ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΚΑΙ ΚΑΤΑΧΝΙΑ

Ποταμοί μελανιού – παραδοσιακού και κατάμαυρου ή ψηφιακού στα social media – είχαν χυθεί προκειμένου να στηλιτευθεί η θεωρία των δύο άκρων. Αυτή έβλεπε μια σύγκλιση μεταξύ της ριζοσπαστικής Αριστεράς και της άκρας Δεξιάς. Εκτοτε η πρόγνωση δικαιώθηκε και μάλιστα διπλά. Ο ΣΥΡΙΖΑ συγκυβερνά με την πιο ήπια εκδοχή της άκρας Δεξιάς, τους ΑΝΕΛ. Και ετοιμάζεται να ψηφίσει νέο εκλογικό νόμο – την απλή αναλογική – αγκαλιά με την καθαρή εκδοχή της άκρας Δεξιάς, τη Χρυσή Αυγή.

Είναι το ίδιο πρόσωπο – ο Πρόεδρος της Βουλής Νίκος Βούτσης – που αγκάλιασε την οργή της μάνας του Παύλου Φύσσα για τη δίκη που καθυστερούσε αλλά που αγκαλιάζει και τις ψήφους της Χρυσής Αυγής, αφού, ως θεσμικός παράγων, δεν μπορεί, λέει, να κάνει διακρίσεις μεταξύ βουλευτών. Ας όψεται – τι ειρωνεία! – ο κυρίαρχος λαός. Η αλήθεια, βέβαια, είναι ότι η εισαγωγή της απλής αναλογικής τείνει να αμαυρώνεται από πολιτικές σκοπιμότητες. Στη Γαλλία, ας πούμε, ο Φρανσουά Μιτεράν ευνόησε την καθιέρωσή της στις βουλευτικές του 1986, προκειμένου να εκμεταλλευθεί τις διασπαστικές τάσεις της γαλλικής Δεξιάς και εν επιγνώσει ότι αυτό θα έβαζε στην Εθνοσυνέλευση τον Ζαν Μαρί Λεπέν. Κάπως έτσι το «πάγιο αίτημα» – και – της γαλλικής Αριστεράς για αναλογικό εκλογικό σύστημα άνοιξε τον δρόμο στην Ακροδεξιά που διεκδικεί, διά της θυγατρός Λεπέν, τριάντα χρόνια αργότερα την Προεδρία.

Με πολιτική υστεροβουλία – και χωρίς αναστολές – κινείται και ο ΣΥΡΙΖΑ. Αν και πριν συνταχθεί με τον φυσικό του σύμμαχο, την άκρα Δεξιά, επιχειρεί έναν ύστατο εκβιασμό προς την πλευρά του ΠΑΣΟΚ καθώς διαρρέουν βραδινές σκέψεις του Μαξίμου για μείωση του ορίου του 3%. Μαζί καταρρέουν και τα προσχήματα.