[Εφήμερα] Φιλόδοξα θραύσματα

Χρησιμοποιούμε συχνά τον όρο «κατάρρευση» του κομματικού συστήματος για να περιγράψουμε τι συνέβη λόγω της κρίσης, αλλά ίσως «έκρηξη» είναι σωστότερη λέξη, αν κρίνουμε από τα θραύσματα που κινούνται προς διάφορες κατευθύνσεις.

Εννοώ τα κόμματα, κομματίδια, κινήσεις, κινήματα, φορείς, πρωτοβουλίες που υπάρχουν σε όλο το εύρος του πολιτικού φάσματος, από την Ακρα Δεξιά ώς την Ακρα Αριστερά και προβάλλουν απαιτήσεις ενεργού ρόλου στα πολιτικά πράγματα. Προσωποκεντρικά όλα αυτά τα θραύσματα, κατά κανόνα ανήκουν σε πολιτικούς που αισιοδοξούν ότι έχουν ρόλο να παίξουν.

Θυμίζει την προδικτατορική περίοδο η κατάσταση, όταν ουσιαστικά δεν υπήρχαν κόμματα αλλά δεκάδες ισχυροί τοπάρχες που εκλέγονταν βουλευτές διότι ανήκαν σε παλιές πολιτικές οικογένειες και οι μεταξύ τους συμμαχίες διαμόρφωναν τον πολιτικό χάρτη της χώρας. Μόνο που τα τότε εκλογικά συστήματα επέτρεπαν την εκλογή τοπικών βουλευτών αρκεί να λάμβαναν στην περιφέρειά τους το εκλογικό μέτρο – η ύπαρξη κατώτερου πανελλαδικού ορίου δεν επιτρέπει πια τέτοιες παρουσίες παραγόντων, έστω και με συνθήκες απλούστατης αναλογικής.

Αφήνοντας τα άκρα, τις γραφικές ή/και επικίνδυνες περιπτώσεις Νικολόπουλου, Κωνσταντοπούλου, Μακρή και άλλων παρόμοιων, αναρωτιέται κανείς: τι προσδοκούν όλοι αυτοί οι πολιτευτές (για να θυμηθούμε ξεχασμένους όρους) που συνωστίζονται στον χώρο του φιλελεύθερου Κέντρου και της Κεντροαριστεράς, εντός και εκτός ΠΑΣΟΚ και Ποταμιού;

Από όσα καταλαβαίνουμε, άλλοι προσδοκούν την αρχηγία του ενοποιημένου χώρου, άλλοι μια θέση κοντά στον αρχηγό, άλλοι θέση βουλευτή, άλλοι θέση υπουργού σε συμμαχικές κυβερνήσεις. Φυσιολογικό φαινόμενο, κανείς δεν περιμένει αυταπάρνηση και θυσίες από τους πολιτικούς μας, τη δουλειά τους σωστά θέλουμε να κάνουν.

Αλλά η συνεχής δημιουργία θραυσμάτων, αστεροειδών που παριστάνουν τους πλανήτες, οι μετακινήσεις, οι συμμαχίες, οι αποχωρήσεις, οι επαναπροσχωρήσεις, οι αντιπαραθέσεις, οι λυκοφιλίες είναι τόσο κραυγαλέα υστερόβουλες ώστε μοιραία δημιουργείται η πεποίθηση: αυτοί και αυτές στην Κεντροαριστερά δεν ξέρουν καν να προστατεύσουν τους εαυτούς τους – άρα, ούτε τη δουλειά του πολιτικού ξέρουν να κάνουν.

Γιατί είναι στοιχειώδης υποχρέωση του πολιτικού να αυτοπροστατεύεται – εκτός και αν είναι απολύτως κυνικός, αλαζών και νάρκισσος, αν πιστεύει ότι του χρωστάμε και από πάνω, αν πιστεύει ότι δεν διακρίνουμε τα κίνητρα πίσω από τις μεγαλοστομίες, τους χειρισμούς, τις κινήσεις.

Μας υποτιμούν, δηλαδή, όσοι φέρονται έτσι. Αλλά ίσως η εποχή που κέρδιζε κανείς υποτιμώντας τη νοημοσύνη του κοινού να έχει περάσει. Ας το σκεφθούν οι ενδιαφερόμενοι.