Μια νέα μελέτη επιχειρεί να δώσει απάντηση στο πώς οι αρχαίοι Αιγύπτιοι κατάφεραν να χτίσουν τη Μεγάλη Πυραμίδα της Γκίζας σε λιγότερο από δύο δεκαετίες, χωρίς σύγχρονα μέσα.
Σύμφωνα με δημοσίευση στο περιοδικό Nature, ένα πρωτοποριακό τρισδιάστατο μοντέλο υποδεικνύει ότι οι εργάτες χρησιμοποίησαν μια κρυφή εσωτερική ράμπα, η οποία τους επέτρεψε να ανεβάζουν τα τεράστια μπλοκ με εντυπωσιακή ταχύτητα.
Για δεκαετίες, οι αρχαιολόγοι αναζητούσαν πειστικές εξηγήσεις για το πώς οι εργάτες της εποχής κατόρθωσαν να υψώσουν την πυραμίδα, που είχε μήκος βάσης 230 μέτρα και ύψος περίπου 146 μέτρα. Το ερώτημα παρέμενε: πώς μετακινήθηκαν 2,3 εκατομμύρια λίθοι, ορισμένοι από τους οποίους ζύγιζαν πάνω από 60 τόνους, με τέτοια ακρίβεια και χωρίς μηχανήματα;
Η νέα θεωρία προέρχεται από τον επιστήμονα υπολογιστών Vicente Luis Rosell Roig, ο οποίος πρότεινε ένα «πολυεπίπεδο προσαρμοστικό σύστημα ραμπών» (Integrated Edge-Ramp – IER). Σύμφωνα με το μοντέλο του, οι εργάτες μετέφεραν τα υλικά μέσω μιας κεντρικής ράμπας ενσωματωμένης στη δομή της πυραμίδας, αντί για εξωτερικές ράμπες που θα απαιτούσαν τεράστιες ποσότητες πρόσθετου υλικού.
Κατά την κατασκευή, τμήματα των εξωτερικών στρωμάτων παρέμεναν ανοιχτά, ώστε να επιτρέπεται η μετακίνηση ανθρώπων και λίθων προς τα πάνω. Καθώς το έργο προχωρούσε, τα κενά αυτά σφραγίζονταν, εξαλείφοντας κάθε ορατό ίχνος της ράμπας. Με αυτόν τον τρόπο, δημιουργήθηκε μια σπειροειδής διαδρομή που ανέβαινε σταδιακά γύρω από την πυραμίδα.
Το μοντέλο που αλλάζει τα δεδομένα
Αν και θεωρίες για ράμπες είχαν προταθεί και στο παρελθόν, το μοντέλο του Roig είναι το πρώτο που εξηγεί πώς η κατασκευή μπορούσε να προχωρά χωρίς εμπόδια και χωρίς να απαιτούνται επιπλέον υλικά. Επιπλέον, το σενάριο αυτό ταιριάζει χρονικά με τα ιστορικά δεδομένα για την ολοκλήρωση του έργου.
Σύμφωνα με τις προσομοιώσεις, οι εργάτες μπορούσαν να τοποθετούν έναν λίθο κάθε τέσσερα έως έξι λεπτά. Αυτό σημαίνει ότι η Μεγάλη Πυραμίδα θα μπορούσε να ολοκληρωθεί σε διάστημα από 14 έως 21 ετών. Αν συνυπολογιστούν η εξόρυξη, η μεταφορά και οι ανάπαυλες των εργατών, ο συνολικός χρόνος ανεβαίνει στα 20 με 27 χρόνια — εντός των αποδεκτών ιστορικών εκτιμήσεων.
Η θεωρία λαμβάνει επίσης υπόψη τα όρια βάρους των λίθων και τα ανεξήγητα κενά που εντοπίζονται στη δομή, τα οποία, σύμφωνα με το μοντέλο, αποτελούσαν μέρος της ίδιας της διαδικασίας κατασκευής. Η φθορά σε ορισμένα σημεία αποδίδεται στην κυκλοφορία εργατών και υλικών κατά τη διάρκεια του έργου.
Συνολικά, η νέα προσέγγιση δίνει μια πειστική εξήγηση για το πώς οι αρχαίοι Αιγύπτιοι κατάφεραν να ολοκληρώσουν ένα από τα μεγαλύτερα αρχιτεκτονικά επιτεύγματα της ανθρωπότητας, χωρίς να αλλοιώσουν την τελειότητα της τελικής μορφής της πυραμίδας.
Πηγή: New York Post
