[Αγιογραφίες] Μπουρκίνι

Τον αγάπησε νωρίς. Από την εποχή που ο Τσίπρας μετεωριζόταν μεταξύ της «μερκελικής» Ευρώπης και της αυλής του Πούτιν, είχε την αγάπη του γάλλου προέδρου.

Ο Φρανσουά Ολάντ ήταν η άγκυρα του έλληνα Πρωθυπουργού στην ΕΕ. Εκείνος ανέλαβε να τιθασεύσει τον εφηβικό παρορμητισμό της κυβέρνησης Τσίπρα πριν από τη συμφωνία του Ιουλίου του 2015. Εκείνος είχε σπεύσει πρώτος στην Αθήνα – σε μια επίσκεψη με νομιμοποιητική υπεραξία για τους συριζαίους.

Ομως αγάπη στην πολιτική δεν υπάρχει. Η σχέση Αθηνών – Παρισίων είχε αμοιβαίο όφελος. Ο Τσίπρας ήταν χρήσιμος στον Ολάντ ως κρέας για τα κανόνια της γερμανικής λιτότητας – ως εμπροσθοφυλακή διά της οποίας το Παρίσι θα κοντράριζε το Βερολίνο. Κυρίως όμως του ήταν και του είναι χρήσιμος συμβολικά. Ενας νέος αριστερός φίλος που θα τόνωνε το κρεμασμένο αριστερό προφίλ του γάλλου προέδρου στο εσωτερικό του ακροατήριο.

Ακούγεται απλοϊκό, αλλά πιάνει. Αρκεί να δει κανείς το σημερινό πρωτοσέλιδο της «Monde» με φαρδύ πλατύ το πορτρέτο του Τσίπρα σε αποθεωτική πόζα. Το προϊόν Τσίπρας βρίσκει απήχηση στη γαλλική αγορά, όπου ακόμη επιβιώνουν τα κλισέ της αριστερής ποπ. Της κλαψοεμμονικής Αριστεράς που καταναλώνει ακόμη ψόφιους ιδεαλισμούς. Που τρομάζει, ας πούμε, με τους αντιευρωπαϊκούς εθνικισμούς την ίδια ώρα που ενθουσιάζεται με τα δημοψηφίσματα που τους αποχαλινώνουν. Που συγκινείται όταν ο Τσίπρας λέει ότι στο δημοψήφισμα «ακούστηκε η ψυχή του λαού», χωρίς να μετράει πώς ο ψυχολέκτης διαχειρίστηκε το αποτέλεσμα που εκμαίευσε.

Ο Ολάντ έρχεται στην Αθήνα σαν καλός θείος. Με τον στοργικό πατερναλισμό εκείνου που πιστεύει ότι ερμηνεύει τον Τσίπρα καλύτερα από ό,τι ο ίδιος τον εαυτό του. Οι Ευρωπαίοι Σοσιαλδημοκράτες αγκαλιάζουν ως συγγενή τους έναν Πρωθυπουργό του οποίου το κόμμα εξακολουθεί να χρησιμοποιεί ως συνώνυμο της παρακμής τον όρο «σοσιαλδημοκρατικοποίηση». Ο αυτοπροβαλλόμενος ως προοδευτικός ηγέτης της μπουρκινομαχίας αναγνωρίζει ως ιδεολογικό του ομόλογο τον εταίρο του Καμμένου – που δεν ψήφισε ούτε το τέμενος.

Ολα αυτά βέβαια μικρή σημασία έχουν τόσο για τη μοίρα του Ολάντ όσο και για τη μοίρα του ψυχανιψιού του. Ο ένας μπορεί να αγαπήσει τον άλλον – όχι να τον σώσει. Αν ήθελε κανείς να βρει έναν δείκτη για το ευρωπαϊκό status του Τσίπρα δεν θα τον έψαχνε ούτε στον γαλλικό Τύπο, που τον λατρεύει, ούτε στον γερμανικό, που τον βλέπει σαν μικρογραφία του Ερντογάν. Θα τον έβρισκε στην προχθεσινή «ανδραγαθία» του Τσίπρα να αρνηθεί πρόσκληση της Μέρκελ σε προπαρασκευαστική της Συνόδου Κορυφής συνάντηση στο Βερολίνο.

Η εμπειρία όλων των μνημονιακών κυβερνήσεων δείχνει ότι το ρολόι αρχίζει να μετράει αντίστροφα μόλις σπάσει η σχέση με το Βερολίνο. Το να πιστεύεις ότι η συμπάθεια του Νότου αποτελεί διαπραγματευτικό κεφάλαιο είναι σαν να νομίζεις ότι Ευρωπαία σε κάνει το μπικίνι.