπήκαν στην άκρη. Γιατί ήρθε ο Ράφα Μπενίτεθ και με μια συνέντευξη Τύπου κατάφερε να αλλάξει τη ρότα της σκέψης. Και όχι απαλά, αλλά… βίαια.
Μίλησε για πλάνα. Για τίτλους στον… Βοτανικό, λες και εξαφανίστηκε η επόμενη σεζόν. Για δέκα, ίσως και δώδεκα μεταγραφές βασικών το καλοκαίρι. Και σαν να μην έφτανε αυτό, δήλωσε ξεκάθαρα πως χειμερινές προσθήκες, όπως ο Σισοκό, δεν ήταν καν δικές του επιλογές. Δηλαδή κάποιος, κάπου μέσα στο σύλλογο, σκέφτηκε ότι η λύση για το κέντρο ήταν ένας παίκτης που πλησιάζει τα 37! Α, άφησε και αιχμές για τις μεταγραφές που έγιναν τον Ιανουάριο…
Κι έπειτα ήρθε το αποκορύφωμα: η «πρόοδος». Πλέι οφ, ημιτελικά Κυπέλλου, οι 16 του Europa League. Όλα βαφτίστηκαν βήματα μπροστά. Σαν να προσπαθείς να πείσεις ότι μια ανηφόρα είναι κατηφόρα, αρκεί να το λες με αρκετή αυτοπεποίθηση.
Φυσικά, έχει κάθε δικαίωμα να τα λέει. Να τα πιστεύει κιόλας. Να υπερασπίζεται το έργο του και να μετατρέπει την τέταρτη θέση σε «επιτυχία» με τη δύναμη της επιμονής. Το πρόβλημα όμως δεν είναι δικό του. Είναι του Παναθηναϊκού.
Γιατί αυτή η νοοτροπία δεν ταιριάζει σε έναν σύλλογο με τεράστια ιστορία και πολλές απαιτήσεις. Όταν ο τίτλος μετατίθεται για «σε δύο χρόνια», όταν οι αντίπαλοι αναφέρονται σαν να είναι υπερδυνάμεις του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, όταν το ίδιο το ρόστερ υποτιμάται με υπαινιγμούς για «καλύτερα εργαλεία», τότε κάτι βαθύτερο έχει χαθεί.
Δεν είναι μόνο θέμα αποτελεσμάτων. Είναι θέμα κατεύθυνσης και επαφής με την Παναθηναϊκή πραγματικότητα. Και αυτή τη στιγμή, ο Παναθηναϊκός – και ο Μπενίτεθ – μοιάζουν να βαδίζουν χωρίς πυξίδα.
Και το πιο ανησυχητικό; Όχι, δεν είναι η αποτυχία. Και αυτή είναι μέρος του παιχνιδιού. Αυτό που ανησυχεί είναι η αδυναμία που έχει ο Ράφα να την αντικρίσει…
Λυπάμαι κύριε Μπενίτεθ, αλλά στα μάτια μου απέτυχες δύο φορές…
