Με το γνώριμο καυστικό του χιούμορ, ο Αρκάς επιστρέφει με ένα σκίτσο που αγγίζει νεύρο της σύγχρονης κοινωνικής και πολιτικής συζήτησης: το δίλημμα ανάμεσα στην εμπειρία και τη νεότητα, την απαισιοδοξία και την ελπίδα.
Στο σκίτσο, ένας ηλικιωμένος προφήτης – φιγούρα που παραπέμπει σε βιβλική μορφή – δέχεται επικρίσεις γιατί «φέρνει την απελπισία». Η απάντησή του, λιτή και αιχμηρή, λειτουργεί ως χαστούκι στην επιφανειακή αισιοδοξία: η κοινωνία μοιάζει να κουράστηκε από τις δυσάρεστες αλήθειες και να αναζητά παρηγοριά σε εύπεπτα μηνύματα.
Ο Αρκάς δεν σχολιάζει απλώς την ηλικία ή την αλλαγή γενεών. Θέτει ένα βαθύτερο ερώτημα: προτιμούμε την αλήθεια, ακόμη κι αν είναι σκληρή, ή μια κατασκευασμένη ελπίδα που καθησυχάζει χωρίς να λύνει προβλήματα; Η φιγούρα του «γερο-προφήτη» δεν είναι απλώς σύμβολο του παλιού, αλλά της φωνής που επιμένει να θυμίζει όσα δεν θέλουμε να ακούμε.
Όπως συχνά συμβαίνει με τα σκίτσα του Αρκά, η δύναμη βρίσκεται στην απλότητα. Λίγες λέξεις, καθαρή εικόνα και ένα μήνυμα που αφήνει τον αναγνώστη να αναμετρηθεί με τις δικές του προσδοκίες. Σε μια εποχή όπου η αισιοδοξία συχνά παρουσιάζεται ως επικοινωνιακό προϊόν, το σκίτσο λειτουργεί ως υπενθύμιση ότι η ελπίδα χωρίς αλήθεια κινδυνεύει να γίνει αυταπάτη.
Ο Αρκάς, πιστός στο ύφος του, δεν προσφέρει απαντήσεις. Θέτει το ερώτημα – και αυτό αρκεί για να προκαλέσει συζήτηση.
