«Βρε Γιώργη, πώς θα τρέξω εγώ 10 χιλιόμετρα;»

Ο σακχαρώδης διαβήτης λένε ότι είναι κληρονομικό νόσημα. Η μητέρα μου έπασχε χρόνια και όλα τα παιδιά της είμαστε γνώστες των επιπτώσεων του σακχάρου. Κολυμβητής στα παιδικά μου, γέννημα θρέμμα της Χίου, σταμάτησα στην εφηβεία μου λόγω των Πανελλαδικών Εξετάσεων. Επειτα ήρθε το Πολυτεχνείο, το στρατιωτικό, η δουλειά, ο γάμος, η οικογένεια. Πού χρόνος, έλεγα, για αθλητισμό. Εργαζόμενος σε μεγάλες πολυεθνικές, έκανα κάθε περίπου δύο χρόνια γενικό ιατρικό έλεγχο· μας στέλνει η κάθε εταιρεία. Ολα καλά, εκτός από το σάκχαρο, εντός των ορίων αλλά στα επάνω όρια. «Πρόσεχε τη διατροφή σου» μου είπε ο γιατρός την πρώτη διετία. Τη δεύτερη ξανά τα ίδια. Την τρίτη και παρά τις αλλαγές στη διατροφή μου το σάκχαρο παρέμενε στο ίδιο επίπεδο, δεν έλεγε να πέσει. «Φίλε», μου λέει ο γιατρός, «πρόσεχε. Να αρχίσεις να περπατάς γιατί θα την κάτσεις τη βάρκα». Ετσι κι έγινε. Πέρασε ένας χειμώνας περιπατητικός.

«Αφού περπατάς που περπατάς, γιατί δεν δοκιμάζεις να τρέξεις;» μου είπε μια μέρα ο Γιώργης. Φίλος από τα μικράτα μου ο Γιώργης, μεγαλώσαμε στην ίδια γειτονιά, μαζί στο σχολείο, στον Ναυτικό Ομιλο Χίου, στο πανεπιστήμιο. Ακόμη και στρατό είχαμε πάει παρέα. Τον έβλεπα συχνά που έβαζε τα παπούτσια του και έτρεχε. «Βάλε», μου λέει, «και λίγο τρέξιμο στο πρόγραμμά σου! Ξεκίνα σιγά σιγά: 1 λεπτό τρέξιμο και 9 λεπτά περπάτημα, αφού το συνηθίσεις προχώρα σε 2 λεπτά και 8 περπάτημα κ.ο.κ., μέχρι να φθάσεις να τρέχεις».

Ετσι κι έγινε. Ηταν καλοκαίρι, Αύγουστος μήνας θυμάμαι και κάναμε διακοπές στο νησί. «Οταν επιστρέψεις στην Αθήνα, θα πας στο στάδιο Χαλανδρίου να κάνεις τις προπονήσεις που θα σου πω. Και πού ‘σαι. Θα γραφτείς να τρέξεις στα 10.000 μ. του Μαραθωνίου της Αθήνας».

«Βρε Γιώργη, σαν πολλά δεν μου βάζεις;» τον κοιτούσα με αμφιβολία. «Να πάω εγώ στο στάδιο; Εκεί πάνε οι πιτσιρικάδες. Θα με πάρουν με τις λεμονόκουπες!»

«Πήγαινε σου λέω. Οι πιο πολλοί είναι της ηλικίας μας».

«Αντε και πήγα» πνεύμα αντιλογίας εγώ. «Πώς θα τρέξω 10 ολόκληρα χιλιόμετρα τον Νοέμβριο;».

«Μην ανησυχείς, θα σου φτιάξω εγώ ένα πρόγραμμα προπόνησης και θα τα καταφέρεις».

Γυρίζοντας στην Αθήνα αποφασίζω να ρίξω μια ματιά στο γήπεδο. Ηταν βράδυ, θυμάμαι, και έβαλα δειλά δειλά το κεφάλι μου μέσα από την πύλη για να κόψω κίνηση. Και πράγματι, στο γήπεδο δεν ήταν μόνο πιτσιρικάδες. Ετρεχαν, περπατούσαν άνδρες και γυναίκες κάθε ηλικίας. Την άλλη μέρα ξεκίνησα. Δύο εβδομάδες πριν από τον Μαραθώνιο είχα κατορθώσει να τρέξω 8,5 χλμ. Και η ημέρα ήρθε. Στάθηκα στην εκκίνηση έντρομος. Αλλά μάντεψε: τα κατάφερα.

Κάμποσα χρόνια πέρασαν. Εκτοτε τρέχω σε δεκάρια, Ημιμαραθωνίους, Μαραθωνίους. Tα τελευταία χρόνια μάλιστα τερμάτισα και αρκετούς Υπερμαραθωνίους. Ο αδελφός Γιώργης, δυστυχώς, δεν είναι πια μαζί μας. Το μικρόβιο όμως που μου κόλλησε δεν λέει να φύγει. Και θα τον ευχαριστώ πάντα γι’ αυτό…

Ο Μιχάλης Σημιριώτης είναι 58 ετών. Από τότε που άρχισε να τρέχει, ο διαβήτης του ρυθμίστηκε. Ο ίδιος έγινε η ψυχή της διοργάνωσης του Ημιμαραθωνίου Χίου που διοργανώνεται προς τιμήν του μαραθωνοδρόμου Γιώργη Παπαδή, ο οποίος έφυγε από τη ζωή πριν από επτά χρόνια