Μπορεί «ένας πολιτισμός να μην καταστράφηκε» στη διάρκεια της χθεσινής νύχτας, η εκεχειρία που συμφωνήθηκε όμως δεν μας επιτρέπει κανενός είδους βεβαιότητα ότι ο Ντόναλντ Τραμπ δεν θα υλοποιήσει την απειλή του κάποια άλλη στιγμή, ενδεχομένως και σύντομα.
Αυτό, εξάλλου, που διαδέχθηκε τον φόβο και την αγωνία ήταν το χάος και η αβεβαιότητα. Όσο για τις βόμβες που έπεφταν σαν το χαλάζι και σκορπούσαν αδιακρίτως τον θάνατο στο Ιράν, τις διαδέχθηκαν εκείνες που ισοπεδώνουν τη Βηρυτό και το νότιο τμήμα του Λιβάνου.
Το Ισραήλ και ο Μπένιαμιν Νετανιάχου, διαισθανόμενοι την απειλή που ενέχει γι’ αυτούς το σενάριο να τα βρουν Ουάσιγκτον και Τεχεράνη και οι ΗΠΑ να αποσύρουν σημαντικό μέρος των δυνάμεών τους από την περιοχή, αποφάσισαν να δράσουν. Και το έκαναν, εξαπολύοντας την πιο σφοδρή τους επίθεση από την αρχή αυτού του πολέμου, με εκατοντάδες νεκρούς.
Παράλληλα, έσπευσαν να διαμηνύσουν, με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο, ότι το μέτωπο του Λιβάνου δεν συμπεριλαμβάνεται γι’ αυτούς στη συμφωνία εκεχειρίας. Θέση την οποία – όχι αμέσως, είναι αλήθεια – υιοθέτησαν και οι Αμερικανοί.
Ο καθένας τα δικά του
Οι Ιρανοί, όμως, δεν έχουν την ίδια άποψη και επιμένουν ότι συμφώνησαν μόνο επειδή έλαβαν την υπόσχεση για κατάπαυση του πυρός και στον Λίβανο, ένα όρο τον οποίο είχαν θέσει εξαρχής. Και επειδή αυτό δεν συμβαίνει στην πράξη, δεν υλοποιούν τη δική τους δέσμευση, που προβλέπει άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ.
Αξίζει, μάλιστα, να σημειωθεί ότι κάτι ανάλογο – ότι ο Λίβανος ήταν τμήμα της συμφωνίας – υποστηρίζει και η πλευρά του Πακιστάν. Δηλαδή, ο βασικός διαμεσολαβητής σε αυτή τη διαπραγμάτευση, που έδρασε σε συντονισμό με μια σειρά άλλα μουσουλμανικά κράτη (Σ. Αραβία, Αίγυπτο και Τουρκία) και με τη στήριξη της Κίνας.
Ο καθένας, λοιπόν, έχει και παρουσιάζει το δικό του αφήγημα και διαμηνύει ότι παραμένει με το «δάχτυλο στη σκανδάλη». Όσο δεν τα βρίσκουν, η πυρκαγιά μπορεί να φουντώσει πάλι, ανά πάσα στιγμή, με απροσδιόριστες – και πάντως καταστροφικές – συνέπειες. Η δε εκεχειρία μοιάζει με φτερό στον άνεμο και οι διαπραγματεύσεις του Σαββάτου στο Ισλαμαμπάντ με «αδειανό πουκάμισο».
Όλα τα παραπάνω, βεβαίως, δεν πρέπει να προκαλούν έκπληξη. Για τον απλούστατο λόγο ότι ήταν η αναμενόμενη και φυσιολογική εξέλιξη των πραγμάτων.
«Ο βραχυπρόθεσμος εκφοβισμός του προέδρου Τραμπ μπορεί να λειτούργησε, αλλά οι θεμελιώδεις διαφορές με το Ιράν είναι το ίδιο έντονες όσο ήταν και τον Φεβρουάριο», σημειώνει χαρακτηριστικά ανάλυση στους New York Times, εξηγώντας το γιατί. «Η αδιαμφισβήτητη τακτική του νίκη δεν επιλύει κανένα από τα θεμελιώδη ζητήματα που οδήγησαν σε αυτόν τον πόλεμο», συνεχίζει.
Οι στόχοι του πολέμου
Ποια ήταν αυτά τα ζητήματα, όμως; Αν πιστέψουμε τα λόγια του Τραμπ και του Νετανιάχου, τα εξής:
- Η οριστική εξάλειψη του πυρηνικού προγράμματος και των αποθεμάτων του Ιράν.
- Η πλήρης καταστροφή του βαλλιστικού του προγράμματος και η αποδυνάμωση των Φρουρών της Επανάστασης ώστε να μην μπορούν να απειλούν κανέναν.
- Η διακοπή των δεσμών της Τεχεράνης με τη Χεζμπολάχ, τους Χούθι και πολλών άλλων «θυγατρικών» της, σε Ιράκ, Συρία και όλη τη Μέση Ανατολή.
- Ο έλεγχος των πετρελαϊκών αποθεμάτων και εξαγωγών του Ιράν.
- Και, τέλος, η αλλαγή του καθεστώτος.
Με απλά λόγια, η αφαίρεση του Ιράν από την εξίσωση της «Νέας Μέσης Ανατολής», η οποία έτσι θα χτιστεί όπως την έχουν σχεδιάσει Αμερικανοί και Ισραηλινοί, Τραμπ και Νετανιάχου.
Τι από τα παραπάνω έχει επιτευχθεί; Ο καθένας ας δώσει τη δική του απάντηση. Πληροφορίες υπάρχουν επαρκείς.
