«Μενουμεευρώπηδες»

Ηταν άλλο ένα «σκηνοθετημένα αυθόρμητο» ξέσπασμα του αναπληρωτή υπουργού Υγείας στο facebook. Ο Παύλος Πολάκης δεν άντεξε τη συμβίωση με «γκεσταμπίτες, μενουμεευρώπηδες και βαστασοϊμπλέδες». Ακόμη και το ιδίωμα που χρησιμοποιεί – εκείνο το τρισβάρβαρο «μπ» του πρώτου χαρακτηρισμού – υποδηλώνει το ιδιοσυγκρασιακό αφήνιασμα και την εμβάπτιση στη λαϊκότροπη γλώσσα. Ο Πολάκης ανακάλυψε εκ νέου τους εχθρούς του λαού και της κυβέρνησης, η οποία διαπραγματεύεται υπό ζυγό στο Eurogroup.  

Κι όμως, η εκπυρσοκρότηση είναι τόσο θεσμική όσο είναι και αυθόρμητη. Κατά μία έννοια, την εκκρίνει το σύστημα στο οποίο ανήκει ο αναπληρωτής υπουργός. Την έχει ανάγκη ο βιότοπος της αντισυστημικότητας, στον οποίο επιβιώνουν τα συριζαϊκά στελέχη. Αν η μισή τους καρδιά στο Eurogroup βρίσκεται, η άλλη μισή χτυπάει στα social media και σε κάθε χώρο που ευνοεί τα σλόγκαν. Αν η εξωτερική αρματωσιά λέγεται «σκληρή διαπραγμάτευση», η εσωτερική λέγεται λαϊκισμός. Είναι κι αυτή μια λύση: να επικαλείσαι κάθε τόσο την «εσωτερική τρόικα» (τους «μενουμεευρώπηδες» ή τους «φιλελέδες») όταν δεν έχεις λόγια ευχάριστα να πεις.

Με κάτι τέτοια είναι να μην πάρεις σοβαρά την ανάλυση του Γιαν Βέρνερ Μίλερ στο άρτι εκδοθέν «Τι είναι ο λαϊκισμός;» (εκδ. Πόλις); «… Οι λαϊκιστές ζούνε σε έναν φανταστικό πολιτικό κόσμο: πλάθουν στη φαντασία τους μια αντιπαράθεση μεταξύ ορισμένων διεφθαρμένων ελίτ και ενός ηθικά αμόλυντου, ομοιογενούς λαού ο οποίος δεν σφάλλει ποτέ· αναλαμβάνουν τη συμβολική αντιπροσώπευση αυτού του λαού ενάντια σε σκοτεινές πολιτικές πραγματικότητες…». Και αλλού: «Είναι πάντα και εναντίον του πλουραλισμού: ισχυρίζονται ότι οι ίδιοι, και μόνο οι ίδιοι, εκπροσωπούν τον λαό… όταν, όμως, βρίσκονται στην κυβέρνηση, δεν αναγνωρίζουν κανέναν ως νόμιμη αντιπολίτευση».

Για την ιστορία, η ανάρτηση του Παύλου Πολάκη στο facebook κατέληγε ως εξής: «Μη χαίρεστε….ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ …όσο καθυστέρηση κι αν μας παίξει ο αρχηγός σας».