Στις 5 Ιουνίου 1990, οι κάμερες του ITN εισήλθαν για πρώτη φορά στη ζώνη αποκλεισμού γύρω από τον Πυρηνικό Σταθμό του Τσερνόμπιλ στην Ουκρανική ΣΣΔ της Σοβιετικής Ένωσης, τέσσερα χρόνια μετά τη μεγαλύτερη πυρηνική καταστροφή στην ιστορία. Μετά την τήξη του αντιδραστήρα Νο. 4 στις 26 Απριλίου 1986, το εργοστάσιο και η κοντινή πόλη Πρίπιατ εκκενώθηκαν, ενώ δημιουργήθηκε ζώνη αποκλεισμού 2.600 τετραγωνικών χιλιομέτρων γύρω από το Τσερνόμπιλ.
Παρά το μέγεθος της τραγωδίας, η ενέργεια που παρήγαγαν οι υπόλοιποι αντιδραστήρες του σταθμού παρέμενε ζωτικής σημασίας για το δίκτυο της χώρας. Η συνέχιση της λειτουργίας τους απαιτούσε την παρουσία εργαζομένων που εργάζονταν κάτω από εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες. Το συνεργείο του ITN κατέγραψε σπάνια πλάνα από το εσωτερικό του σταθμού, όπου είχε κατασκευαστεί νέο τσιμεντένιο κέλυφος (γνωστό και ως Σαρκοφάγος) για τον περιορισμό της θανατηφόρας ακτινοβολίας του αντιδραστήρα Νο. 4.
Μετρώντας συνεχώς τα επίπεδα ραδιενέργειας με μετρητές Geiger, οι δημοσιογράφοι κινήθηκαν και μέσα στην έρημη Πρίπιατ. Εκεί κατέγραψαν τις ανατριχιαστικές εικόνες μιας πόλης που εγκαταλείφθηκε μέσα σε λίγες ώρες, αφήνοντας πίσω σχολεία, σπίτια και δρόμους παγωμένους στον χρόνο της καταστροφής.
Ωστόσο, δεν είχαν όλοι φύγει οριστικά από την περιοχή. Ορισμένοι κάτοικοι επέστρεψαν, αψηφώντας τον κίνδυνο της ραδιενέργειας. Το συνεργείο κατέγραψε και τους αγρότες που παρέμειναν στη ζώνη αποκλεισμού, συνεχίζοντας να καλλιεργούν τη γη τους παρά τις προειδοποιήσεις των αρχών.
