Δέστε κορδόνια και πάρτε τα βουνά!

Η καλοκαιρινή ζέστη είναι ανυπόφορη κι εσείς έχετε βαρεθεί τη ρουτίνα των καθημερινών προπονήσεων στη γειτονιά σας ή στον στίβο. Τον διάδρομο του γυμναστηρίου, πάλι, δεν θέλετε να τον βλέπετε ούτε ζωγραφιστό. Μήπως, λοιπόν, ήρθε η ώρα να αφήσετε την άσφαλτο και να πάρετε τα όρη, τ’ άγρια βουνά; Δεν θα είστε οι μόνοι. Ολοένα και περισσότεροι δρομείς δοκιμάζουν τον εαυτό τους σε φυσικά μονοπάτια. Και όσο κι αν ακούγεται αυτό παράξενο, ακόμη και εκείνοι που ζουν μέσα στην Αθήνα ή σε κάποια άλλη μεγάλη πόλη μπορούν να βρουν κοντά στα σπίτια τους διαδρομές εκτός δρόμου για προπόνηση. Οι συμμετοχές στους ορεινούς αγώνες δρόμου πληθαίνουν χρόνο με τον χρόνο. Ο Olympus Marathon πριν από λίγες ημέρες έσπασε ρεκόρ συμμετοχών, ενώ οι λίστες συμμετεχόντων στους αγώνες του The North Face Zagori Mountain Running που θα πραγματοποιηθεί στα τέλη Ιουλίου συμπληρώθηκαν σε χρόνο ρεκόρ. Η Ελλάδα είναι γεμάτη βουνά και ο καθαρός αέρας και η ηρεμία της φύσης δεν είναι οι μόνοι λόγοι για να αρχίσετε το trail.

Ερευνες θέλουν το τρέξιμο στο βουνό να καίει 10% περισσότερες θερμίδες από το κοπάνημα στην άσφαλτο, ενώ ταυτόχρονα βελτιώνει την ευλυγισία και την ισορροπία μας. Οι δρομείς δυσκολεύονται περισσότερο στις trail προπονήσεις τους διότι το ανώμαλο έδαφος απαιτεί από το σώμα διαφορετικές κινήσεις (σκεφτείτε ότι πρέπει κανείς να αποφεύγει κλαδιά και πέτρες) οι οποίες γυμνάζουν τον κορμό. Σε κάθε βήμα δουλεύουν και διαφορετικοί μύες, ενώ ο μικρότερος διασκελισμός ενδυναμώνει αστραγάλους και γλουτούς και παράλληλα μειώνει την τριβή στις αρθρώσεις. Δεν είναι λίγοι οι ελίτ δρομείς που ενσωματώνουν λίγο βουνό στις προπονήσεις τους για να δυναμώσουν το σώμα τους και να προλάβουν τους τραυματισμούς λόγω υπέρχρησης των ίδιων μυϊκών ομάδων. Και, φυσικά, ένα από τα καλά του ορεινού τρεξίματος είναι και η αίσθηση της περιπέτειας.

Το να αρχίσει κάποιος να τρέχει εκτός δρόμου δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολο· ούτε όμως και τόσο απλό. «Κάθε αρχάριος χρειάζεται μερικές συμβουλές» λέει στην ιστοσελίδα dailyburn.com ο αμερικανός πρωταθλητής  και προπονητής Ιαν Σάρμαν που έχει λάβει μέρος σε περισσότερους από 200 ορεινούς Μαραθωνίους και Υπερμαραθωνίους και έχει το αμερικανικό ρεκόρ σε αγώνες 100 μιλίων. «Υπάρχει ένα άγραφο “πρωτόκολλο”, καθώς και κανόνες για την ασφάλειά σας». Ας δούμε μερικούς από αυτούς:

1. Διαλέξτε το κατάλληλο μονοπάτι

Φυσικά και δεν χρειάζεται να επιλέξετε ένα σκοτεινό, αδιάβατο δάσος για να ξεκινήσετε. «Ο ανώμαλος δρόμος», λέει ο Σάρμαν, «περιλαμβάνει οτιδήποτε δεν είναι άσφαλτος, ταρτάν και πλακόστρωτο. Μπορείτε κάλλιστα να δοκιμάσετε ένα χωμάτινο μονοπάτι στο πάρκο της γειτονιάς σας». Δεν χρειάζεται, λοιπόν, να βάλετε αμέσως πλώρη για την Πάρνηθα ή τον Ολυμπο. Επιλέξτε μια διαδρομή χωρίς απαιτητικές υψομετρικές διακυμάνσεις, όπου βλέπετε συχνά και άλλους να τρέχουν ώστε να μην ανησυχείτε για το αν θα χαθείτε. Δικτυωθείτε και στα social media. Οι «βουνίσιοι» δρομείς ίσως σας φανούν λίγο άγριοι στην όψη αλλά – συνήθως – είναι ιδιαίτερα φιλικοί και πρόθυμοι να σας υποδείξουν μονοπάτια για αρχάριους.

2.  Επιλέξτε τον σωστό εξοπλισμό

Εντάξει, δεν θα πέσετε και μέσα στις λάσπες (αν και ποτέ δεν ξέρεις), ωστόσο τρέχοντας στο φυσικό περιβάλλον το πιθανότερο είναι να λερώνεστε περισσότερο. Επιλέξτε δρομικά ρούχα που δεν σας νοιάζει ακόμη και να σκιστούν π.χ. από κλαδιά. Οσο για παπούτσια, σε πρώτη φάση δοκιμάστε να τρέξετε με τα κλασικά αθλητικά σας. Υπάρχουν φυσικά εξειδικευμένα παπούτσια trail που προσφέρουν μεγαλύτερη στήριξη και σταθερότητα στα πόδια. «Αυτά θα τα χρειαστείτε λίγο αργότερα, όταν αρχίσετε πλέον να επιλέγετε πιο δύσκολες διαδρομές με πιο σκληρό έδαφος ή πέτρες που γλιστρούν» παρατηρεί ο Ιαν Σάρμαν. «Τότε θα καταλάβετε πως είναι ιδιαίτερα σημαντικά». Τα υπόλοιπα βασικά που πρέπει να έχετε μαζί σας είναι νερό (είτε σε πλαστικό μπουκαλάκι – το οποίο εννοείται πως δεν θα πετάξετε όπου βρείτε – είτε σε ειδικό υδροδοχείο), εντομοαπωθητικό και ίσως έναν μικρό φακό κεφαλής αν σκοπεύετε να βγείτε για τρέξιμο το απόγευμα. Προμηθευτείτε ένα ελαφρύ σακιδιάκι πλάτης και μάθετε να τρέχετε με αυτό.

3. Πρώτα απ’ όλα η ασφάλεια

Αν αποφασίσετε να φύγετε από το πάρκο της γειτονιάς σας και να δοκιμάσετε μια διαδρομή πιο απομονωμένη, τότε λάβετε προφυλάξεις αντίστοιχες με εκείνες που θα παίρνατε αν θα πηγαίνατε για πεζοπορία. Πείτε σε κάποιον πού θα πάτε. Πάρτε οπωσδήποτε μαζί το κινητό σας και αν είναι δυνατόν κάποιον μικρό χάρτη για την απίθανη περίπτωση που χαθείτε. Προτιμήστε να τρέξετε παρέα με κάποιον φίλο σας. Το βουνό δεν ενδείκνυται για μοναχικά τρεξίματα. Φροντίστε να μάθετε για τα ζώα που βρίσκονται στην περιοχή που θα επιλέξετε – να έχετε τον νου σας κυρίως στα σκυλιά. Ο Σάρμαν προτείνει να αφήσετε το MP3 player και τα ακουστικά σας σπίτι. Αφενός πρέπει να είστε πάντα σε εγρήγορση, αφετέρου ένας από τους λόγους που βγήκατε εκτός δρόμου είναι για να καθαρίσει το μυαλό σας, πράγμα που δεν θα συμβεί αν είστε καλωδιωμένοι. «Επίσης, μην τρέχετε κοιτώντας ευθεία μπροστά, όπως στην άσφαλτο ή τον στίβο, αλλά να βλέπετε πού πατάτε». Μάθετε να σηκώνετε τα πόδια σας πιο ψηλά για να μη σκοντάφτετε σε ρίζες και βράχους. Και, τέλος, προσέχετε για τη σηματοδότηση που έχουν κάποια πιο πολυσύχναστα μονοπάτια.

