[Καλημέρα σας] Αμείλικτος(;) χρόνος

Με γέλια που υποδύονται τους καλούς τρόπους και την ευγένεια, ακούμε συχνά στο ραδιόφωνο έναν δημοσιογράφο να λέει στο τέλος της ερώτησής του σ’ έναν πολιτικό που τον ακούει – στην άλλη άκρη του σύρματος θα λέγαμε παλιά – στο κινητό του: «Κύριε υπουργέ, θα θέλαμε μια σύντομη απάντησή σας γιατί ο ραδιοφωνικός χρόνος είναι αμείλικτος». Κατ’ αρχάς ο μόνος χρόνος που είναι αμείλικτος είναι ο χρόνος των ανθρώπων, είτε πρόκειται για αρρώστους είτε για συγγενείς τους, στα νοσοκομεία. Αντίκρυ στον χρόνο αυτό κάθε άλλη αίσθηση του χρόνου είναι σχεδόν τρυφερή. Επομένως όταν μέσα στα ερτζιανά αναπαράγεται σε μη ελέγξιμα μήκη και πλάτη μια τέτοιου είδους παραχάραξη – άρα και παραπληροφόρηση – δικαιολογείται να υποψιάζεται κανείς μια ύποπτη, έστω και μη συνομολογημένη, δοσοληψία. Είναι δηλαδή σαν να λέει ο δημοσιογράφος στον πολιτικό «αν και αναγνωρίζω, για να συνομιλώ μαζί σου, πως κομίζεις μια πολύ μεγάλης σημασίας πληροφορία, με το να περιορίζω, και μάλιστα με δραματικό τρόπο, τον χρόνο που σου παραχωρώ, τελικά κερδίζουμε και οι δυο μας. Εσύ ο πολιτικός γιατί, παρά τον ασφυκτικό χρόνο, σου δόθηκε η ευκαιρία να μιλήσεις, εγώ γιατί διατηρώ την αυθεντία να διαχειρίζομαι μια έννοια όπως αυτή του χρόνου, που προκαλεί πάντα σεβασμό και δέος».

Επιστράτευση δηλαδή τόσο μεγάλων μεγεθών «για ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν Ελένη». Οταν το αποτέλεσμα είναι που κρίνει πάντα αν αυτό που συνέβη έχει κάποια σημασία, δεν μπορεί να μην αναρωτηθεί κανείς: τόσο ασφυκτικοί, τι ασφυκτικοί, αμείλικτοι χρόνοι, προκειμένου να περιλάβουν ιστορικής σημασίας αποφάνσεις, πώς έγινε και κατέληξαν όχι απλώς στα αζήτητα αλλά στα άχρηστα, αφού δεν επέδρασαν ευεργετικά στο ελάχιστο, σε σχέση με όσα παρατηρούμε γύρω μας; Ποιος ο λόγος να δεχόμαστε ως αμείλικτο έναν χρόνο όταν, ακόμη και χαλαρός, κάτι περισσότερο θα απέφερε; Ο χρόνος αποκαλείται αμείλικτος όταν μια πληροφορία ή μια είδηση δεν αποσκοπεί παρά στην εξαργύρωση του θορύβου που προκαλεί. Οταν ο χρόνος συνειδητοποιείται ως αμείλικτος μόνο μέσα σε ένα νοσοκομείο, η μεταφορά των κινδύνων που συνεπάγεται το πέρασμά του σε ένα μέσον επικοινωνίας, όπως είναι το ραδιόφωνο, μεταβάλλει σε πραγματικό ναρκοπέδιο κάθε είδους συναναστροφή – δημόσια ή ιδιωτική.