Με δάκρυα στα μάτια, ο συνταξιούχος καπετάνιος του ελληνικού εμπορικού ναυτικού Κώστας Φαδάκης κοιτάζει στο κινητό του τηλέφωνο τη φωτογραφία του γιου του, Νίκου, καθώς το δεξαμενόπλοιο «Siena», όπου υπηρετεί ως υποπλοίαρχος, παραμένει εγκλωβισμένο έξω από το Ντουμπάι από τη στιγμή που ξέσπασε ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή.
Τρεις εβδομάδες αγωνίας περνούν για τον πατέρα, που κάθε μέρα αναρωτιέται, αν θα ακούσει ξανά τη φωνή του παιδιού του. Οι επικοινωνίες είναι σχεδόν ανύπαρκτες και μόνο όταν το πλοίο βρει σήμα, ο Νίκος μπορεί να τηλεφωνήσει ή να στείλει μήνυμα. Η σύζυγος και τα δύο μικρά παιδιά του περιμένουν με λαχτάρα ένα σημάδι ζωής, μια βιντεοκλήση, ένα χαμόγελο στην οθόνη. Οι μέρες μακριά από την οικογένειά του είναι πολλές και τώρα, μέσα στη δίνη του πολέμου, η αγωνία κορυφώνεται. Κάθε στιγμή μοιάζει ατελείωτη, κάθε σιωπή βαραίνει περισσότερο.
«Είναι κάτι πρωτόγνωρο… Να λήξει αυτή η ιστορία, να σωθεί ο κόσμος και να φύγουν από εκεί όλοι με ασφάλεια. Δεν παλεύεται όλο αυτό το διάστημα, είναι δύσκολες οι καταστάσεις, πόσο να αντέξει ο κόσμος να του λένε: “υπομονή, υπομονή, υπομονή”. Να περνάνε από πάνω από τα παιδιά οι πύραυλοι και οι ρουκέτες…», ανέφερε μιλώντας στην εφημερίδα «Πατρίς» της Κρήτης ο κ. Φαδάκης.
Αγωνία για τους Έλληνες ναυτικούς
Ο συνταξιούχος καπετάνιος δεν ανησυχεί μόνο για τον γιο του, αλλά και για όλους τους Έλληνες ναυτικούς, που παραμένουν παγιδευμένοι στον Περσικό Κόλπο. Όπως λέει, ξεπερνούν τους εκατό, διασκορπισμένοι σε δεκάδες πλοία που βρίσκονται ακινητοποιημένα εδώ και περίπου έναν μήνα.
Η χαρά του κυρ Κώστα είναι να χτυπήσει το τηλέφωνο και να δει ότι καλεί ο Νίκος. «Σπάνια έχουμε επαφή με τον Νικόλα. Μόνο όταν υπάρχει σήμα, μία ή δύο φορές την εβδομάδα. Εξαρτάται από τη θέση του πλοίου και αν υπάρχει σήμα», λέει συγκινημένος, κρατώντας το κινητό στο χέρι, μήπως και ακούσει τον γνώριμο ήχο της κλήσης.
Το πλοίο-στόχος και η πίστη στον Θεό
Το δεξαμενόπλοιο «Siena» μεταφέρει 180.000 τόνους κηροζίνης, καύσιμο που χρησιμοποιούν τα αεροσκάφη, γεγονός που το καθιστά ακόμη πιο επικίνδυνο στόχο. Ο Νίκος Φαδάκης κατέγραψε από τη γέφυρα τη στιγμή που ιρανικοί πύραυλοι χτύπησαν ένα άλλο πλοίο, λίγα μέτρα μακριά από το δικό του.
Μοιράστηκε τη συγκλονιστική εικόνα με τους οικείους του, όχι για να τους φοβίσει, αλλά για να δείξει τη δύναμη ψυχής και την πίστη στον Θεό που ένιωσε, βλέποντας ότι δεν ήταν εκείνος στη θέση των συναδέλφων του. «Βλέπει αυτά που βλέπει γύρω του, υπάρχει ανησυχία. Είναι έτοιμος, ανά πάσα στιγμή, με ένα σακίδιο στην πλάτη να εγκαταλείψει το πλοίο. Παρακαλούνε όλοι να λήξει αυτή η ιστορία», λέει ο κ. Φαδάκης, δακρύζοντας και σταματώντας τη συζήτηση συγκλονισμένος.
Η προσευχή ενός πατέρα
«Ας μην πούμε τίποτε άλλο… Δεν χρειάζεται! Δεν έχει νόημα τίποτα, παρά μόνο να γυρίσει ζωντανός από την κόλαση. Αυτό θέλω!», λέει με ραγισμένη φωνή ο κυρ Κώστας, ο πατέρας, ο παππούς, ο καπετάνιος που έχει ταξιδέψει σε θάλασσες και ωκεανούς, αλλά ποτέ μέσα στη φωτιά ενός πολέμου όπως αυτόν που βιώνει τώρα ο γιος του. Τραγική ειρωνεία, αυτή είναι η πρώτη φορά που ο υποπλοίαρχος Νίκος Φαρδάκης έκανε μπάρκο στον Περσικό Κόλπο. Έχει ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο, όμως αυτή η αποστολή συνέπεσε με το ξέσπασμα των εχθροπραξιών, ύστερα από πέντε συνεχείς μήνες στη θάλασσα.
Ο κρητικός αξιωματικός του εμπορικού ναυτικού έχει δύο μικρά παιδιά που ανυπομονούν να τον αγκαλιάσουν ξανά. Το ένα από αυτά είχε γενέθλια μόλις χθες, περιμένοντας τον πατέρα του να επιστρέψει ασφαλής.
