Πληγωμένος γίγαντας

Το όνειρο της ζωής της, να κλείσει μια λαμπρή καριέρα με ένα ακόμα χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο στους Αγώνες της Βραζιλίας, γκρεμίστηκε άδοξα πριν ακόμα ξεκινήσει, με τον περιβόητο αποκλεισμό από τη Διεθνή Ομοσπονδία Στίβου όλων των ρώσων αθλητών από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο.

Οπως όμως έχει μάθει στη ζωή της – εδώ και 34 χρόνια – η Γελένα Ισινμπάγεβα, όχι μόνο δεν το έβαλε κάτω, αλλά θα χρησιμοποιήσει αυτό το γεγονός υπέρ της πατρίδας της αλλά και της ίδιας.

Βλέπετε, από μικρό κορίτσι, όταν σε ηλικία μόλις πέντε ετών στη γενέτειρά της στο Βολγκογκράντ είχε δείξει το ταλέντο της στην ακροβατική γυμναστική, κατάλαβε τη μεγάλη επικοινωνιακή δύναμη που είχε.

Οσο μάλιστα ψήλωνε (όχι τόσο βιολογικά, αλλά κυρίως αγωνιστικά), τόσο περισσότερο έπαιρνε πιο σοβαρά και τον ρόλο της πρέσβειρας της χώρας της.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο Βλαντίμιρ Πούτιν την είχε επιλέξει ως δήμαρχο του Ολυμπιακού Χωριού στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του Σότσι, το 2014, εκεί όπου ήταν ουσιαστικά η αρχή του τέλους του ονείρου για τη μεγάλη πρωταθλήτρια του επί κοντώ, καθώς σε αυτούς τους αγώνες – σύμφωνα και με τις εκθέσεις της Διεθνούς Ομοσπονδίας Αντιντόπινγκ (WADA) – οι Ρώσοι είχαν τελειοποιήσει το πρόγραμμα «εθνικό ντόπινγκ» με στόχο τις διακρίσεις, τα μετάλλια και κυρίως την τόνωση του πατριωτισμού κόντρα στη Δύση, σε μια άτυπη αναβίωση του Ψυχρού Πολέμου.

Ενα πρόγραμμα που παρέσυρε όλους τους αθλητές και τις αθλήτριες του στίβου (σε ομαδική τιμωρία) ακόμα και αν δεν διέμεναν πλέον στη Ρωσία και δεν εξετάζονταν από το ρωσικό σύστημα αντιντόπινγκ, όπως συνέβαινε για παράδειγμα με την Ισινμπάγεβα που τα τελευταία χρόνια ήταν μόνιμη κάτοικος του Μονακό.

Μια τεράστια προσωπικότητα του παγκόσμιου αθλητισμού που είχε το ιδανικό πακέτο (πανέμορφη, ψηλή και άκρως επιτυχημένη), προβάλλοντας παράλληλα την εικόνα μιας ισχυρής Ρωσίας.

Ηταν δεδομένο ότι η σημαντική αυτή πρωταθλήτρια αποτελούσε την κόρη που θα ήθελε κάθε πατέρας για νύφη του και φυσικά ο ηγέτης της χώρας, Βλαντίμιρ Πούτιν, ως μια ζωντανή διαφήμιση της μαμάς Ρωσίας.

Δεν χρειάστηκε να προσπαθήσει πολύ, καθώς η Γελένα Ισινμπάγεβα ήταν πολιτικοποιημένη από πολύ νωρίς και είχε έντονο το πατριωτικό συναίσθημα.

Στην πιο συναισθηματική αθλητική στιγμή της ζωής της, στο τελευταίο της μεγάλο χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Μόσχας το 2013 μπροστά στους συμπατριώτες της, δεν δίστασε να περάσει το δικό της μήνυμα, στηρίζοντας – χωρίς καν να της το ζητήσει ο ίδιος ο πρόεδρος – τον αντίστοιχο νόμο του Πούτιν.

