Με το παρντόν

Ηταν το καλλιτεχνικό σχήμα του τριημέρου του Αγίου Πνεύματος. Σαν να είχαν βγει σε περιοδεία. «Κώστας Καζάκος – Ελένη Βιτάλη. Μαζί τους η Αφροδίτη Μάνου». Η τριπλέτα των καλλιτεχνών που αυτές τις ημέρες έδωσαν ρεσιτάλ αμετροέπειας με σπέσιαλ εφέ παλαιοκαθεστωτικής ιδεοληψίας ή βορβορώδη παραληρήματα μίσους. Ηθελημένα ή αφηρημένα τα λόγια τους, εξ αυτών κρίνονται και, ομολογουμένως, επικρίθηκαν αρκετά. Ας πρόσεχαν. Μεγάλα παιδιά είναι, ξέρουν ότι στην εποχή των σόσιαλ μίντια από το αμπρί του προσωπικού του λογαριασμού ο καθένας, ως «καλός στρατιώτης Σβέικ», πετάει το δίκοχο στον αέρα στην ιδέα και μόνο διαδικτυακής μάχης.

Ωστόσο, αυτό που παρατήρησα είναι μια επιτηδευμένη ευγένεια ως εισαγωγή στο «χώσιμο». Κάτι σαν εκείνο το «με τον παρντόν» που έλεγαν κάποιοι μπαρμπάδες πριν αρχίσουν τον εξάψαλμο. Ετσι κι εμείς, υπερβολικοί στην αναγνώριση της καλλιτεχνικής προσφοράς των προαναφερθέντων πριν τους βγάλουμε – σε κάποιες περιπτώσεις επίσης καθ’ υπερβολήν – στον τάκο. Μάλλον για να κρατήσουμε τα μπόσικα της πολιτικής ορθότητας. Για να εξηγούμαστε, λοιπόν, καλός ηθοποιός ο Καζάκος, μας γνώρισε και τον γεωργιανό σκηνοθέτη Ρόμπερτ Στούρουα, αλλά δεν αποτελεί και θεμελιώδες κεφάλαιο στην ιστορία του ελληνικού θεάτρου. Οπως και η Βιτάλη, μια πολύ καλή λαϊκή φωνή όπως αρκετές άλλες, που το ανένταχτο του χαρακτήρα της καλλιέργησε τον μύθο της ιέρειας. Και η Μάνου, μια χαριτωμένη (μουσικά εννοώ) τραγουδοποιός την εποχή των επιτυχιών της, δεν λες όμως ότι ορφάνεψε το ελληνικό τραγούδι όταν, για δικούς της λόγους, αποφάσισε να αποσυρθεί. Αυτές οι τόσο υποστηρικτικές εισαγωγές αναδεικνύουν, συχνά, μια ενδόμυχη ενοχή για την κριτική που ακολουθεί.