[Κραυγές και ψίθυροι] Λύκοι και λυκόπουλα

Γράφτηκαν πολλά αυτά τις μέρες για την ψήφο στα δεκαεφτά. Πόσο θα είχα θυμώσει αν ήμουν 17άρα. Με όλους αυτούς που προεξοφλούν την ψήφο μου. Που εγκλωβισμένοι στην αυταρέσκεια της υποτιθέμενης παντογνωσίας τους νομίζουν ότι με ξέρουν. Που θεωρούν ότι δεν έχω επίγνωση του τι γίνεται γύρω μου και θα ψήφιζα στο όνομα του δικαιωματισμού και μόνο. Οτι θα ψήφιζα παρορμητικά. Πού να τους εξηγώ ότι στέρεψε η παρόρμηση. Μαζί με την ελπίδα της μητέρας και του πατέρα μου που πίστεψαν σε αυτά που έγραφε εκείνο το πανό κάτω από το οποίο πρωτοφιλήθηκαν όταν εγώ δεν υπήρχα ούτε καν ως υποψία. Και απογοητεύτηκαν και κοιτούν μουδιασμένα κάτι παλιές φωτογραφίες και μοιάζουν σαν να γέρασαν απότομα. Οχι γιατί μεγάλωσαν στα χρόνια αλλά γιατί μίκρυναν στα όνειρα. Οχι για τους ίδιους. Για μένα. Ευτυχώς δεν είμαι 17άρα. Ετσι ακόμη και ο θυμός μου για ύπουλες μεθοδεύσεις, ιδεοληπτικές συγκρίσεις, καθεστωτικά κλισέ, εμμονικούς αποκλεισμούς δεν έχει την εφηβική απελπισία. Ξέρω πολύ καλά σε ποιες ιστορικές περιόδους «επιστρατεύονταν» πολιτικά οι έφηβοι αλλά ξέρω, επίσης πολύ καλά, ότι έτσι κι αλλιώς η ιστορία γράφεται ερήμην μας.

Γράφτηκαν πολλά αυτές τις μέρες. Για τους λύκους της Γκράβας και της Καισαριανής και τα παιδιά του Κολεγίου. Ευτυχώς δεν είμαι 17άρα του Κολεγίου ώστε να με πληγώσει και να με θυμώσει αυτό το δημόσιο bullying από άτομα που θα έπρεπε εξ ορισμού να με προστατεύουν από τις ανθρωποφαγίες της ηλικίας τους. Εγώ εξάλλου όταν ακούω για νεαρούς λύκους σκέφτομαι, ας πούμε, τον Τίτο Πατρίκιο. Δεκαέξι ετών ήταν στα Δεκεμβριανά. Και, κυνηγημένος ως αριστερός, ξεκίνησε μέσα στον χειμώνα να πάει περπατώντας από την Αθήνα στα Τρίκαλα. Οταν έφθασε, τα πόδια του μέσα στα άρβυλα, όπως περιγράφει ο ίδιος σε ένα ποίημά του, ήταν μια μάζα από σάρκες, αίμα και κόκαλα. Ολα τα παιδιά στην εποχή τους δίνουν λόγο αλλά ας μην μπερδεύουμε τους λύκους με τα λυκόπουλα του Τζάμπορι.

Γράφτηκαν πολλά αυτές τις μέρες. Μπήκαν στη ζυγαριά τα πτυχία των πανεπιστημίων με τα πτυχία των καταλήψεων. Δυστυχώς δεν είμαι 17άρα. Και θυμάμαι ότι παλαιότερα οι γονείς – ειδικά οι άνθρωποι του μεροκάματου – ονειρεύονταν για τα παιδιά τους να σπουδάσουν, να μορφωθούν. Αυτό ήταν το παράσημό τους. Οτι σπούδασαν το παιδί τους. Από τότε που το όνειρο έγινε να βγάλει το παιδί λεφτά, η ελληνική κοινωνία νομίζω ότι έχασε τον μπούσουλα. Και να τος πάλι ο Τίτος Πατρίκιος. Στην παρουσίαση του βιβλίου για την (ηθοποιό και σύζυγο του ζωγράφου Θάνου Τσίγκου) Χριστίνα Τσίγκου, μας έλεγε ότι στις αρχές της δεκαετίας του 1960 στο Παρίσι πήγαινε κρυφά να δει τις παραστάσεις του Μπέκετ. Διότι αν το μάθαινε το κόμμα, που επέτρεπε μόνο Μπρεχτ, θα τον κατηγορούσε ότι ήταν διεφθαρμένος αστός. Οι συνειρμοί ελεύθεροι.