4. Το… αργόν και χάριν έχει

Δεν χρειάζεται να είστε αγενείς επειδή είστε πιο γρήγοροι από τους πεζοπόρους ή περιπατητές που θα συναντήσετε. Προειδοποιήστε τους εγκαίρως όταν πλησιάζετε. Ταυτόχρονα κρατήστε μια απόσταση ασφαλείας από άλλους δρομείς και παραμερίστε για τους πιο γρήγορους από εσάς. «Στο τρέξιμο στην άσφαλτο ή στον στίβο όλα έχουν να κάνουν με τον χρόνο και τον συναγωνισμό» σχολιάζει ο Σάρμαν. «Ομως το trail είναι πιο χαλαρό και έχει να κάνει περισσότερο με τη διασκέδαση». Εσείς, λοιπόν, που είστε κολλημένοι με το δρομικό ρολόι σας να έχετε υπόψη σας πως εδώ έχει μεγαλύτερη σημασία το μέγεθος της προσπάθειας που καταβάλλετε και όχι το pace που καταγράφεται ανά χιλιόμετρο. Οι δρομείς είναι συνήθως πολύ πιο αργοί στα μονοπάτια από ό,τι στον δρόμο λόγω του ανώμαλου εδάφους και των εμποδίων τα οποία τους αναγκάζουν να πάνε πιο αργά. Το λένε ορεινό τρέξιμο γιατί έχει να κάνει με βουνό. Το πιθανότερο είναι να συναντήσετε και τεράστιες ανηφόρες ή και κατηφόρες. Το περπάτημα, λοιπόν, δεν είναι κακό· σε πολλές περιπτώσεις, μάλιστα, επιβάλλεται κιόλας. Δεν σημαίνει ότι τα παρατάτε. «Το περπάτημα είναι ένα πολύ σημαντικό στοιχείο του ορεινού τρεξίματος» αναφέρει ο Σάρμαν. «Πολλοί δρομείς, συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού μου, λένε ότι “έτρεξαν” έναν μεγάλο ορεινό αγώνα. Ομως ελάχιστοι από εκείνους “έτρεξαν” κυριολεκτικά κάθε βήμα».

5. Βρείτε αυτό που σας «φτιάχνει»

Το ορεινό τρέξιμο μπορεί να ακούγεται ιδιαίτερα δύσκολο για τους αρχάριους, αλλά ο αμερικανός πρωταθλητής τονίζει πως κάθε λεπτό εκτός δρόμου και πάνω στο βουνό πρέπει να είναι και διασκεδαστικό. «Οταν έχω ανέβει μια δύσκολη πλαγιά, με ξετρελαίνει η αίσθηση της “κατρακύλας” στην κατηφόρα. Νιώθω σαν παιδί που παίζει, κάτι που δεν το αισθάνομαι όταν απλώς γράφω χιλιόμετρα επί χιλιομέτρων στην άσφαλτο». Οταν πάρετε, λοιπόν, τα βουνά, προσπαθήστε να κρατήσετε στο μυαλό σας τις στιγμές που σας ενθουσιάζουν πιο πολύ. Ακόμη και αν πρόκειται για εκείνο το ελάφι που συναντήσατε ξαφνικά στην Πάρνηθα, εκείνη τη δροσιστική μπόρα στον Παρνασσό ή απλώς αυτή τη στροφή στο Σέιχ Σου με την καταπληκτική θέα. Πρόκειται για μια αίσθηση μαγική, που δεν συναντά κανείς πάντοτε όταν τρέχει στην άσφαλτο!