^«Είναι ασέβεια για τη χώρα μας, για τους πολίτες μας, επειδή είμαστε Ρώσοι. Ισως είμαστε διαφορετικοί από τους υπόλοιπους Ευρωπαίους και από τους ανθρώπους σε άλλες χώρες. Εχουμε τους νόμους μας που πρέπει να σέβονται όλοι. Απλώς προσπαθούμε να είμαστε ευσεβείς. Θεωρούμε τους εαυτούς μας κανονικούς ανθρώπους, ζούμε οι άνδρες με τις γυναίκες και οι γυναίκες με τους άνδρες, έτσι μας έμαθε η Ιστορία. Ελπίζω το πρόβλημα να μην καταστρέψει τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες στο Σότσι» ξεστόμισε με στόμφο μετά τον θρίαμβό της εκείνο το βράδυ στο Στάδιο Λουζνικί της Μόσχας, «αδειάζοντας» ουσιαστικά τις σουηδέζες συναθλήτριές της που έβαψαν τα νύχια τους στα χρώματα του ουράνιου τόξου κατά τη διάρκεια των αγώνων του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος στη Μόσχα, σε ένδειξη συμπαράστασης στους ομοφυλόφιλους της Ρωσίας. Την ίδια ώρα που η Ξένια Ρίζοβα και η Τατιάνα Φίροβα, μέλη της ομάδα 4×400 της Ρωσίας, φιλιόντουσαν στο στόμα πάνω στο βάθρο στέλνοντας το δικό τους μήνυμα στήριξης, κάτι που ξεκαθάρισαν αργότερα λέγοντας ότι δεν είναι λεσβίες.

Οταν ακολούθησε χαμός παγκοσμίως με τις δηλώσεις της την επομένη, η ρωσίδα πρωταθλήτρια προσπάθησε να το μαζέψει κάπως λέγοντας ότι τα αγγλικά της δεν είναι τόσο καλά και δεν εννοούσε ακριβώς αυτά.

Ζώντας βέβαια στο Μονακό και συμμετέχοντας σε όλα τα κορυφαία αθλητικά ραντεβού στον κόσμο την τελευταία δεκαετία και βάλε, μάλλον τα αγγλικά της είναι καλύτερα και από τη μητρική της γλώσσα.

Πάντως, εκείνο το αυγουστιάτικο βράδυ στη Μόσχα κατάφερε – πριν από τις δηλώσεις – να συγκινήσει έναν ολόκληρο λαό και να συγκεντρωθεί περισσότερος κόσμος στον αγώνα της απ’ ό,τι στον αντίστοιχο τελικό των 100 μέτρων με την παρουσία του Γιουσέιν Μπολτ. Κάτι που δεν είχε ξαναγίνει ποτέ (και δύσκολα θα συμβεί και στο μέλλον).

Αυτό το μετάλλιο ήταν το 3ο της χρυσό σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα (έχει και ένα χάλκινο), ενώ φέτος στο Ρίο ήλπιζε να κάνει καρέ ολυμπιακών μεταλλίων μετά τους δύο θριάμβους της στην Αθήνα (εκεί όπου άρχισαν όλα το 2004) και στο Πεκίνο (επίσης χρυσό μετάλλιο), αλλά και το χάλκινο μετάλλιο του Λονδίνου (2012), τότε που έκανε και πάλι τον γύρο του κόσμου η προσφιλής εικόνα της να προετοιμάζεται για τα άλματά της, ενδιάμεσα τυλιγμένη με την κουβέρτα της!

Δεν είναι μόνο οι 28 φορές που έχει καταρρίψει το παγκόσμιο ρεκόρ σε ανοιχτό και κλειστό στίβο (από το 2009 κρατάει τα 5,06 μ.), ούτε οι τίτλοι της αθλήτριας της χρονιάς που της απονεμήθηκαν από την IAAF (2004, 2005 και 2008) και δείχνουν τη διαχρονικότητά της.

Αλλά και το γεγονός ότι είναι μέλος ενός κλειστού κλαμπ μόλις εννέα αθλητών και αθλητριών που έχουν κατακτήσει τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή σε όλες τις ηλικιακές κατηγορίες (νέων, εφήβων και ενηλίκων).

Πλέον, ως μάνα (της μικρής Εύας, καρπού του έρωτά της με τον ακοντιστή Νικίτα Πετίνοφ) ήρθε η ώρα να ασχοληθεί περισσότερο με την οικογένειά της.