Μαθήματα ζωής μέσα σε 42.195 μέτρα

Το τρέξιμο μπήκε στη ζωή μου την άνοιξη του 2010, έτσι απλά για να δοκιμάσω κάτι καινούργιο. Και όπως συμβαίνει με τους κεραυνοβόλους έρωτες, με παρέσυρε. Σύντομα άρχισα να τρέχω σε αγώνες 5, 10 και μετά 20 χιλιομέτρων. Και ύστερα ήρθε η ώρα του Μαραθωνίου.

Ο Χαρούκι Μουρακάμι «φταίει». Διάβασα το βιβλίο του «Για τι πράγμα μιλάω όταν μιλάω για το τρέξιμο» το καλοκαίρι του 2013 και σκέφτηκα πως ήρθε η ώρα να το κάνω κι εγώ. Τον Νοέμβριο, απροπόνητος στην ουσία, ήμουν στην εκκίνηση του Αυθεντικού Μαραθωνίου. Κατάκοπος και καταβεβλημένος πεντέμισι ώρες μετά ένιωσα τη χαρά του τερματισμού στο Καλλιμάρμαρο. Υστερα από 42.195 μέτρα πέρασα αυτή τη γραμμή που σου αλλάζει τη ζωή. Αρχικά σκέφτηκα πως ποτέ δεν θα το ξαναέκανα αυτό στον εαυτό μου. Ημουν γελασμένος. Το επόμενο πρωί είχα αναθεωρήσει.

Το καλοκαίρι της επόμενης χρονιάς πάλι ένα βιβλίο στάθηκε αφορμή για να αποφασίσω να βρεθώ ξανά στην εκκίνηση του Μαραθωνίου της Αθήνας. «Ψυχή τε και σώματι». Συγγραφέας μια γυναίκα-θρύλος για τον Μαραθώνιο Δρόμο. Η κάτοχος του πανελλήνιου ρεκόρ εδώ και σχεδόν 20 χρόνια Μαρία Πολύζου. Θέμα, ο Φειδιππίδειος Αθλος που είχε καταφέρει κόντρα στην ανθρώπινη λογική. Ψυχή τε και σώματι τερμάτισα για δεύτερη φορά, πάλι κατάκοπος αφού δεν είχα κάνει την απαραίτητη προετοιμασία, αλλά αυτή τη φορά ερωτευμένος όχι απλώς με το τρέξιμο αλλά ειδικά με τον Μαραθώνιο!

Το μοναδικό αγώνισμα με τοπωνύμιο αυθεντικά ελληνικό και με έντονο συμβολισμό καθώς «γεννήθηκε» μέσα από τη μάχη του Μαραθώνα, τη μάχη που ίσως έκρινε την πορεία της ανθρωπότητας στη συνέχεια. Αρχισα να ονειρεύομαι τερματισμούς σε Μαραθωνίους παντού!

Η γνωριμία μου με τη Μαρία Πολύζου μέσα από μια συνέντευξη που μου έκανε την τιμή να μου δώσει, μου άνοιξε τον δρόμο για να αρχίσω να πραγματοποιώ ό,τι ονειρευόμουν. Εγινε προπονήτριά μου και γρήγορα ως δρομέας μεταμορφώθηκα. Σε μια συνεχή πορεία ανέλιξης είδα τους χρόνους μου να κατεβαίνουν εντυπωσιακά και τους τερματισμούς μου σε Μαραθωνίους να αυξάνονται σταθερά.

Θεσσαλονίκη, ξανά Αθήνα, Βιέννη και τώρα έρχεται η Βαλένθια. Πάντα με έναν στόχο. Να πάω το μήνυμα!

Κι αν το πετύχω με έναν καλύτερο χρόνο, όπως π.χ. συνέβη στην Αυστρία όταν έσπασα τις τέσσερις ώρες, ακόμα καλύτερα αλλά πάντα ο πρώτος στόχος είναι η απόλαυση του ταξιδιού και ο προορισμός, ο τερματισμός.

Πλέον έχω ανάγκη το τρέξιμο όπως το οξυγόνο. Και ο Μαραθώνιος με έμαθε να έχω στη ζωή υπομονή, ψυχραιμία, αυτοσυγκέντρωση, μεθοδικότητα, αποφασιστικότητα. Μου δίνει αυτοπεποίθηση και την αίσθηση ότι τίποτα δεν είναι αδύνατο αρκεί να το πιστέψεις. Ο Μαραθώνιος με κάνει να αισθάνομαι ζωντανός και όλο και καλύτερος άνθρωπος. Αλλος ήμουν πριν γίνω πατέρας και άλλος πριν γίνω μαραθωνοδρόμος. Θεωρώ πως αυτές οι δύο ιδιότητες είναι τα μεγαλύτερα ρεκόρ μου τρέχοντας στον στίβο της ζωής!

Ο Νίκος Αρμένης είναι 40 ετών, δημοσιογράφος στο Star Channel και το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων. Ανακάλυψε το τρέξιμο το 2010. Μέχρι τότε κάπνιζε και δεν είχε ασχοληθεί ποτέ με τον αθλητισμό. Εχει τερματίσει σε πέντε Μαραθωνίους και ετοιμάζεται για τους επόμενους