Το πρόβλημα της σιωπής

Σ^‘ ένα μονίμως ρευστό τοπίο, είναι κάτι σαν πολιτική σταθερά. Ή, μάλλον, είναι η μοναδική πολιτική σταθερά. Ο Κώστας Καραμανλής δεν μιλά ποτέ, αφήνοντας άλλους να μιλάνε εξ ονόματός του – πότε ως χαλασμένα ηχεία της ξεχασμένης φωνής του και άλλοτε ως γνήσιοι εκφραστές του καραμανλισμού.

Είναι κι αυτή μια μέθοδος επιβίωσης. Ο πρώην πρωθυπουργός συντηρεί το πολιτικό του κεφάλαιο διά της σιωπής. Η σιωπή αυτή είναι ένα είδος φορμόλης που συντηρεί κι έναν οπαδικό μύθο: στα μάτια τους, ο Καραμανλής δεν είναι μόνο μια πολιτική θεότητα που πατάει πλέον πάνω από το χώμα, αλλά και η χρυσή εφεδρεία που σε μια μείζονα κρίση μπορεί να ενώσει το δημοκρατικό τόξο. Ωραία, αλλά ποιοι είναι οι οπαδοί του; Εδώ η θεότητα έχει χάσει την μπάλα. Οι καραμανλικοί δεν είναι ακριβώς ευσεβείς πιστοί, αλλά ένα ετερόκλητο πλήθος από επίδοξους κληρονόμους του «-ισμού», κατά φαντασίαν αυλικούς της θεότητας, αυθαίρετους ερμηνευτές της σιωπής της και – αλίμονο – τον Πάνο Καμμένο.

Ο Καμμένος ανέδειξε άθελά του και το πρόβλημα της σιωπής: όταν αποφασίσεις να μιλήσεις, ακούγεσαι σαν χρονοκαθυστερημένος. Ο επικεφαλής της λάιτ Ακροδεξιάς κάνει εδώ και καιρό πολιτική σπέκουλα με το θείο όνομα. Η αποκήρυξη ήρθε από τον Κώστα Αχιλλέα Καραμανλή και ευλογήθηκε στη συνάντηση του πρώην πρωθυπουργού με την Ντόρα Μπακογιάννη – χρειάστηκε το δικό της ηχείο για να ακουστεί η φράση «ο ξάδελφος τα είπε καλά». Αλλά γιατί τόσο αργά; Να το άλλο πρόβλημα της σιωπής: Να πάρει κάποια στιγμή ο σιωπηλός Καραμανλής ντουντούκα για να μιλήσει. Και να ακουστεί σαν ανέλπιδο αποκύημα της φαντασίας ακόμη των πιο πιστών οπαδών του.